Ik zoek een man...

Of nee, eigenlijk zoek ik zelfs meerdere mannen. Sorry voor het zo openlijk uiten van deze hartenkreet, maar ik kan het niet langer voor mijzelf houden. Mijn manlief weet er trouwens van, maar ik krijg hem niet verleid tot het vervullen van deze wens. Vandaar mijn jacht op mannen. Mannen die niet schuw zijn om in zingen uit te barsten, die niet bang zijn van een danspasje of twee en vooral mee wil schitteren op het podium. En die zin hebben om volgend jaar april de musical Ciske de Rat ten tonele te brengen.

Juist ik ben op zoek naar mannen voor mijn fantastische musicalvereniging BOeMs te Tilburg. We repeteren iedere donderdag van 20.00-23.00 uur. Tot aan de pauze (21.15 uur) zingen we de longen uit ons lijf en daarna swingen we de pan uit! Ik spreek uit ervaring als ik vertel dat ik me er iedere donderdag naar toe sleep vanwege een drukke baan en wervelende privé-leven, maar ook weer stuiterend na de repetitie naar huis rijd. Inmiddels ben ik al 13 jaar lid van deze mooie vereniging en ik kan het je aanraden. Het is thuiskomen in een groep vol theaterdieren die in het dagelijks leven allemaal een baan hebben. Een zalige uitlaatklep, oké, vooruit dan, een ietwat uit de hand gelopen hobby. Om het jaar staan we met vijf voorstellingen in de grote zaal van de Stadsschouwburg van Tilburg. Wie wil nu niet zo'n podiumervaring?

Naast zingende en dansende mannen, zijn we ook op zoek naar personen die niet perse op de bühne hoeven te staan, maar wel een uitdaging zien in een bestuursfunctie bij deze vereniging.

Mocht je je aangesproken voelen door een van de twee rollen bij BOeMs, dan kun je je melden bij mail@boems.nl. Op 18 april aanstaande vinden de audities plaats voor de nieuwe leden! Tot dan?

Creativiteit op de proef

Dankzij mijn favoriete blad Linda. ben ik op de app Room for thought gewezen. Éen keer per dag seint mijn 'verlengstuk' mij op een fotomoment. Elke dag één foto, op een willekeurig moment, 365 dagen lang. Om aan het einde van het jaar een prachtige collage op te leveren waarin je in één blik één jaar uit mijn leven kunt samenvatten.

Nu komen de seintjes meestal op een uiterst ongelegen moment, maar ik zou me eigenlijk moeten verplichten om dan tóch een kiekje te schieten. Ik heb al gemerkt dat ik 'm wel kan uitstellen, maar zodra de klok 's nachts 12 uur heeft geslagen, dan is het momentje van die dag ècht voorbij en er is geen mogelijkheid tot herkansing. Die bewuste dag is dan een zwart vlak in mijn o-zo-kleurige-bestaan. Je kunt je m'n stress voorstellen als ik om 23.45 uur nog geen ludiek moment heb weten vast te leggen van die dag...

Voordat je trouwens over mag gaan tot het vastleggen van je moment, telt de app samen met jou even tot tien. Die krijg je cadeau van de app om 'even niets te doen', maar zo jing-jang zit ik natuurlijk niet in elkaar. Mijn momenten bewegen namelijk nogal eens en de leuke houding die ik vast wilde leggen is na tien tellen compleet verbasterd tot iets niet-fotografeer-waardigs. Maar goed, oefening baart kunst. En ik heb nog 329 dagen om te oefenen.

Puppy-party

Bruno is gearriveerd. Onze lieve vrienden hebben hun puppy gekregen, reden te meer om het etentje in doggy-style te houden.
Eet best lekker zo'n risotto uit een voederbakje!

Living on the edge

Ondanks dat verandercommunicatie mijn specialisme is, ben ik privé helemaal niet zo van veranderingen. Vanuit mijn huis-tuin-en-keuken-psychologie verwacht ik dat het te maken heeft mijn turbulente werkomgeving en geniet ik daarom privé zo van voorspelbaarheden en tradities. Hoe meer chaos op het werk, hoe meer rust en stabiliteit thuis.

Afgelopen weekend was weer zo'n aaneensluiting van tradities. We gaan al 11 jaar skiën met een ander stel vrienden en de laatste 5 jaar gaan we naar dezelfde plek, namelijk Lermoos in Oostenrijk. En ieder jaar weten we wat we krijgen: rodelen (met een sleetje naar beneden), schnitzels, (te veel) jagerthee (whatever happens in Lermoos, stays in Lermoos), sauna, dezelfde (of minimaal soortgelijke) grappen als vorig jaar en uiteraard sneeuw. De mannen gaan snowboarden en skiën en de dames langlaufen. Tijdens de zwangerschappen vond ik de pistes iets te spannend en bleek langlaufen een prima alternatief. En vooralsnog heb ik geen redenen gevonden om van de langlauflatten af te stappen.

