En de kleur blijft rood

Het einde van een tijdperk is een feit. Op 26 november heeft mijn mini een nieuw onderkomen gekregen bij lieve mensen. Ook al doet afscheid nemen pijn, ik ben blij dat mijn mini is opgepikt door twee jonge gasten die er met net zo veel plezier in gaan rijden als ik heb gedaan.

Tot dan toe voelde de mini als een verlengstuk van mijn persoonlijkheid. Vrienden en verre bekenden wisten of ik wel of niet ergens aanwezig was gezien het hoge opvalgehalte van de bolide. Maar tijden veranderen en deze dame is toe aan een nieuw vervoersmiddel. Een vijfdeurs welteverstaan! En genoeg laadruimte zodat ik niet meer de keuze hoef te maken wie van mijn twee meisjes moet gaan lopen aangezien de mini alleen ruimte bood aan óf de buggy óf de kinderwagen. Mies trok vooralsnog altijd aan het kortste eind aangezien de loopkwaliteiten van Jans nog onderontwikkeld zijn.

Maar dat is nu allemaal verleden tijd. Sinds gisteren ben ik de officiële eigenaar van mijn prachtige tweedehands Audi A2. In de kleur rood uiteraard. In de week dat ik mijn mini verkocht had ik vier fraaie grijze A2's op het oog, maar die zijn in diezelfde week stuk voor stuk voor mijn neus weggekaapt. Na een nieuwe zoektocht op internet vond mijn vader deze. Schijnbaar stond dit rode wagentje op mij te wachten.

Mijn vader heeft mij overtuigd van alle voordelen van deze wagen en dankzij hem ben ik over de grens gaan kijken (mijn mini kwam ook uit Duitsland) en heb ik de RDW&Douane getrotseerd (mijn hemel, wat zijn die goed in het verheerlijken van bureaucratie). Gisteren heb ik eindelijk het kenteken doorgekregen en direct laten vastleggen in zo'n mooie gele plaat die nu de wagen siert. Mies wilde uiteraard direct een testrit maken en ook zij is wild enthousiast. Eind goed, al goed!

Daaaaaag stress

Oh wat zaaaaaaaaalig! Ik heb voor het eerst sinds tijden twee avonden achter elkaar televisie gekeken. Dat krijg je als je niet iedere avond meer hoeft te studeren. Echt een verademing om die druk van de studie niet meer te voelen.

Gisteren heb ik genoten van de film Bridesmaides. Ik ging voor een licht verteerbare vrouwenfilm, maar kreeg veel meer! Het verhaal is niet eens zo bijzonder, maar de personages hebben allemaal een steekje los en zijn toch realistisch. Veel grappen zijn een tikkie pijnlijk met een vleugje bot (ofwel neigend naar Britse humor). En een aantal passages zijn echt hilarisch. Ik heb in mijn bedje nog smakelijk na moeten lachen. Heerlijk als je grappen kunt recyclen; ik hoefde maar aan een fragment te denken om weer een giebelbui op te voelen borrelen.

Het laatste stukje spanning dat nog in mij verschool na de afgelopen hectische weken, heb ik definitief weten weg te schateren.

Groots en meeslepend wil ik leven?

Afgelopen maand zijn er zoveel hoogte- én dieptepunten de revue gepasseerd, dat het voelt alsof ik in één maand een jaar ouder ben geworden. Want afstuderen, een concert geven, repeteren voor een fantastische rol, het ontslag van 17 dierbare collega's en de aanschaf van een nieuwe auto (in Duitsland uiteraard) gaat je niet in de koude kleren zitten. En dan vergeet ik nog te melden dat de maand december voor mij startte met een bijzondere dag over Appreciative Inquiry met Ron Fry (de grondlegger van AI), die ik zelf organiseerde. Maar daarover in een later blog meer.

Ik geniet nu van een paar dagen vrij en voel me langzaam aan weer een beetje 'mijn oorspronkelijke leeftijd' worden. Even tijd nemen om stil te staan bij de bijzondere momenten van deze bewogen maand. Want wat ben ik trots dat ik in anderhalf jaar mijn studie CIGO mooi heb weten af te ronden. Het heeft me een hoop waardevolle informatie opgeleverd en mijn blik op de wereld veranderd. Vanuit een waarderend perspectief ziet het leven er een stuk fraaier en veelbelovender uit. En dat kan ik wel gebruiken nu we afscheid moeten nemen van 17 collega's. Het waarderende perspectief neemt het verdriet van verplicht afscheid absoluut niet weg, maar helpt me wel vertrouwen te hebben in de toekomst.

In deze pittige tijd op het werk, vind ik in mijn rol van de nieuwe musical van Boems (Prinses op de erwt) ondanks alle drukte vooral fijne afleiding. Na een avondje in de huid kruipen van mijn alterego stuiter ik van de energie en kan ik er weer tegen aan. Nog een paar maandjes en dan voeren we onze spetterende uitvoering op in de stadsschouwburg van Tilburg. Zeker de moeite waard en mocht ik je inmiddels overtuigd hebben, dan kun je kaarten bestellen via deze link.

Tot die tijd beloofd het niet minder druk te worden, maar ga ik wel proberen een iets betere balans te vinden in het hooghouden van alle ballen.

Vaarwel kanonnen en hallo theezakjes!

