En wat hebben we het toch getroffen met het weer

Afgelopen weekend hebben we genoten van ons jaarlijkse vriendenweekendje. Dertien jaar op een rij staat het garant voor veel humor, drank, uitgebreid bijpraten en oneliners als 'Wat hebben we het toch getroffen met het weer' en 'Het escaleert volledig uit de hand'. En we hebben patent op mooi weer.

Sinds (bijna) iedereen gekozen heeft voor een leven mét kinderen, is er een hoog relaxgehalte aan het weekend toegevoegd. Waar we dertien jaar geleden nog volle programma's aangingen met tokkelen, kanoen en meer van dat soort viend-buildende exercities, bestaan de afgelopen weekenden voornamelijk uit kindvriendelijke, maar daarom niet minder plezierige activiteiten.

Zoals een dagje rondhangen op het Kids'n Billies-festival tussen een boel rock 'n rollende fanaten en bandjes zoals de altijd fantastische Feliciano's. Zo'n festival biedt garantie op een ongedwongen sfeer en overal ogen die mee helpen kinderen te entertainen en in de gaten te houden. Zo leerden ze hier haargel te maken of jongleren. Iets waar ik op een gemiddelde doordeweekse dag toch wat minder snel de tijd voor vind.

Ook het dagje zwembad bood een heerlijk tafereel om te aanschouwen; over iedere soezende volwassene buitelde een of twee kinderen heen. Een groots knuffel-, maar ook plonsfestijn, met zo nu en dan tijd voor een tijdschrift onder het genot van een rosétje. Ik had zelfs sinds een paar maanden weer de rust in mijn hoofd om een leesboek tot me te nemen. Mama blij, papa blij en kindjes door het dolle heen van alle aandacht.

Ben weer opgeladen om de race tegen de klok aan te gaan om op tijd te kunnen verhuizen naar ons nieuwe paleisje!

Mooie woorden

Draconisch. Een prachtig woord, met regelmaat gebruikt door onze vertrokken premier Balkenende in de verscheidene debatten. Ik had het voor de verkiezingen zelden gehoord, maar voeg het nu graag toe aan mijn vocabulaire. Als ik mijn eigen taalgebruik onder de loep neem, bemerk ik veelvuldig gebruik van positieve superlatieven. De woorden om mindere zaken in het leven te duiden, liggen bij mij minder op de voorgrond. Vandaar dat ik dankbaar gebruik maak van de verrijking van JP!

De manier waarop Meneer Balkenende het gebruikte, gaf mij de indruk dat het een overtreffende trap was voor dramatisch (alsof dat woord al niet ernstig genoeg is), maar na enig speuren, blijkt het 1) 'Hardvochtig' of 2) 'Overdreven streng' te betekenen.

'Het Draconische weer gisteren op mundial...'. Ehm, dat kan natuurlijk niet en het weer viel overigens reuze mee. Er waren regenbuien voorspeld, maar heb geen druppel gevoeld. Een zonnebril was zelfs een noodzakelijke behoefte.

'Het vertoonde voetbal van Nederland was draconisch...'. Ook dat slaat helemaal nergens op. En het was niet top, maar we hebben wel gewonnen! En zijn door naar de volgende ronde. Wat wil je nog meer.

Tsja, dan wordt het al een stuk lastiger om een context te vinden waarin het woord toepasbaar is. Mocht de situatie zich voordoen, dan bent u de eerste die het leest! Alle tips zijn welkom. Tot die tijd hou ik 'm nog even in mijn achterhoofd.

Daar word ik nou vrolijk van...

Behang is my middle name

De eerste week klussen zit erop. Een week waarin vier lagen behang, lijmresten en stucwerk zijn getrotseerd. Met als erfenis dat ik nu alles waar een los randje aan zit, wil bepeuteren. Mijn kantoorhanden zijn inmiddels verwisseld voor de 'raw material' inclusief kloofjes, bizar gevormde nagels en behang onder de randjes.
Het werkte bijzonder therapeutisch, zo met je handen bezig zijn. Daar kan geen psychiater tegen op. Ik heb geen moment aan mijn werk gedacht en iedere dag ging ik uitgeput maar voldaan naar huis.
En het resultaat is overweldigend: zelfs kaal is het huis prachtig. Ik zie al helemaal voor me hoe het gaat worden en dat bezorgt me de nodige kriebels in mijn buik.

Andere leuke bijkomstigheid is dat ik me in de bouwwereld redelijk thuis ben gaan voelen. Dingen waar ik voorheen geen weet van had, zoals het bestellen van containers, het afvoeren van puin (schoon dan wel gemengd), het breken van badkamers, het stutten van muurtjes en het nut van staal en een loodslabje: ik draai er m'n hand niet meer voor om. Appeltje eitje.

En nu op naar de volgende klussen: schilderen, inpakken en keukentje uitbouwen...

Wat drijft vrouwen?

Ondanks dat ik tot dezelfde categorie behoor, kan ik ons nog steeds niet doorgronden. Vandaar dat ik me uitermate aangesproken voelde door de workshop 'I'm every woman' van Sanoma uitgevers. In 1 dagdeel worden we ondergedompeld in de kritische factoren die bepalend zijn voor effectieve communicatie concepten voor de doelgroep vrouwen.

En ik snap ons inmiddels een stuk beter! In de loop der jaren heb ik me omringd met redelijk gelijkgezinden; vrienden, familie en collega's in ongeveer dezelfde levensfase, met gelijksoortige interesses in muziek en concerten, met reislust en ambities (zakelijk én privé) enzovoorts. Uiteraard heeft iedereen zijn unieke uitspatting (we zijn niet op alle gebieden gelijk en zeker geen kopietjes van elkaar), maar toch op veel gebieden gelijk gestemd. Met als gevolg dat ik mijn vriendinnen en mezelf als voorbeeld neem, wanneer ik het over vrouwen heb. In de naïeve veronderstelling dat iedere vrouw hetzelfde denkt als ik. Hoog tijd dus om de vrouwelijke horizon weer eens te verbreden.

