Wat houdt die man van gitaarsolo's!

In het moment dat ik las dat John Mayer naar Nederland zou komen, werd ik in de tweede zin van het artikel teleurgesteld met de mededeling dat de concerten al uitverkocht waren. Tot zover mijn kans om de man met de mooiste stem van de wereld live te bewonderen. Sinds ik zijn muziek ontdekt heb en instant week wordt bij het eerste woord dat hij zingt, roep ik dat ik naar zijn concert wil. Dan laat ik me toch zeker niet kisten door een uitverkocht concert?
Marktplaats wist raad. Na vele kaarten die voor de driedubbele prijs aangeprezen stonden, vond ik een dame die haar kaartje aanbood voor een schappelijke prijs en dat voor een plaats die op het oog erg goed leek. Ze had de dag na het concert een tentamen en was dus helaas verhinderd. Geloofwaardig genoeg verhaal, vond ik en ze woonde ook nog om de hoek bij mijn ouders. Zij wilden het kaartje wel even ophalen. Dus mocht het nu toch een fake kaartje blijken, dan weet ik waar haar huis woont.

Met kriebels in mijn buik op naar Amsterdam en mijn vermoeden blijkt juist: de zitplaats is perfect, dichtbij het podium en verhoogd, dus ik hoef niet langs andere hoofden af te kijken. En om 20.35 uur komt de heer in kwestie gewoon oplopen in zijn houthakkersblousje en begint te spelen. Wat een stem.
Ieder nummer bespeelt hij een andere gitaar en de wisseling van de gitaren haalt jammer genoeg de vaart uit het concert. Daarbij wordt ieder nummer verlengd met een gigantische gitaarsolo. Nou is mijn gitaarsolo kennis natuurlijk niet meer wat die geweest is, maar een snelle rekensom leer me wel dat als hij niet zoveel solo's zou gitaren, hij zeker 10 nummers extra had kunnen spelen.
Maar wat een stem! Tijdens het zingen trekt hij wel veel pijnlijke grimassen om zijn stem zo te laten klinken als hij doet, maar dat beeld probeer ik maar weer zo snel mogelijk te wissen. En hij heeft het grootste gedeelte van z'n concert de ogen dicht. Je ziet 'm gewoon genieten van wat hij doet en plots zie je hem beseffen dat 17.000 mensen naar hem zitten te kijken. En dan zegt hij weer wat leuks, gelukkig met z'n ogen open. Met die prachtige STEM!

Na zijn "Fake ending of the show, but tradition is tradition" (aldus John himself), eindigt hij met een uitgebreide versie van Gravity. Wat had ik graag Heartbreak warfare, Your Body Is a Wonderland of Assassin als toegift willen horen, maar ach, als hij maar gelukkig is, toch? Wat dan gaat ie lachen en dat staat 'm zoooooo mooi!
Op de terugweg heb ik zijn cd's achter elkaar beluisterd en door gezapt naar de nummers die ik allemaal live had willen horen. Toen ik na een uur en kwartier thuis was, had ik ze nog niet allemaal gehoord.

Recensie AD
Recensie Telegraaf

Toch therapie?

Apetrots verscheen ik ruim op tijd op het schoolplein, want mijn oudste wolkje mocht vandaag voor het eerst gaan oefenen. Ik kwam veel vertrekkende bekende ouders tegen en tijdens het rustig uitwisselen van 'wat groeien ze toch snel' en 'is ze nu alweer vier jaar' wees een van de bekende mama's mij op het feit dat de school niet om 9.00 uur begon, zoals ik suggereerde, maar om kwart voor 9. Nog geen seconde later ging bel (de tweede bleek later) en zag ik de deuren langzaam in het slot vallen.

Het zal me toch niet gebeuren dat ik op de eerste oefendag ons meisje te laat zou laten komen. Ik rende met mijn beide dametjes, dat wil zeggen, Mies en ik voorop, terwijl Jans vooral 'zef doen' ronddwaalde. Toen ik naar de betreffende klas vroeg, bleek die alles behalve op de plek te zijn waar ik me toen bevond. Ik moest helemaal de gang door, de trap op en weer af en dan de deur uit en weer naar binnen. Dan zou ik bij de klas aankomen. Mies zag de paniek al in mijn ogen en probeerde me nog een beetje gerust te stellen door hard mee te rennen. Iets waar Jans totaal geen last van had met haar 'zef doen' mentaliteit. Bezweet en ietwat verwilderd stormden we de klas binnen. De juf merkte voor het gemak nog even op dat dit misschien wel een beetje spannend was, zo de eerste keer. Ik weet niet zeker of ze dat voor mij of voor mijn dochter bedoelde. Ik was al lang blij dat we het 'gehaald hadden' en dat ik het eerste half uur school innig omhelsd werd door mijn twee meisjes.

