En toen was er...

Er is een leven voor en een leven na Facebook, zei manlief gisteren tegen mij, nadat ik 15 jaar terug in gedrag was gestapt...

Het begon allemaal met een onschuldige uitnodiging van een leuke vriendin voor Facebook (bedankt Cindy!). Ik had zo geen zin om lid te worden, ik zat tenslotte al op Hyves en Linked in. Plaxo en Naymz had ik gelukkig ternauwernood weten te negeren en dat was ik nu weer van plan. Zeker na de bevestiging van de Linda (nummer 84, artikel Fuck Facebook door Marie-Claire van den Berg).

Maar op dat onbewaakte moment zwichtte ik er toch voor: op een regenachtige zondagmiddag voelde ik de behoefte om mijn profiel op Facebook in te vullen. En van het een kwam het ander! Fotoalbumpje toegevoegd. Favorieten geplaatst. Facebook op de iPhone gedownload. En daar ging het mis. Ik zag opeens allemaal leuke informatie en foto's voorbij komen over vrienden, favoriete artiesten en tv-programma's.
En zo werd ik geattendeerd op de fantastische applicatie voor de iPhone inzake Glee (dat uberfoute programma waar ik zo ontzettend blij van word). Opeens begreep ik waarom mijn beste vriendin verslaafd is aan Smurfs' Village. Zodra ik de wereld van Facebook betreed, voel ik me weer even puber. Ik giebel over andermans reacties en laat mij kreten ontglippen 'Dit is te leuk'. En dat allemaal onder het genot van de vrolijke tunes van Glee!

1-0 voor Bert en Ernie

Bert en Ernie gaan niet trouwen, lees ik zojuist in het Brabants Dagblad. Die had ik niet zien aankomen. Zo'n bericht nodigt uit om even verder te lezen en het fijne ervan te weten. De makers van Sesamstraat voelden zich genoodzaakt dit te melden, nadat een internetpetitie pleitte voor een huwelijk als statement tegen homofobie.

Dit wekt bij mij toch een lichte frustratie op. Waarom moet een kinderserie hierin betrokken worden? Waarom kunnen Bert en Ernie niet gewoon als twee mannen samenwonen en lief en leed delen zonder het predicaat 'homofiel' eraan te plakken? Zodra je daar een stempel op drukt, wordt het beladen. Terwijl het heel normaal is als twee mannen of vrouwen samenwonen. En Bert en Ernie horen gewoon bij elkaar, of ze nou homofiel zijn of niet.

Ik weet nog dat mijn beste vriend op de lagere school zijn coming out had. Zijn ouders vonden het vreselijk en vroegen tot op het irritante af wanneer hij een vriendinnetje mee naar huis ging nemen. Hij heeft flink wat moeten doorstaan, maar voor mij opende hij de ogen dat de man-vrouw-combinatie niet standaard is. Dat werd nog eens nadrukkelijk bevestigd op de musical-opleiding. En inmiddels houd ik er rekening mee dat mijn meiden op mannen, maar ook op vrouwen of zelfs op beiden kunnen vallen. Prima toch? Daar heb ik een statement van Bert en Ernie niet voor nodig om dat beseffen of te accepteren.

Homo, hetero of bi, het blijven toch vooral Jans en Mies.

Kooplust

Er is iets mis met mij. Ik heb vandaag een leuk jurkje laten hangen. Op zich geen ramp, ware het niet dat ik vorige week ook al een paar (of twee) kekke schoenen niet heb gekocht. En die week daarvoor heb ik online enige truitjes niet besteld, terwijl ze in de uitverkoop waren! Zo goed als gratis!!!

Wat nog het ergste is: ik stelde me de vraag 'Heb ik het wel nodig?'. Die vraag is voorheen werkelijk nog noooooooit in me opgekomen.

In totaal heb ik nu zo'n €230'verdiend'. Ik ben ten einde raad, wat is er toch aan de hand? Als dit nog lang aanhoudt, ga ik toch maar eens naar de huisarts...

Het aftellen is begonnen

Nog twee en een halve week en dan mag ik weer aan de slag. Na vijf en een halve maand thuis te zijn geweest. Tot vorige week voelde ik me daarin uitermate nuttig: ik voedde Jansje zo'n zeven keer per dag, kookte met hart en ziel, regelde de consultatiebezoeken, de aanmelding van Mies voor school en zorgde ervoor dat het huis op orde was. En ik heb ervan genoten.