En me erbij neerleggen dat wij overeenkomsten vertonen, dat we zo nu en dan in een hokje te stoppen zijn (aaaarch!!!) en wel eens voorspelbaar gedrag vertonen.
En dat terwijl ik zo graag uniek wilde zijn...

Toch schept het een band om overeenkomsten te hebben met andere vrouwen. Zo beleefde ik een klein vreugdemomentje toen we tijdens de koffie constateerden dat ons aller natte droom bleek te zijn: één minuut gratis winkelen. En dan natuurlijk niet in een onbekende AH waarvan je niet weet waar alles staat, zoals de wasmiddelen! Want daar zouden we met z'n allen direct naar toe sprinten. Dat stond bij iedereen als een paal boven water!

Been there, done that, got the t-shirt

Wat brengt vrouwen ertoe om vrijwillig naar Almere af te reizen om vervolgens, gewapend met boodschappentrolley's, hutje mutje een drukke winkelstraat na te bootsen? Het zal nooit mijn hobby worden, maar bij de mierenhoop die de Libelle zomerweek heet, lijkt het de normaalste zaak van de wereld.

Met grote verbazing heb ik gekeken naar alle vrouwen (ik heb welgeteld drie mannen gezien, afgezien van de spaarzame mannen achter de kraampjes). Hoe ze in rijen staan voor de kraampjes van de Kwantum, Miss Etam en nagelverzorgings- of andere schoonheidsproducten. Of hoe je je in kunt schrijven voor workshops als het versieren van een gelukshoefijzer, kralenarmband of een jachttrofee. Bij deze laatste sessie word je uitgedaagd een koeienkop van papier-maché te versieren met papier, poëzieplaatjes en sigarenbandjes.

Dan is er ook nog de mogelijkheid om je door een Leco-look-a-like te laten restylen tot een variant op Leontien of om je de tarot kaarten te laten lezen.
Maar er komen ook artiesten als Claudia de Breij, Stevie Ann en Trijntje Oosterhuis. En is er de mogelijkheid om politieke debatten aan te gaan met de verschillende lijsttrekkers. En het CDA probeert je stem te winnen door het uitreiken van een lipgloss.

Vanuit mijn werk voor de realiteitscampagne Mijn tijd voor de zorg werd ik als VIP ontvangen en werd ik verwend met een heerlijk lunch en een verrassend inspirerende toespraak van de hoofdredacteur van de Libelle, Franska Stuy. Zij vertelde over de creativiteit die benodigd was voor het maken van dit tijdschrift. En ik realiseerde me dat ik de vindingrijkheid van dit blad flink heb onderschat. En dat het erg knap is als je ruim 2,5 miljoen lezers wekelijks weet te boeien.
De kracht zit 'm denk ik in het identificatiegehalte. Je kunt je voorstellen dat ook jij de betreffende ingezonden brief had kunnen schrijven, dan wel in de fotoreportage had kunnen staan, dan wel zo creatief kunt zijn dat je het direct kunt toepassen in een workshop tijdens de Libelle zomerweek.

Waarom het mij dan niet aanspreekt? Ik behoor (nog?) niet tot de doelgroep.

Ps. Over de herkenbaarheid van de fotoreportages heeft Brigitte Kaandorp nog een briljante sketch (leuk vanaf 0.40 min)

Artikel in Adformatie ea hoogtepunten

Vandaag is het 12 mei, de verjaardag van Florence Nightingale, en de Internationale Dag van de Verpleging. Over de hele wereld is er op deze dag bijzondere aandacht voor de bijdrage van verpleegkundigen, verzorgenden en mantelzorgers in de gezondheidszorg. Zo ook vanuit de realiteitscampagne 'Mijn tijd voor de zorg'.

Het was wellicht al duidelijk dat deze campagne mijn inspiratiebron is geweest voor het starten van mijn blog en inmiddels kan ik mededelen dat ik enorm trots ben op deze campagne én (nog belangrijker) de zes BZ-ers (Bekende Zorgmedewerkers) die wekelijks trouw hun dagboek/blog bijhouden.

Daarnaast hebben al een aantal bekende BN-ers (Bekende Nederlanders), zoals Jet Berkhout, Loesje, Ria Bremer en Antonie Kamerling (over twee weken) hun steun betuigd aan de campagne via een gastblog (en er volgen nog meer). En de campagne-uitingen in de Elsevier en de Libelle zijn prachtig geworden.

Maar de klap op de vuurpijl is toch wel de actie van vandaag (12 mei), op allerlei gebouwen in 12 plaatsen in het land, om 12 uur, minimaal 12 minuten, geveldoeken met daarop de tekst ‘Wij bedanken iedereen die tijd maakt voor de zorg’ te onthullen. Voor Cindy, één van de BZ-ers was dat nog niet voldoende. Nee, zij onthulde het doek van de Euromast om vervolgens haar grenzen te verleggen door van diezelfde mast te abseilen! Ze kwam daardoor onder meer in het radioprogramma van Ruud de Wild terecht. Stoer! Dat zijn echt de momenten waardoor je je nog wat extra in wil zetten, net zo 120% als de BZ-ers.

Aan dit lijstje van mooie mijlpalen kan het volgende artikel in de Adformatie worden toegevoegd: 'De zorg schudt de bedden op'.

Wat kan werk toch ontzettend leuk zijn!