Net toen ik dacht dat ik het er toch niet zo slecht vanaf had gebracht, zei de juf dat ik haar koek in de grote trommel mocht leggen. Koek? Trommel? Goed, toch nog iets vergeten. Later bleek dat ze ook bij het overblijven hun eigen bammetjes mee moesten nemen. Waarom zegt niemand dat? Of hoort dat gewoon bij het voortschrijdend inzicht van de mama's?

Gelukkig heeft ze veel plezier tijdens het oefenen gehad, maar ik ga denk ik voor de zekerheid toch alvast even sparen voor een beetje therapie voor haar later.

Tip 1: plaats nooit het afwasrek naast de vissenkom

Onze buurvrouw had een flinkje kwak kikkerdril te vergeven en ze meende dat het leuk was voor onze meiden om deze dril uit te zien groeien tot heuse kikkertjes. Trots liepen we met z'n viertjes door de straat mét onze nieuwe aanwinst in de vissenkom. De honderden eitjes werden op het aanrecht geplaatst met een mooi uitzicht op de straat en de tuin. Oh, wat zouden ze het goed bij ons hebben! Iedere dag volgden we (lees ik) hoe de stipjes een staartje kregen en betreurden we (lees ik) de stipjes die stipjes bleven en nooit de ontwikkeling tot de kikker zouden redden. Gelukkig kregen we op tijd door dat het water zich niet vanzelf zou verschonen, dus stonden we (lees ik) klaar met het theezeefje om ze over de brengen naar een schoner oord.


En toen werd ik verrast met een weekendje weg met z'n viertjes. Gezien het onverwachtse gehalte, heb ik die avond gewerkt, gepakt en het huis vertrek-klaar gemaakt. Ik stemde nog even af met manlief of we nu de kikkervisjes zouden verschonen, of dat het tot na het weekend kon wachten. Maar we waren allebei van mening dat ze dat wel zouden redden die paar dagen.

Niet dus. Toen we terug kwamen, bleken de meeste kikkervisjes de bodem van de kom te onderzoeken zonder enig teken van leven te geven. Hoe moest ik over dit grootschalige verlies heenkomen? Maar wacht, zag ik daar iets bewegen? Jaaaaaaaa, er was nog één kikkervisje in leven! Snel de kom verschoond en, hop, het visje erin laten duiken. Oh, wat zou dit kikkervisje (laten we hem voor het gemak Gompie noemen) het goed hebben! Iedere dag hing ik met mijn kop boven de kom en maakten Gompie en ik grapjes tegen elkaar en deelden bemoedigende woorden.

Totdat ik ging afwassen. Ik ben nogal goed in het stapelen van afwas zodat het afdrogen een onnodige activiteit wordt. De laatste deksel stapelde ik op het afdruiprek, maar de deksel verloor grip en PATS, voordat ik ernaar kon grijpen lag de vissenkom aan diggelen! Snel zochten we naar het zwarte beestje, maar hij leek spoorloos verdwenen. Totdat we het afwasschuim opzij roerden. Gompie is een kranige, maar heet afwaswater bleek ie toch niet goed te kunnen hebben.


Huize van Bommel-Bekker (lees ik) is nu even in rouw en we vragen ons af hoe het zo mis kon gaan. En of we ooit wel klaar zullen zijn voor een huisdiertje...

Ik zoek een man...

Of nee, eigenlijk zoek ik zelfs meerdere mannen. Sorry voor het zo openlijk uiten van deze hartenkreet, maar ik kan het niet langer voor mijzelf houden. Mijn manlief weet er trouwens van, maar ik krijg hem niet verleid tot het vervullen van deze wens. Vandaar mijn jacht op mannen. Mannen die niet schuw zijn om in zingen uit te barsten, die niet bang zijn van een danspasje of twee en vooral mee wil schitteren op het podium. En die zin hebben om volgend jaar april de musical Ciske de Rat ten tonele te brengen.