De hofleverancier van moedermelk stopt. Afgelopen zondag heeft Jans de laatste editie van de borst tot haar mogen nemen. Ze lurkte alles vrolijk weg, compleet niet bewust van mama's gevoelens van wroeging. Na 7 maanden is het natuurlijk mooi geweest, maar het besef van 'deze tijd komt nooit meer terug' maakte de laatste voeding toch bijzonder. Het is zo knus, zo'n wezentje hangend aan mijn tiet.

Nooit meer spruw, borstontstekingen, lekkende boobies, bijtende doorkomende tandjes of ander borstgeweld. Nooit meer ijskoude handjes in de nacht op mijn warme lijf of kieteltjes en knuffels voor de borst. Ik heb het allemaal met liefde ondergaan en zal de periode van 'live' voeden toch vooral met veel plezier herinneren.

Maar nu is het dus weer tijd voor mijn oude garderobe die nu als nieuw voelt. De Marlies Dekkertjes mogen uit het stof en de gemakkelijke voedingskleding is al gedoneerd aan andere pasgeboren mama's die zelf voeding geven.
Ik mag weer onbekommerd wijntjes drinken zonder uit te hoeven rekenen of het promillage van de melk op het moment van voeden acceptabel is.

Het is een gekke gewaarwording, maar vanaf nu behoort mijn lijf dus weer aan mij!

Mini Cooper te koop

Het einde van een bijzonder tijdperk is nabij: met pijn in mijn hart zet ik mijn mooie rode mini cooper te koop.
De bolide blijkt niet ideaal voor het vervoeren van twee kleine mensjes (mondt uit in het betere vouwwerk). Het is echter wel goed voor je lenigheid! En voor je ego als je keer op keer betoeterd wordt door vrachtwagens en andere haantjes.

Het is een pittig wagentje die zijn naam ´Chili´ eer aandoet: je moet moeite doen om niet te hard te rijden (kwam ik laatst op een zeer pijnlijke manier via een torenhoge bon achter). Dankzij het open dakje past er zelfs een contrabas in (voor degene die daar behoefte aan hebben).

Op mijn werk leven ze al flink mee met mijn zoektocht naar een nieuw onderkomen voor mijn mini. Er is zelfs de suggestie gedaan om 'm met een paar Bex-ers samen te kopen en 'm om te dopen tot de Bex-funcar! In dat geval blijft het wiebelschaapje erin zitten; die hobbelt zo trouw mee in de bochtjes.

Ondanks het briljante idee, denk ik toch dat ik zelf op zoek moet gaan naar een nieuwe eigenaar. Iemand interesse? Je mag ´m alleen kopen als je belooft er goed voor te zorgen! En ik zou ook graag een bezoekersregeling willen afstemmen. Maar verder heb ik er helemaal geen moeite mee om er afstand van te doen....

Back in business

Ik heb last van een jetleg. En dat terwijl ik onlangs toch echt niet naar een ander continent ben gevlogen.

Nee. Wij hebben Jans.

En Jans is dol op kletsen en zingen. 's Nachts.

Ik kan het dus beter een Jansleg noemen. Ieder uur van de nacht wil ze even een bevestiging geven van het feit dat ze er nog is. Zodra we met ons koppie boven haar bedje hangen, maakt ze ons week met haar brede grijns. Afgezien van dat we erg blij zijn met het feit dat ze er is, begin ik langzamerhand mijn nachtrust toch echt te missen. Zeker nu ik sinds twee maanden weer aan het werk ben. Met alle gevolgen van dien.

Ons huishouden is geleidelijk aan getransformeerd tot die van Jan Steen. Wassen is typisch iets dat spontaan (onterecht) van het prioriteitenlijstje is gevallen en het werk is met stip op 1 binnen gekomen. Het was-probleem is opgelost met de aanschaf van extra kleertjes (hoe decadent), maar na het zoveelste avondje Chinees halen blijkt de zoektocht naar de werk-privebalans toch aardig in de centen te lopen. Zodra de kindjes op bed liggen, checkt mama 'nog eventje haar mail', om vervolgens drie uur later naast slapende manlief plaats te nemen. Gelukkig weet hij als geen ander hoe werk een zwaar uit de hand gelopen hobby kan worden, maar toch.

Het komt vast en zeker goed. Ik ga dit weekend eerst eens mijn wallen proberen te reduceren tot een formaat waarbij ik er niet meer overheen struikel. En dan ga ik flink wat vooruit koken, om vervolgens onder het genot van een wijntje met mijn vent op de bank te ploffen. En in de tussentijd strooi ik mijn voorraadje zoentjes en knuffels over mijn twee heerlijke meiden uit!

Hi-ha-hardlopen

Er gaat niets boven een potje hardlopen na een wolkbreuk (nou ja, op een stevig robbertje knuffelen na, natuurlijk, maar dat geheel ter zijde...). Het wandelbos oogde groener dan ooit en bij ieder zuchtje wind werd ik verfrist door een aantal druppels die een tussenstop op de bladeren hadden gemaakt.

En ik heb nog nooit zo snel gelopen als vandaag, waarschijnlijk omdat ik zo lang moest wachten voordat ik eindelijk kon gaan hardlopen zonder bij 1 stap doorregend te zijn (met dank aan buienradar). Mijn app Runkeeper vertelt me precies hoe lang, hoe ver en met welke snelheid ik heb gelopen. En hoeveel calorieën er daarbij zijn verbrand. Altijd handig om te weten na mijn kook-uitbarstingen.

Ik verheug me nu al op het automatische mailtje waarin mij wordt verteld dat ik weer een persoonlijke mijlpaal heb gehaald!