Waar nesteldrang al niet goed voor is

Ik kan het haast niet geloven, maar DE mijlpaal is bereikt. De verbouwing is afgerond. Papa heeft gisteren nog wat vakwerk afgeleverd door de plinten, kozijnen en deuren te schilderen en daarmee zijn de belangrijkste afrondende werkzaamheden gedaan. Uiteraard zijn nog er een paar open eindjes, maar van dusdanige aard dat het mijn nesteldrang niet in de weg zit. En deze klussen behoeven geen aandacht van bouwvakkers, keukenboeren dan wel loodgieters, dus dat is ook een opluchting.
Al die mannen (oh, correctie, en één dame) hebben prachtige dingen gemaakt. Maar ze bezitten ook de gave om tegelijkertijd iets anders stuk achter te laten. Zo hebben de keukenspecialisten de wasbak gerepareerd en de afzuigkap opgehangen. Vervolgens geeft de quooker echter alleen nog lauw water, werkt de ontsteker van het gasfornuis niet meer en moet het plafond opnieuw gestuct worden... Ander voorbeeldje is de loodgieter; hij heeft de verwarming omgevormd tot een echte orkestmeester. Precies op het moment dat we willen gaan slapen, geeft de verwarming een concert waar je een staande ovatie voor zou kunnen geven. Allemaal luxe problemen, maar met een tijdbommetje in je buik is dat allemaal een stuk minder gemakkelijk te relativeren.

Ik ben in ieder geval blij dat alle mannen die niet meer in mijn huis rond hoeven te banjeren voorlopig wegblijven en ik kan toewerken naar de komst van ons toekomstige wereldburgertje. Maar niet voordat we met trots aanstaande zondag aan iedereen ons kasteeltje hebben geshowed. Het was al een fantastisch huis toen we het kochten, maar door de verbouwing is het uitgegroeid tot een echt paleisje. Ook mét tikkende verwarming!

Correctie: Texen is my middle name

Waar ik een maand geleden nog koningin behang afhalen was, blijk ik ook verdienstelijk te kunnen texen. Zeker met de tijdsdruk, opgevoerd door te laat geleverde kozijnen. Het werd een sport om in een onmogelijke tijdspanne toch tig muurtjes van het kleverige spul te voorzien: eerst voorlijmen, dan laag één en vervolgens als finishing touch een tweede. Met dank aan veel hulp, hebben we het hele huis kunnen voorzien van stralende witheid. Net zoals Des Bouvrie het betaamt. Op de kelder na; deze is opgeleukt in de kleur aubergine.
In de kamer van Mies heb ik het behangetje van het vorige huis weten te hergebruiken. En het komt ook nog eens veel beter tot z'n recht. Eerst sliep Mies er recht onder, waardoor de vogeltjes toch een beetje vervormden tot een grote kleurrijke blurr. Maar nu kan Mies het tafereel in vol ornaat aanschouwen. Met effect, want ze blijft er onverstoorbaar, dag in dag uit, naar wijzen. En aaien. Alsof ze het iedere dag weer voor het eerst ziet.

Inmiddels zijn we afgelopen zaterdag verhuisd en het voelde direct alsof we er al jaren wonen. Alleen de onuitgepakte verhuisdozen verklappen dat we er pas net in zijn getrokken.
Het lek in de nieuw geplaatste badkamer is het volgende om onze tanden in vast te bijten...

Behang is my middle name

De eerste week klussen zit erop. Een week waarin vier lagen behang, lijmresten en stucwerk zijn getrotseerd. Met als erfenis dat ik nu alles waar een los randje aan zit, wil bepeuteren. Mijn kantoorhanden zijn inmiddels verwisseld voor de 'raw material' inclusief kloofjes, bizar gevormde nagels en behang onder de randjes.
Het werkte bijzonder therapeutisch, zo met je handen bezig zijn. Daar kan geen psychiater tegen op. Ik heb geen moment aan mijn werk gedacht en iedere dag ging ik uitgeput maar voldaan naar huis.
En het resultaat is overweldigend: zelfs kaal is het huis prachtig. Ik zie al helemaal voor me hoe het gaat worden en dat bezorgt me de nodige kriebels in mijn buik.

Andere leuke bijkomstigheid is dat ik me in de bouwwereld redelijk thuis ben gaan voelen. Dingen waar ik voorheen geen weet van had, zoals het bestellen van containers, het afvoeren van puin (schoon dan wel gemengd), het breken van badkamers, het stutten van muurtjes en het nut van staal en een loodslabje: ik draai er m'n hand niet meer voor om. Appeltje eitje.