Juist ik ben op zoek naar mannen voor mijn fantastische musicalvereniging BOeMs te Tilburg. We repeteren iedere donderdag van 20.00-23.00 uur. Tot aan de pauze (21.15 uur) zingen we de longen uit ons lijf en daarna swingen we de pan uit! Ik spreek uit ervaring als ik vertel dat ik me er iedere donderdag naar toe sleep vanwege een drukke baan en wervelende privé-leven, maar ook weer stuiterend na de repetitie naar huis rijd. Inmiddels ben ik al 13 jaar lid van deze mooie vereniging en ik kan het je aanraden. Het is thuiskomen in een groep vol theaterdieren die in het dagelijks leven allemaal een baan hebben. Een zalige uitlaatklep, oké, vooruit dan, een ietwat uit de hand gelopen hobby. Om het jaar staan we met vijf voorstellingen in de grote zaal van de Stadsschouwburg van Tilburg. Wie wil nu niet zo'n podiumervaring?

Naast zingende en dansende mannen, zijn we ook op zoek naar personen die niet perse op de bühne hoeven te staan, maar wel een uitdaging zien in een bestuursfunctie bij deze vereniging.

Mocht je je aangesproken voelen door een van de twee rollen bij BOeMs, dan kun je je melden bij mail@boems.nl. Op 18 april aanstaande vinden de audities plaats voor de nieuwe leden! Tot dan?

Creativiteit op de proef

Dankzij mijn favoriete blad Linda. ben ik op de app Room for thought gewezen. Éen keer per dag seint mijn 'verlengstuk' mij op een fotomoment. Elke dag één foto, op een willekeurig moment, 365 dagen lang. Om aan het einde van het jaar een prachtige collage op te leveren waarin je in één blik één jaar uit mijn leven kunt samenvatten.

Nu komen de seintjes meestal op een uiterst ongelegen moment, maar ik zou me eigenlijk moeten verplichten om dan tóch een kiekje te schieten. Ik heb al gemerkt dat ik 'm wel kan uitstellen, maar zodra de klok 's nachts 12 uur heeft geslagen, dan is het momentje van die dag ècht voorbij en er is geen mogelijkheid tot herkansing. Die bewuste dag is dan een zwart vlak in mijn o-zo-kleurige-bestaan. Je kunt je m'n stress voorstellen als ik om 23.45 uur nog geen ludiek moment heb weten vast te leggen van die dag...

Voordat je trouwens over mag gaan tot het vastleggen van je moment, telt de app samen met jou even tot tien. Die krijg je cadeau van de app om 'even niets te doen', maar zo jing-jang zit ik natuurlijk niet in elkaar. Mijn momenten bewegen namelijk nogal eens en de leuke houding die ik vast wilde leggen is na tien tellen compleet verbasterd tot iets niet-fotografeer-waardigs. Maar goed, oefening baart kunst. En ik heb nog 329 dagen om te oefenen.

Puppy-party

Bruno is gearriveerd. Onze lieve vrienden hebben hun puppy gekregen, reden te meer om het etentje in doggy-style te houden.
Eet best lekker zo'n risotto uit een voederbakje!

Living on the edge

Ondanks dat verandercommunicatie mijn specialisme is, ben ik privé helemaal niet zo van veranderingen. Vanuit mijn huis-tuin-en-keuken-psychologie verwacht ik dat het te maken heeft mijn turbulente werkomgeving en geniet ik daarom privé zo van voorspelbaarheden en tradities. Hoe meer chaos op het werk, hoe meer rust en stabiliteit thuis.

Afgelopen weekend was weer zo'n aaneensluiting van tradities. We gaan al 11 jaar skiën met een ander stel vrienden en de laatste 5 jaar gaan we naar dezelfde plek, namelijk Lermoos in Oostenrijk. En ieder jaar weten we wat we krijgen: rodelen (met een sleetje naar beneden), schnitzels, (te veel) jagerthee (whatever happens in Lermoos, stays in Lermoos), sauna, dezelfde (of minimaal soortgelijke) grappen als vorig jaar en uiteraard sneeuw. De mannen gaan snowboarden en skiën en de dames langlaufen. Tijdens de zwangerschappen vond ik de pistes iets te spannend en bleek langlaufen een prima alternatief. En vooralsnog heb ik geen redenen gevonden om van de langlauflatten af te stappen.

Tót dat we herhaaldelijk voorbij werden gesjeesd door de langlaufers die níet de loipe volgden, maar gewoon over de sneeuw leken te schaatsen. Dat wilden wij ook wel leren! En dus stonden we de volgende ochtend mét een Oostenrijkse alleskunner op de piste in de hoop dat wij na twee uur lessen ook tot hoge snelheid zouden kunnen geraken. Hij legde ons de techniek uit van het skaten en heeft ons vervolgens compleet afgemat. Mijn hemeltje, wat kan leren moeilijk zijn! Het ziet er bij anderen zó gemakkelijk uit, maar totdat je de techniek ècht onder de knie hebt, zie je er hoofdzakelijk uit als Charlie Chaplin met hoge nood.

