Culturele dislectie

Sean Penn en Brad Pitt in een film over alle grote vraagstukken van het leven, dat is nog eens veelbelovend. Bij het begin keken we elkaar vragend aan, maar Brad zou ongetwijfeld dadelijk verhelderende woorden spreken waardoor het vage begin zo klaar als een klontje zou lijken. Maar dat deed Brad niet. Sterker nog, we werden getuigen van een kruising van Jurrasic Park meets Earth. Terwijl we waren ingesteld op flabbergasting acteerwerk, werden we overladen met zweverige blikken. Vooral Sean Penn kan goed bedenkelijk kijken.
Natuurlijk begrepen we de dieperliggende gedachten en verwijzingen naar het ontstaan van het leven, God en de vader-zoon relatie, maar het lag er wat mij betreft te dik bovenop. Een film vol pretentie waarbij met beide voeten in de valkuil van cliche's wordt gestapt. De prachtige natuurbeelden gaan gepaard met loeiharde klassieke muziek. Lag het nu aan Cinecitta of vond de regisseur dat de muziek zo belachelijk luid moest? Bang dat de beelden onvoldoende indruk zouden maken?
Ongetwijfeld dat de mensen in Hollywood denken "Als je deze diepgaande film niet waardeert, dan versta je geen cultuur." Nou, dan lijden we maar aan culturele dislectie, maar ik blijf erbij dat The tree of life een veel subtielere film had kunnen zijn.
Neemt niet weg dat we een topavond hebben gehad, met als hoogtepunt de evaluatie van het spektakel. Wat blijkt: het schept een band wanneer je allebei een film niet mooi vindt.

Bommetjes en eendjes voeren

Mijn schrikbeeld vakantie van 10 jaar geleden blijkt mijn droomvakantie van nu. We hebben ons twee weken overgeleverd aan een tijdsbesef van nul en aanschakelingen van hoogtepunten. Zoals Italiaans ijs eten en brood geven aan de eendjes, hun jonkies en de zwaan. Of Mies observeren wanneer ze vol concentratie steentjes in het meer gooit. Met als klapper het zwemmen in datzelfde meer opgeleukt met zo nu en dan een bommetje van papa of Mies. Iedere keer wanneer we weer naar het meer liepen, werd ik gegrepen door haar schoonheid. Ik heb zo lang zitten kijken dat ik uiteindelijk een vis uit het meer heb zien springen. Alsof ik een vallende ster zag!

Veertien dagen aaneengesloten quality time voor ons viertjes, maar ook voor mezelf. Zo nu en dan ging ik erop uit om de bergachtige omgeving te trotseren met hardlopen, terwijl Thijs op zijn beurt de omgeving verkende op zijn mountainbike. En eindelijk weer eens tijd om te lezen, geen korte artikeltjes maar heuse boeken (de geschiedenis van de liefde is echt een aanrader!). Wat nog het meeste kortsluiting in mijn hoofd veroorzaakte was het planningloos leven. Wat een genot!
Ditmaal zijn we niet vol goede voornemens naar huis gekomen ('vanaf nu ga ik weer iedere avond lezen', 'meer rust bewaren', 'meer tijd met elkaar doorbrengen'), maar we hebben wel de tuin aangepast zodat we er lekker kunnen zitten en zo nu en dan het vakantiegevoel kunnen herbeleven. Typisch gevalletje van niets voornemen maar gewoon doen!

Het tegenovergestelde van Gilles de la Tourette

Soms zijn er van die momenten. Dan wil de waarderende blik op het leven even niet opstarten. Bijvoorbeeld na een fikse verkoudheid waar geen einde aan lijkt te komen en drie borstontstekingen. Of toen de huisarts en manlief me in lieten zien dat ik toch gas terug moet nemen en mijn verlof moet benutten om tot rust te komen. Of wanneer ik me realiseer dat deze periode van onbegrensd en zorgeloos zorgen voor Jans eindig is. Of omdat ik gewoon even mijn draai niet kan vinden.

Die momenten gaan meestal gepaard met schuldgevoel dat ik toch echt geen recht van spreken heb. Ik blijk dan uitmuntend te zijn in mezelf nog verder naar beneden te praten.
Totdat Jans of Mies me opeens overvallen met hun 'zijn'.

Jans verdenk ik er zelfs van het tegenovergestelde van Gilles de la Tourette te hebben. Zij lacht vanaf het moment dat zij opstaat totdat ze gaat slapen. Zodra ik mijn koppie in de buurt van haar gezichtsveld begeef, ontstaat er een stralende lach op haar gezicht. Ze komt soms niet aan drinken toe omdat ze zo druk bezig is met lachen afgewisseld met een conversatie waarvan ik gek genoeg alles versta. Haar gebrabbel spreekt boekdelen.


Toen ik weer een van mijn mindere momentjes voelde aankomen, ben ik naast Jans gaan liggen. Het effect was bijna magisch: ik voelde me letterlijk opladen, als een batterijtje dat steeds voller met energie komt te zitten. Onvoorstelbaar wat een effect zo'n klein wezentje nu al heeft!