En nu op naar de volgende klussen: schilderen, inpakken en keukentje uitbouwen...

Huizenmarktengeltje is ons goed gezind

Ons huis is verkocht!!! Zes weken geleden wisten we nog van niets en vandaag zijn we officieel de gelukkige bezitters van een prachtig nieuw huis en hebben we ons eigen fijne huis kunnen verkopen aan een jong stel. Ik hoop dat ze net zoveel plezier beleven aan het huis als wij hebben gehad.

Onvoorstelbaar hoe snel het allemaal is gegaan. Nu hals over kop een hypotheek kiezen, badkamer in elkaar jassen en worstelen met de keukenindeling. Ik wórd hier toch blij van!

Wie biedt?

Ons fijne huis staat te koop. Op funda staan de foto's; een platte weergave van de stenen, aangevuld met onze inrichting. Maar zonder de herinneringen. Aan de leuke feestjes, de gesprekken over de schutting met de buren, de zomerlunches voorafgaand aan ons bezoek aan Festival Mundial, de geboorte van Mies en het gevoel van voor het eerst huiseigenaar te zijn.

Met pijn in mijn hart heb ik de verkopende makelaar de foto's laten nemen, terwijl de weemoed in mijn buik opborrelde. De foto's kunnen bij lange na niet weergeven waar mijn favoriete hoekjes en kiertjes zich bevinden. Zoals de loungebank, achterin de tuin, waar we geregeld met een glaasje rosé of een portje het laatste restje zon meepikten. Of de slaapkamer waar we op menig zondagochtend de openslaande tuindeuren opengooiden om nog even verder te soezen in de opkomende zon. Of de eettafel, waar we vele goede gesprekken hebben gevoerd, spelletjes hebben gespeeld en lekker lang veelvuldig hebben getafeld.

En waar we nu de bouwtekeningen van het nieuwe huis uitvoerig bekijken. En waar het een ontplofte bende is van brochures voor badkamers en keukens. Het toekomstperspectief is uitermate lonkend, maar het afscheid van de Reigerstraat valt zwaar.

House for sale

Volgens mij hebben we zojuist een huis gekocht. Een echt 'huis-huis'.

"Nou, dan delen we het verschil."

Alsof het de normaalste zaak van de wereld is, geven we ons akkoord. Hoppa, weer een paar duizend euro in lucht opgegaan.

Bizar dat zo'n enorme kapitaalbesteding wordt gebaseerd op een of twee bezichtigingen en vervolgens via de telefoon á la handje klap wordt volbracht. Uiteraard gingen de bezichtigingen wel gepaard met hét gevoel van 'Ik wil 't! Ik wil 't! Ik wil 't!'. Sterker nog, toen de gewenste koopprijs in zicht kwam, stuiterde ik door de gang. Die nacht heb ik geen oog dicht gedaan. Ik was te druk bezig het huis twaalf keer in te richten.

En met beseffen dat we afscheid moeten nemen van ons huidige huis. Het huis waarin Mies is geboren. Het huis waarin we zo fijn wonen. Het huis waarvan we ons voor het eerst eigenaar mochten noemen. Geen sprake meer van huur of een huismeester. Nee, gewoon helemaal van ons zelf. Wat waren we trots.

Dat gevoel is nu anders. Minder heftig, zelfs nuchterder. Het zal vast te maken hebben met dat we eerst nog ons eigen huis moeten verkopen.
En dat we het toekomstige huis nog niet direct gaan bewonen. Ik heb gek genoeg in het verleden intensere momenten ervaren bij de aanschaf van een sublieme jurk. Maar dan wist ik ook direct in te vullen waar ik in de betreffende jurk zou schitteren en beleefde ik al voorpret van het dragen.

Dát is het natuurlijk! Ik moet gewoon beginnen met het passen van het huis; me verdiepen in keukens, badkamers, aannemers, de dichtst bijzijnde buslijn, plantjes voor de tuin (op het zuiden!!!), parketvloeren. Of toch vloerbedekking? En ik zal mijn nachtelijke inrichting nog eens tegen het daglicht houden. En een verfje uitzoeken voor de kelder zodat we daar een knus wijnproefplekje kunnen creëren. En kijken hoeveel stappen onze twee favoriete restaurantjes van ons nieuwe huis verwijderd zijn. En nieuw behang voor de kamer van Mies uitzoeken. Hmmm, 't begint al te kriebelen...

We hebben een H. We hebben een U. We hebben een I. We hebben een S.
H.U.I.S.!