Kortom, volgend jaar gaan we een hernieuwde poging wagen om tot hoge snelheid te komen met skaten en gaan we daarnaast weer gewoon rodelen, vertrouwd schnitzels eten, (te veel) jagerthee drinken, zweten in de sauna en vooral heel veel lachen.

Dit was het jaar 2012

Amper bekomen van alle top2000, 3fm-request en andere lijstjes, voel ik ineens de behoefte om mijn hoogtepunten van het jaar 2012 nog even vast te leggen, voordat ik me vol overgave in het nieuwe jaar ga storten.

En of het een mooi jaar was!

Wereld Appreciative Inquiry Congres (WAIC) in Ghent met David Cooperrider

Heerlijke rol in de musical Once Upon A Mattress met Boems

Nieuwe baan als Hoofd Marketing en communicatie bij het TweeSteden ziekenhuis

40-jarig verrassingshuwelijksfeest van mijn lieve mama en papa bij ons in de tuin

Zalige vakantie in de Dordogne

Mijn beste vriendin gaat trouwen met Mies als bruidsmeisje en ik mag getuige zijn!

Sven Ratske

Op aanraden van schoonbroer zijn we op de valreep van 2012 tóch nog een keer het theater ingedoken. En wel naar Sven Ratske. Op de een na laatste dag van het jaar hebben we ons laten verleiden tot zijn versie van de wereld. Zijn overgave op het toneel en flamboyante voorkomen deed me denken aan de jonge versie van Ramses Shaffy en qua gezichtsuitdrukking zag ik regelmatig de blonde variant van Javier Bardem (zoals in Skyfall).

In de kleine zaal van de schouwburg wist hij me omver te blazen met z'n jazzy versies van Jeanny (Falco) en Billy Jean van Michael Jackson. Tussen de nummers door legde hij veelvuldig contact met zijn publiek en dan vooral met de eerste rij. Aangezien wij daar zaten hebben we echt waar voor ons geld gekregen, want we werden overal in betrokken. Of het nou het helpen bij het zingen van de hoge Q of het aanbidden van zijn eigen pianist was: wij waren erbij!
Ich bin von kopf bis fuss auf liebe eingestellt van Marlene Dietrich, volgens hem dé inspiratiebron van Lady Gaga, zong hij zo overtuigend dat ik uiteindelijk afsloot met de gedachte dat ik hem het meeste van Ramses weg vond hebben. Maar dan op zijn eigen manier.

Nieuwe garderobe

Het was hard nodig. Ik had tenslotte he-le-maal niets meer om aan te trekken. Ik betrapte mezelf op het aantrekken van zelfde combinaties, terwijl er nog zo veel meer kledij in mijn kast ervoor zorgde dat kleding terughangen geen pretje was. Dan maar weer naar de stad? Yep, maar niet alleen voor het shoppen, maar vooral ook voor inspiratie. Zelfs in bladen of online (bijvoorbeeld Tales Of Endearment) zie ik mijn eigen kleding terug in 'looks of the day'. Genoeg dus om mijn bestaande garderobe een tweede leven in te blazen.

En ja hoor, na een dag me als burgermeisje gedragen te hebben, heb ik weer een compleet nieuwe garderobe. Door als een heuse huismoeder mijn mooie kleding te repareren én voor het eerst sinds (tsja ik kan me de laatste keer eigenlijk niet herinneren, maar het moet minimaal drie jaar geleden zijn geweest) mijn schoenen te poetsen! Ik wist al dat ik mooie schoenen had, maar gepoetst zijn ze nóg mooier. En de activiteit werkt nog rustgevend ook!
Ik kan haast niet wachten tot ik al mijn verschillende combi's aan mag trekken.

Ik hoor je nu denken: 'Heeft ze dan geen schoenen meer nodig?'. Laten we nu vooral niet overdrijven en die vraag onder de categorie 'minder slim' parkeren. Tuurlijk heb ik nog iets op mijn wensenlijstje staan! Ik hoop nog ooit Manolo Blahniks of Jimmy Choo's aan mijn voeten te mogen prikken. Uiteraard alleen in de uitverkoop, want €700 voor een paar schoenen is natuurlijk zwaar over de top.... (vindt mijn man). Voorlopig doe ik het nog even met de, inmiddels weer glanzende, stappertjes die ik heb.

Beste kerst sinds tijden

Deze editie van kerst was echt de beste sinds tijden! Boordevol fijne geluksmomentjes met familie en als hoogtepunt de disco op tweede kerstdag met lieve vrienden.
En omdat ik zo dol ben op minions: nog een keertje om het af te leren: klik hier!