Tót dat we herhaaldelijk voorbij werden gesjeesd door de langlaufers die níet de loipe volgden, maar gewoon over de sneeuw leken te schaatsen. Dat wilden wij ook wel leren! En dus stonden we de volgende ochtend mét een Oostenrijkse alleskunner op de piste in de hoop dat wij na twee uur lessen ook tot hoge snelheid zouden kunnen geraken. Hij legde ons de techniek uit van het skaten en heeft ons vervolgens compleet afgemat. Mijn hemeltje, wat kan leren moeilijk zijn! Het ziet er bij anderen zó gemakkelijk uit, maar totdat je de techniek ècht onder de knie hebt, zie je er hoofdzakelijk uit als Charlie Chaplin met hoge nood.

Kortom, volgend jaar gaan we een hernieuwde poging wagen om tot hoge snelheid te komen met skaten en gaan we daarnaast weer gewoon rodelen, vertrouwd schnitzels eten, (te veel) jagerthee drinken, zweten in de sauna en vooral heel veel lachen.

Dit was het jaar 2012

Amper bekomen van alle top2000, 3fm-request en andere lijstjes, voel ik ineens de behoefte om mijn hoogtepunten van het jaar 2012 nog even vast te leggen, voordat ik me vol overgave in het nieuwe jaar ga storten.

En of het een mooi jaar was!

Wereld Appreciative Inquiry Congres (WAIC) in Ghent met David Cooperrider

Heerlijke rol in de musical Once Upon A Mattress met Boems

Nieuwe baan als Hoofd Marketing en communicatie bij het TweeSteden ziekenhuis

40-jarig verrassingshuwelijksfeest van mijn lieve mama en papa bij ons in de tuin

Zalige vakantie in de Dordogne

Mijn beste vriendin gaat trouwen met Mies als bruidsmeisje en ik mag getuige zijn!

Sven Ratske

Op aanraden van schoonbroer zijn we op de valreep van 2012 tóch nog een keer het theater ingedoken. En wel naar Sven Ratske. Op de een na laatste dag van het jaar hebben we ons laten verleiden tot zijn versie van de wereld. Zijn overgave op het toneel en flamboyante voorkomen deed me denken aan de jonge versie van Ramses Shaffy en qua gezichtsuitdrukking zag ik regelmatig de blonde variant van Javier Bardem (zoals in Skyfall).

In de kleine zaal van de schouwburg wist hij me omver te blazen met z'n jazzy versies van Jeanny (Falco) en Billy Jean van Michael Jackson. Tussen de nummers door legde hij veelvuldig contact met zijn publiek en dan vooral met de eerste rij. Aangezien wij daar zaten hebben we echt waar voor ons geld gekregen, want we werden overal in betrokken. Of het nou het helpen bij het zingen van de hoge Q of het aanbidden van zijn eigen pianist was: wij waren erbij!
Ich bin von kopf bis fuss auf liebe eingestellt van Marlene Dietrich, volgens hem dé inspiratiebron van Lady Gaga, zong hij zo overtuigend dat ik uiteindelijk afsloot met de gedachte dat ik hem het meeste van Ramses weg vond hebben. Maar dan op zijn eigen manier.

Nieuwe garderobe

Het was hard nodig. Ik had tenslotte he-le-maal niets meer om aan te trekken. Ik betrapte mezelf op het aantrekken van zelfde combinaties, terwijl er nog zo veel meer kledij in mijn kast ervoor zorgde dat kleding terughangen geen pretje was. Dan maar weer naar de stad? Yep, maar niet alleen voor het shoppen, maar vooral ook voor inspiratie. Zelfs in bladen of online (bijvoorbeeld Tales Of Endearment) zie ik mijn eigen kleding terug in 'looks of the day'. Genoeg dus om mijn bestaande garderobe een tweede leven in te blazen.

En ja hoor, na een dag me als burgermeisje gedragen te hebben, heb ik weer een compleet nieuwe garderobe. Door als een heuse huismoeder mijn mooie kleding te repareren én voor het eerst sinds (tsja ik kan me de laatste keer eigenlijk niet herinneren, maar het moet minimaal drie jaar geleden zijn geweest) mijn schoenen te poetsen! Ik wist al dat ik mooie schoenen had, maar gepoetst zijn ze nóg mooier. En de activiteit werkt nog rustgevend ook!
Ik kan haast niet wachten tot ik al mijn verschillende combi's aan mag trekken.

Ik hoor je nu denken: 'Heeft ze dan geen schoenen meer nodig?'. Laten we nu vooral niet overdrijven en die vraag onder de categorie 'minder slim' parkeren. Tuurlijk heb ik nog iets op mijn wensenlijstje staan! Ik hoop nog ooit Manolo Blahniks of Jimmy Choo's aan mijn voeten te mogen prikken. Uiteraard alleen in de uitverkoop, want €700 voor een paar schoenen is natuurlijk zwaar over de top.... (vindt mijn man). Voorlopig doe ik het nog even met de, inmiddels weer glanzende, stappertjes die ik heb.