Maar sinds afgelopen maandag is mijn zorg-drive met factor 80 afgenomen: Jans is naar het kinderdagverblijf. Uiteraard tap ik de voedingen nog steeds af, blijf ik met liefde koken en alle zaakjes regelen, maar het voelt anders. Sinds ruim twee jaar heb ik opeens 100% tijd voor mijzelf! Ik mag de hele dag zelf bepalen wat ik doe en vooral wanneer. Da's even wennen om alleen te zijn, zonder zo'n vreugdebronnetje om je heen.


Gisteren ben ik vooral bezig geweest met het overwinnen van mijn schuldgevoel veroorzaakt door deze luxe. Om vervolgens me op tijdschriften, recepten, boeken en hardlopen te storten. Heeeeeeerlijk. En wat een ideale voorbereiding om straks weer te gaan werken. De rust roept zin in werken op! Enerzijds vanwege mijn eeuwige behoefte om me nuttig te voelen, maar ook om onder mijn dierbare collega's te zijn, mijn brein uit te dagen en me op te dirken.

Maar eerst nog even genieten van mijn vrijheid, samen met manlief en onze meisjes.

Momentjes van geluk

Ik weet niet van wie ze het heeft, maar ons Miesje kletst er graag op los. Zeker met oma!

En ze weet ook al wat ze wil worden: de nieuwe vrouwelijke Leco is opgestaan!

Culturele dislectie

Sean Penn en Brad Pitt in een film over alle grote vraagstukken van het leven, dat is nog eens veelbelovend. Bij het begin keken we elkaar vragend aan, maar Brad zou ongetwijfeld dadelijk verhelderende woorden spreken waardoor het vage begin zo klaar als een klontje zou lijken. Maar dat deed Brad niet. Sterker nog, we werden getuigen van een kruising van Jurrasic Park meets Earth. Terwijl we waren ingesteld op flabbergasting acteerwerk, werden we overladen met zweverige blikken. Vooral Sean Penn kan goed bedenkelijk kijken.
Natuurlijk begrepen we de dieperliggende gedachten en verwijzingen naar het ontstaan van het leven, God en de vader-zoon relatie, maar het lag er wat mij betreft te dik bovenop. Een film vol pretentie waarbij met beide voeten in de valkuil van cliche's wordt gestapt. De prachtige natuurbeelden gaan gepaard met loeiharde klassieke muziek. Lag het nu aan Cinecitta of vond de regisseur dat de muziek zo belachelijk luid moest? Bang dat de beelden onvoldoende indruk zouden maken?
Ongetwijfeld dat de mensen in Hollywood denken "Als je deze diepgaande film niet waardeert, dan versta je geen cultuur." Nou, dan lijden we maar aan culturele dislectie, maar ik blijf erbij dat The tree of life een veel subtielere film had kunnen zijn.
Neemt niet weg dat we een topavond hebben gehad, met als hoogtepunt de evaluatie van het spektakel. Wat blijkt: het schept een band wanneer je allebei een film niet mooi vindt.

Bommetjes en eendjes voeren

Mijn schrikbeeld vakantie van 10 jaar geleden blijkt mijn droomvakantie van nu. We hebben ons twee weken overgeleverd aan een tijdsbesef van nul en aanschakelingen van hoogtepunten. Zoals Italiaans ijs eten en brood geven aan de eendjes, hun jonkies en de zwaan. Of Mies observeren wanneer ze vol concentratie steentjes in het meer gooit. Met als klapper het zwemmen in datzelfde meer opgeleukt met zo nu en dan een bommetje van papa of Mies. Iedere keer wanneer we weer naar het meer liepen, werd ik gegrepen door haar schoonheid. Ik heb zo lang zitten kijken dat ik uiteindelijk een vis uit het meer heb zien springen. Alsof ik een vallende ster zag!

Veertien dagen aaneengesloten quality time voor ons viertjes, maar ook voor mezelf. Zo nu en dan ging ik erop uit om de bergachtige omgeving te trotseren met hardlopen, terwijl Thijs op zijn beurt de omgeving verkende op zijn mountainbike. En eindelijk weer eens tijd om te lezen, geen korte artikeltjes maar heuse boeken (de geschiedenis van de liefde is echt een aanrader!). Wat nog het meeste kortsluiting in mijn hoofd veroorzaakte was het planningloos leven. Wat een genot!
Ditmaal zijn we niet vol goede voornemens naar huis gekomen ('vanaf nu ga ik weer iedere avond lezen', 'meer rust bewaren', 'meer tijd met elkaar doorbrengen'), maar we hebben wel de tuin aangepast zodat we er lekker kunnen zitten en zo nu en dan het vakantiegevoel kunnen herbeleven. Typisch gevalletje van niets voornemen maar gewoon doen!