Glitterjurk

Wat eerst een teleurstellende avond bleek te zijn, is uiteindelijk omgezet in een prima avondje uit. Ik zat met heel bejaard Tilburg naar de klucht van John van Eerd te kijken en vond het niet grappig. En dat terwijl ik me zo had verheugd op een avond ongecompliceerde humor, maar dít was wel héél simpel. Daar dacht grijs Tilburg overigens anders over. Gewoon verkeerd verwachtingenmanagement mijner zijde.
In de pauze ben ik naar huis gegaan en heb m'n teleurstelling op Twitter geuit. Tot mijn grote verbazing en blijdschap werden de tweets de volgende dag door het Theater Tilburg opgepikt. Of ik de actie 'Niet goed, tweede kans' kende? Nee, maar voor ik het wist werden me twee kaartjes aangeboden voor Jeroen van Koningsbrugge en Dennis van de Ven, ofwel Glitterjurk. Wat een klantgerichtheid van het theater!

De vorige keer waren we niet super enthousiast over het illustere duo maar ik had toch wel zin in een herkansing. En die was vanavond. Of nee, dat was gisteren. Toch lullig als je op zondag erachter komt dat je kaartjes voor zaterdag hebt. Maar Theater Tilburg is de flauwste niet! Omdat het een try-out was, was niet de hele zaal verkocht. Dat was ons geluk, want daardoor kregen wij alsnog twee uitstekende plaatsen!

En wat hebben we gelachen. Om de sketches dan. Vooral de vertolking van de kok van Jeroen was hilarisch. Evenals de überblonde dombo's die zich verheugde op het einde van de wereld die de 'Mayo's' hadden aangekondigd omdat ze dan niet meer 'van alles te hoeve te lopen hoeve'.

Maar het blijft jammer dat ze na iedere sketch willen zingen. Vooral omdat de nummers teksten bevatten die diepzinnig moeten overkomen ('Alleen zijn, dat ben je samen' en 'Ik zag je zwemmen in de vijver, je zweefde met je rode haren en je ogen zo groen als gras'?). Ik blijf erbij: dat hebben die jongens toch niet nodig! Oké, oké, er waren ook een paar nummers die we wel door de beugel konden. Zo vond ik de ode aan de vrouw op hakken een schot in de roos. Maar, oh, wat zijn ze toch grappig als ze sketchen! Zo jammer dat je op je klompen aan kon voelen, dat na een sketch een nummer kwam. Twee sketches en één nummer of zelfs vijf sketches en één nummer was een prima, of nee, betere balans geweest.

Maar goed, ik heb makkelijk praten vanuit mijn luie theaterstoel. Al met al toch een prima avond gehad dankzij Theaters Tilburg.

Werk, werk, werk

Op een gemiddelde vrije vrijdag lijd ik aan afkickverschijnselen. Ik heb zelfstandig de diagnose gesteld nadat ik voor de 17e keer mijn telefoon had gecheckt op binnengekomen berichten en ik afgelopen vrijdag zelfs een beetje begon te trillen bij het idee dat ik me zou moeten ontspannen. De laatste weken zijn zo veel hoogtepunten de revue gepasseerd, vergezeld door vele avonden doorwerken, dat ik op mijn vrije dag een beetje ontredderd rondloop omdat ik me dan even niet met werk zou moeten bemoeien.

Maar gelukkig heb ik de ideale activiteit gevonden om los te komen van werk.

De kerstboom opzetten.

In het begin voelde het toch een beetje als een functionele handeling. Maar bij de vierde kerstbal , zwichtte mijn hele hebben en houden in staat van ontspannenheid.

De boom werd steeds feestelijker en het humeur zonniger bij alle schitterende balletdanseresjes, chique schoentjes, glimmende rendiertjes en vrolijke kerstklokjes. Als klapper op de vuurpijl wilde mijn oudste dochter ook nog eens meehelpen. Zelfs toen er een van de rode hartjes-ballen sneuvelde, werd ik overmand door een ultiem gevoel van relativering.

Na deze (bijna) euforische ervaring, maak ik me toch een beetje zorgen over de toekomst. Ik kan natuurlijk niet iedere keer als ik los wil komen van mijn werk of op zoek ben naar ontspanning, een boom gaan optuigen.

Maar voor nu geniet ik gewoon even van ons boompje en bij het volgende moment van werkdruk, leg ik voor de zekerheid een kerstballetje hier en daar om aan een willekeurig voorbijkomend takje te hangen.