Mundial: een impressie

Moby Rocks

I luuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuv festivals. Ik word altijd zo blij van de sfeer, de muziek en de mensen die compleet ontspannen over het terrein bewegen. Zodra ik een stap op het veld van Mundial heb gezet, word ik overvallen door de neiging om iedereen te gaan knuffelen.

Na een kleine volksverhuizing (er komt toch heel wat kijken met twee kindjes festivallen) gingen we, gewapend met poncho's en foute regenpakken, moeiteloos op in het feestgedruis. Voor Mies was het alweer de derde keer en het blijkt een echt festivalrakkertje: in no time stond ze te swingen en ze is niet meer gestopt. Wat wil je ook met zo'n fantastisch programma! Wij kwamen met name voor de Jeugd van Tegenwoordig, de Fun Lovin' Criminals en uiteraard Moby.

De Jeugd van Tegenwoordig waren aanstekelijk en lekker onverstaanbaar. Wat zingen die gasten nou? De teksten die ik wel kon verstaan, waren hilarisch ('Groeten aan je tante, welke tante? Tante Lien! Welke Lien? Lien back!').

En dan was daar Moby; een waardige afsluiter! Die man heeft flink wat hits op zijn naam staan! Gesteund door een aantal prachtvrouwen (een op viool, een op gitaar en een met een dijk van een stem), kreeg hij het publiek in no time in hogere sferen. Nooit gedacht dat ik het festival Mundial met 'feel so real' 'hakkend' af zou sluiten. De komende dagen zweef ik nog even lekker verder op alle blijheid die gisteren in mij is los gemaakt.

Wat Jans teweeg heeft gebracht

In het begin van de week Amerika was ik nog bang dat Jans en ik te veel overlast zouden bezorgen aan mijn mede-studenten, maar niets bleek minder waar. De angst zat in mijn hoofd en talrijke voorbeelden tonen dat Jans compleet geadopteerd is door de groep. Ik moest zelfs zo nu en dan moeite doen om tijd door te brengen met mijn dochter. Mijn zwangere collega-student ontpopte zich als een heuse moeder en bleek het heerlijk te vinden om 'live' te kunnen oefenen. En een andere medestudent besefte dankzij Jans dat ze toe was aan kinderen. Maar ook de mannen hadden een zwak voor Jans. Toen ze een dag bij de nanny was, kwamen drie van de heren verschrikt informeren waar ze was, want ze misten haar 'gepruttel'. Een van de heren ving op een onbewaakt moment zelfs een pietje uit Jans' haar neusje!
De studieweek stond niet alleen in het teken van college volgen, maar we hadden ook een bedrijfsbezoek aan Dealer Tire. Daar sprongen vier vrouwen spontaan op om Jans te mogen vasthouden. Bij de toespraak aan het einde van de rondleiding, bedankte een van de dames me zelfs dat ze haar heeft mogen vast houden. En de oprichter van het bedrijf (Walter J. Mueller, inmiddels 80 jaar) vond het nodig om $50 aan ons meisje te doneren. Hartverwarmend!

Dat Jans helemaal bij de groep hoorde, werd uiteindelijk onderstreept door de verrassing van mijn mede-studenten met een bijdrage voor een waardige opvolging van 'been there - done that - got the t-shirt' van Jans. Wat is het leven toch mooi!

David Cooperrider inspireert

Het lijkt allemaal zo gemakkelijk. Een AI-sessie met Kofi Annan of met de Daila Lama. Tenminste, die indruk krijg je wanneer David Cooperrider vertelt over de totstandkoming van deze sessies (vaak begon het met een telefoontje) en de sessie op zichzelf.
Tijdens zijn college voor onze studie CIGO, waarvoor ik naar de Case Western university in Cleveland ben afgereisd, heb ik regelmatig gedachten als 'Dit kan niet waar zijn'. Zo onwerkelijk lijken zijn succesverhalen. Na het gevoel van ongeloof volgt de frustratie: ik heb een paar jaar geleden opgegeven de wereld te veranderen en heb mijn ambitie verlegd naar mijn nabije omgeving. En deze man slaagt erin zijn eentje in om de wereld steeds een stukje mooier te maken! Hij doet het gewoon!
Vervolgens raak ik verzadigd van al het positivisme; het is even 'too much to handle'. Gelukkig eindig ik in inspiratie door zijn onverwoestbare geloof in mogelijkheden en zijn overtuiging van het combineren van sterktes en het goede in de mens.

Na zijn enerverende rede krijg ik de gelegenheid om twee vragen te stellen. Op de vraag naar tips voor ons, benadrukt hij om open te staan voor opdrachten die 'way out of your leage' lijken; ga maar in je stretch zitten. 'Someone has got to do it'. En stap erin met een learning mind.
Op de vraag naar zijn persoonlijke drijfveer krijg ik een imponerend antwoord. Tijdens zijn studie brengt hij een bezoek aan Hiroshima. Hij raakt emotioneel zo onder de indruk van wat hij ziet. De volgende vraag blijft in zijn hoofd terugkomen:

What in social sciences is as powerful in the positive way as the atomic bomb was in a negative way? Appreciative Inquiry has that capacity.

I rest my case.