Het aftellen is begonnen

Nog twee en een halve week en dan mag ik weer aan de slag. Na vijf en een halve maand thuis te zijn geweest. Tot vorige week voelde ik me daarin uitermate nuttig: ik voedde Jansje zo'n zeven keer per dag, kookte met hart en ziel, regelde de consultatiebezoeken, de aanmelding van Mies voor school en zorgde ervoor dat het huis op orde was. En ik heb ervan genoten.

Maar sinds afgelopen maandag is mijn zorg-drive met factor 80 afgenomen: Jans is naar het kinderdagverblijf. Uiteraard tap ik de voedingen nog steeds af, blijf ik met liefde koken en alle zaakjes regelen, maar het voelt anders. Sinds ruim twee jaar heb ik opeens 100% tijd voor mijzelf! Ik mag de hele dag zelf bepalen wat ik doe en vooral wanneer. Da's even wennen om alleen te zijn, zonder zo'n vreugdebronnetje om je heen.


Gisteren ben ik vooral bezig geweest met het overwinnen van mijn schuldgevoel veroorzaakt door deze luxe. Om vervolgens me op tijdschriften, recepten, boeken en hardlopen te storten. Heeeeeeerlijk. En wat een ideale voorbereiding om straks weer te gaan werken. De rust roept zin in werken op! Enerzijds vanwege mijn eeuwige behoefte om me nuttig te voelen, maar ook om onder mijn dierbare collega's te zijn, mijn brein uit te dagen en me op te dirken.

Maar eerst nog even genieten van mijn vrijheid, samen met manlief en onze meisjes.

Momentjes van geluk

Ik weet niet van wie ze het heeft, maar ons Miesje kletst er graag op los. Zeker met oma!

En ze weet ook al wat ze wil worden: de nieuwe vrouwelijke Leco is opgestaan!

Culturele dislectie

Sean Penn en Brad Pitt in een film over alle grote vraagstukken van het leven, dat is nog eens veelbelovend. Bij het begin keken we elkaar vragend aan, maar Brad zou ongetwijfeld dadelijk verhelderende woorden spreken waardoor het vage begin zo klaar als een klontje zou lijken. Maar dat deed Brad niet. Sterker nog, we werden getuigen van een kruising van Jurrasic Park meets Earth. Terwijl we waren ingesteld op flabbergasting acteerwerk, werden we overladen met zweverige blikken. Vooral Sean Penn kan goed bedenkelijk kijken.
Natuurlijk begrepen we de dieperliggende gedachten en verwijzingen naar het ontstaan van het leven, God en de vader-zoon relatie, maar het lag er wat mij betreft te dik bovenop. Een film vol pretentie waarbij met beide voeten in de valkuil van cliche's wordt gestapt. De prachtige natuurbeelden gaan gepaard met loeiharde klassieke muziek. Lag het nu aan Cinecitta of vond de regisseur dat de muziek zo belachelijk luid moest? Bang dat de beelden onvoldoende indruk zouden maken?
Ongetwijfeld dat de mensen in Hollywood denken "Als je deze diepgaande film niet waardeert, dan versta je geen cultuur." Nou, dan lijden we maar aan culturele dislectie, maar ik blijf erbij dat The tree of life een veel subtielere film had kunnen zijn.
Neemt niet weg dat we een topavond hebben gehad, met als hoogtepunt de evaluatie van het spektakel. Wat blijkt: het schept een band wanneer je allebei een film niet mooi vindt.

Bommetjes en eendjes voeren

Mijn schrikbeeld vakantie van 10 jaar geleden blijkt mijn droomvakantie van nu. We hebben ons twee weken overgeleverd aan een tijdsbesef van nul en aanschakelingen van hoogtepunten. Zoals Italiaans ijs eten en brood geven aan de eendjes, hun jonkies en de zwaan. Of Mies observeren wanneer ze vol concentratie steentjes in het meer gooit. Met als klapper het zwemmen in datzelfde meer opgeleukt met zo nu en dan een bommetje van papa of Mies. Iedere keer wanneer we weer naar het meer liepen, werd ik gegrepen door haar schoonheid. Ik heb zo lang zitten kijken dat ik uiteindelijk een vis uit het meer heb zien springen. Alsof ik een vallende ster zag!