Twittersoap

En zo word je plots uitgemaakt voor 'digital migrant'. Aangezien het van Richard van der Blom kwam, voelde het als een compliment! Als ik na 1990 was geboren dan zou ik een digital native zijn geweest, maar aangezien ik dat niet geloofwaardig kan verkondigen, houd ik het graag op de 'digital migrant'. Dat betekent dat ik me (onderdelen van) de digitalisering eigen heb gemaakt.

Mijn man is iets minder blij met deze classificatie, of vooral de consequenties ervan. Ik ben in zijn beleving vergroeid met mijn iPhone, maar ik zie nog voldoende 'ergere gevallen'. Tuurlijk check ik op een locatie even in bij Foursquare in de hoop een burgemeesterschap te verdienen. En screen ik de laatste twitterberichtjes, mailtjes en als het even kan Facebook. Maar ik ben er nog niet dusdanig in doorgeschoten dat ik uren op social media doorbreng. Vooralsnog alleen als ik echt even iets kwijt moet aan de mensheid.

Volgens mijn collega zou ik me juist nog meer op twitter moeten bevinden en kan het geen kwaad als ik voor Sinterklaas of kerst wat extra volgers op Twitter zou vragen. Hij wijst me tactisch erop dat de nood aan de man is: ik schijn slechts een bescheiden aantal volgers te hebben 'voor mijn functie'.
Dus mensen, bij deze een oproep. Ik beloof u niet te belasten met tweets over mijn koffiegebruik of toiletbezoeken, maar zal mijn best doen u te verblijden met louter interessante wetenswaardigheidjes. En in het ergste geval verkondig ik zo nu en dan een mening of een klein grapje.

In de tussentijd geniet ik gewoon verder van de handigheidjes van social media en dan in het bijzonder Twitter. Niet alleen het informatieve gehalte (voor mijn werk) maar ook de Twittersoap. Neem nou Sylvia Witteman. Ze vindt een heleboel dingen. Evenals 4 miljoen andere twitteraars in Nederland. En die vinden ook weer een heleboel van elkaar. Hilarisch. En de reinste soap. Want dan zijn er weer volgers die, bijvoorbeeld een Sylvia W. gaan ontvolgen omdat ze te veel bullshit uit zou kramen. Ze doet er zelf overigens ook de nodige moeite voor om volgers te stimuleren haar te ontvolgen door oproepen voor flauwe moppen te plaatsen. Afgezien dat ik de helft van de tijd smakelijk moet lachen om die 140 tekens van haar per keer, werkt het nóg stimulerender om haar te blijven volgen. Schijnbaar zegt ze dingen die op het randje zijn en maakt ze zich druk om zaken waarvan ik me niet had gerealiseerd dat je je daar druk om kon maken. Heerlijk relativerend voor de momenten dat ik weer eens denk dat ík complex ben.

Maar de belangrijkste reden om haar te blijven volgen, is omdat ze regelmatig een brede grijns op mijn gezicht weet te toveren. Ideaal voor gestolen momentjes, ik verheug me iedere keer weer als ik ergens moet wachten.

Vrouwenlogica en hoe het uiteindelijk toch nog goed kwam

Wat is ie mooi. En stoer! Lichtgroen met dikke witte banden. De mini onder de mama-fietsen: de Sparta Amazon Dynamic.
Klaar om bereden te worden, maar daarvoor moest nog wel even het zadel en het stuur verhoogd worden. Vanuit mijn naïviteit dacht ik nog dat de fiets wel een vrouwenlogica zou volgen, het is tenslotte een MAMA-fiets. Maar toen de bijgeleverde inbussleuteltjes niet matchten met de bijbehorende gaatjes, leek het me raadzaam de handleiding er even bij te pakken. Daar stonden weer onderdelen op de tekening die ik met geen mogelijkheid terug kon vinden op mijn fiets. Mama boos, want wat wilde ik het graag zelf kunnen.

Buurvrouw erbij gehaald, in eerste instantie om mijn nieuwe bicicletta te showen, maar later om mijn frustratie te delen over het feit dat ik niet eens capabel bleek om mijn fiets rijklaar te maken. Dankzij de buurman leek ik toch niet zo dom als ik dacht, want ook hij concludeerde dat de handleiding andere dingen toonde dan de werkelijkheid. Samen is het ons gelukt om alles in de juiste stand te krijgen en hop, daar ging ik.

Eerst naar mijn beste vriendin om bevestigd te worden in mijn nieuwe aankoop. Vervolgens, geïnspireerd door Peter van de Besselaar, zomaar wat rondgedwaald en voor mij nog onbekende plekjes van Tilburg aangedaan. Om uiteindelijk te concluderen dat ik vandaag, mede dankzij mijn nieuw vervoersmiddel, de ultieme vrije dag aan het beleven ben. De dag startte met een relaxed ontbijt met vrolijke kinderen en idem man, 't weer is mooier dan voorspeld, m'n lieve vriendin gezien en ik heb tijd genomen om doelloos rond te fietsen. Hoe luxe is dat!

Na twee weken vrij te zijn geweest (waarvan een aantal dagen ziek), is het me eindelijk gelukt! En als toefje op het toetje zojuist overspoeld door een geluksgolfje! Nice!

In de voetsporen van Derksen en Cruijff

Ik heb er natuurlijk de ballen verstand van, maar toch is het EK2012 zeer aan mij besteed. Het gehele jaar kan ik me geen milligram interesseren voor het balspel, maar zodra onze jongens spelen, verandert mijn bloed in de kleur oranje.

Ik kan er van genieten om te zien hoe voetballen rondom het EK of WK ons volk met elkaar verbindt. Samen in de kroeg kijken of thuis. En iedereen probeert met zijn commentaar in de voetsporen van Derksen of Cruijff te treden. Iedereen heeft het erover. Ook als je niet gekeken hebt, wordt er toch bij de slager een mening van je ontfutseld.
Het enige waar ik een beetje moeite mee heb is dat we bij de eerste de beste, of de tweede de beste nederlaag, direct de moed laten zakken. 'Ze' hebben dan slecht gespeeld en in no time distantieert heel Nederland zich van ons elftal.
Wel, ik heb nieuws voor u. Dat voelen die mannen! En aangezien ze zelf ook al niet zo thuis zijn in het mentaal overwinnen van tegenslagen, lijkt me dat nu net iets wat we van onze luie bank of barkruk kunnen bieden. Steun en zelfvertrouwen!

Ach wat zou ik graag een AI-tje doen met ons elftal. Een mini-sessie Appreciative Inquiry (waarderend onderzoeken) zou echt op z'n plek zijn. Kom aan, mannen. Stop met het kapot analyseren van alles wat niet goed ging, maar stel jezelf de vraag 'Wat uit het verleden heeft jullie zo ver gebracht als waar jullie nu zijn?'. De strijdlustigheid van Wesley? Het acceleratievermogen van Arjen of de inzet van Dirk, de fraaie passes van Afellay, het scorend vermogen van Robin, de nuchterheid van Maarten? De creativiteit van Rafael of het Willem-II verleden Joris? En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Herbeleef jullie succesfactoren door met elkaar succesmomenten te delen. En beeld je vervolgens in waar jullie nog meer toe in staat kunnen zijn in deze EK-tocht? Ga het daar maar eens over hebben in de kleedkamer.

Nog een laatste tip voor onze mannen: speel de bal niet waar hij is, maar waar je hem naar toe wil hebben. Visualiseer hoe je de bal allemachtig achtentachtig prachtig naar elkaar toespeelt en vervolgens in het net van de tegenstander knalt! En heb vooral veel plezier aanstaande zondag; ik ga alvast genieten van jullie overwinning!

In het afgelopen half jaar heb ik een nieuwe gave ontwikkeld. Ik bleek in staat om elke virus of bacterie die rondzwierf op te pikken. Het begon met een avondje belabberd in bed te duiken met een aspirientje. Maar naarmate Jans haar ontwaaktijd bleef vervroegen, werden de virusjes steeds meer 'voor gevorderden'. In januari heb ik voor het eerst ervaren wat een echte griep is. Daar hebben we nog een voedselvergifitigingetje overheen gegooid en om het af te toppen ben ik twee maanden vergezeld door een virus op mijn evenwichtsorgaan. Toen ik eindelijk weer eens recht kon lopen, ontplofte mijn tong van de onstekingen en besloot mijn stem twee weken voor de productie er even tussenuit te knijpen.

Intelligent als ik ben, heb ik dit alles (al na een half jaar!) opgepikt als een signaal van weinig weerstand.
Joh!
En oke, een roep om meer balans! Maarja, hoe doe je dat als je ook ambitie hebt? Nou, daar wist het TweeSteden ziekenhuis in Tilburg (mijn woonplaats!) wel een antwoord op te geven! Ik word per juli Hoofd marketing en communicatie bij dit mooie ziekenhuis.