Veertien dagen aaneengesloten quality time voor ons viertjes, maar ook voor mezelf. Zo nu en dan ging ik erop uit om de bergachtige omgeving te trotseren met hardlopen, terwijl Thijs op zijn beurt de omgeving verkende op zijn mountainbike. En eindelijk weer eens tijd om te lezen, geen korte artikeltjes maar heuse boeken (de geschiedenis van de liefde is echt een aanrader!). Wat nog het meeste kortsluiting in mijn hoofd veroorzaakte was het planningloos leven. Wat een genot!
Ditmaal zijn we niet vol goede voornemens naar huis gekomen ('vanaf nu ga ik weer iedere avond lezen', 'meer rust bewaren', 'meer tijd met elkaar doorbrengen'), maar we hebben wel de tuin aangepast zodat we er lekker kunnen zitten en zo nu en dan het vakantiegevoel kunnen herbeleven. Typisch gevalletje van niets voornemen maar gewoon doen!

Het tegenovergestelde van Gilles de la Tourette

Soms zijn er van die momenten. Dan wil de waarderende blik op het leven even niet opstarten. Bijvoorbeeld na een fikse verkoudheid waar geen einde aan lijkt te komen en drie borstontstekingen. Of toen de huisarts en manlief me in lieten zien dat ik toch gas terug moet nemen en mijn verlof moet benutten om tot rust te komen. Of wanneer ik me realiseer dat deze periode van onbegrensd en zorgeloos zorgen voor Jans eindig is. Of omdat ik gewoon even mijn draai niet kan vinden.

Die momenten gaan meestal gepaard met schuldgevoel dat ik toch echt geen recht van spreken heb. Ik blijk dan uitmuntend te zijn in mezelf nog verder naar beneden te praten.
Totdat Jans of Mies me opeens overvallen met hun 'zijn'.

Jans verdenk ik er zelfs van het tegenovergestelde van Gilles de la Tourette te hebben. Zij lacht vanaf het moment dat zij opstaat totdat ze gaat slapen. Zodra ik mijn koppie in de buurt van haar gezichtsveld begeef, ontstaat er een stralende lach op haar gezicht. Ze komt soms niet aan drinken toe omdat ze zo druk bezig is met lachen afgewisseld met een conversatie waarvan ik gek genoeg alles versta. Haar gebrabbel spreekt boekdelen.


Toen ik weer een van mijn mindere momentjes voelde aankomen, ben ik naast Jans gaan liggen. Het effect was bijna magisch: ik voelde me letterlijk opladen, als een batterijtje dat steeds voller met energie komt te zitten. Onvoorstelbaar wat een effect zo'n klein wezentje nu al heeft!

Mundial: een impressie

Moby Rocks

I luuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuv festivals. Ik word altijd zo blij van de sfeer, de muziek en de mensen die compleet ontspannen over het terrein bewegen. Zodra ik een stap op het veld van Mundial heb gezet, word ik overvallen door de neiging om iedereen te gaan knuffelen.

Na een kleine volksverhuizing (er komt toch heel wat kijken met twee kindjes festivallen) gingen we, gewapend met poncho's en foute regenpakken, moeiteloos op in het feestgedruis. Voor Mies was het alweer de derde keer en het blijkt een echt festivalrakkertje: in no time stond ze te swingen en ze is niet meer gestopt. Wat wil je ook met zo'n fantastisch programma! Wij kwamen met name voor de Jeugd van Tegenwoordig, de Fun Lovin' Criminals en uiteraard Moby.

De Jeugd van Tegenwoordig waren aanstekelijk en lekker onverstaanbaar. Wat zingen die gasten nou? De teksten die ik wel kon verstaan, waren hilarisch ('Groeten aan je tante, welke tante? Tante Lien! Welke Lien? Lien back!').

En dan was daar Moby; een waardige afsluiter! Die man heeft flink wat hits op zijn naam staan! Gesteund door een aantal prachtvrouwen (een op viool, een op gitaar en een met een dijk van een stem), kreeg hij het publiek in no time in hogere sferen. Nooit gedacht dat ik het festival Mundial met 'feel so real' 'hakkend' af zou sluiten. De komende dagen zweef ik nog even lekker verder op alle blijheid die gisteren in mij is los gemaakt.