Ik had de intentie om nog jaren bij het leukste communicatieadviesbureau van Nederland te blijven werken en vertrek dan ook met pijn in mijn hart bij Bex*. Maar deze stap biedt mij de ruimte om 4x9 te werken (en dus meer tijd met mijn dametjes), mijn kindjes op de fiets naar het kinderdagverblijf te brengen om vervolgens 10 minuten later me in mijn uitdagende baan in de meest spannende wereld van de zorg te duiken. Hoe mooi kan het leven zijn!

En de kleur blijft rood

Het einde van een tijdperk is een feit. Op 26 november heeft mijn mini een nieuw onderkomen gekregen bij lieve mensen. Ook al doet afscheid nemen pijn, ik ben blij dat mijn mini is opgepikt door twee jonge gasten die er met net zo veel plezier in gaan rijden als ik heb gedaan.

Tot dan toe voelde de mini als een verlengstuk van mijn persoonlijkheid. Vrienden en verre bekenden wisten of ik wel of niet ergens aanwezig was gezien het hoge opvalgehalte van de bolide. Maar tijden veranderen en deze dame is toe aan een nieuw vervoersmiddel. Een vijfdeurs welteverstaan! En genoeg laadruimte zodat ik niet meer de keuze hoef te maken wie van mijn twee meisjes moet gaan lopen aangezien de mini alleen ruimte bood aan óf de buggy óf de kinderwagen. Mies trok vooralsnog altijd aan het kortste eind aangezien de loopkwaliteiten van Jans nog onderontwikkeld zijn.

Maar dat is nu allemaal verleden tijd. Sinds gisteren ben ik de officiële eigenaar van mijn prachtige tweedehands Audi A2. In de kleur rood uiteraard. In de week dat ik mijn mini verkocht had ik vier fraaie grijze A2's op het oog, maar die zijn in diezelfde week stuk voor stuk voor mijn neus weggekaapt. Na een nieuwe zoektocht op internet vond mijn vader deze. Schijnbaar stond dit rode wagentje op mij te wachten.

Mijn vader heeft mij overtuigd van alle voordelen van deze wagen en dankzij hem ben ik over de grens gaan kijken (mijn mini kwam ook uit Duitsland) en heb ik de RDW&Douane getrotseerd (mijn hemel, wat zijn die goed in het verheerlijken van bureaucratie). Gisteren heb ik eindelijk het kenteken doorgekregen en direct laten vastleggen in zo'n mooie gele plaat die nu de wagen siert. Mies wilde uiteraard direct een testrit maken en ook zij is wild enthousiast. Eind goed, al goed!

Daaaaaag stress

Oh wat zaaaaaaaaalig! Ik heb voor het eerst sinds tijden twee avonden achter elkaar televisie gekeken. Dat krijg je als je niet iedere avond meer hoeft te studeren. Echt een verademing om die druk van de studie niet meer te voelen.

Gisteren heb ik genoten van de film Bridesmaides. Ik ging voor een licht verteerbare vrouwenfilm, maar kreeg veel meer! Het verhaal is niet eens zo bijzonder, maar de personages hebben allemaal een steekje los en zijn toch realistisch. Veel grappen zijn een tikkie pijnlijk met een vleugje bot (ofwel neigend naar Britse humor). En een aantal passages zijn echt hilarisch. Ik heb in mijn bedje nog smakelijk na moeten lachen. Heerlijk als je grappen kunt recyclen; ik hoefde maar aan een fragment te denken om weer een giebelbui op te voelen borrelen.

Het laatste stukje spanning dat nog in mij verschool na de afgelopen hectische weken, heb ik definitief weten weg te schateren.

Groots en meeslepend wil ik leven?

Afgelopen maand zijn er zoveel hoogte- én dieptepunten de revue gepasseerd, dat het voelt alsof ik in één maand een jaar ouder ben geworden. Want afstuderen, een concert geven, repeteren voor een fantastische rol, het ontslag van 17 dierbare collega's en de aanschaf van een nieuwe auto (in Duitsland uiteraard) gaat je niet in de koude kleren zitten. En dan vergeet ik nog te melden dat de maand december voor mij startte met een bijzondere dag over Appreciative Inquiry met Ron Fry (de grondlegger van AI), die ik zelf organiseerde. Maar daarover in een later blog meer.

Ik geniet nu van een paar dagen vrij en voel me langzaam aan weer een beetje 'mijn oorspronkelijke leeftijd' worden. Even tijd nemen om stil te staan bij de bijzondere momenten van deze bewogen maand. Want wat ben ik trots dat ik in anderhalf jaar mijn studie CIGO mooi heb weten af te ronden. Het heeft me een hoop waardevolle informatie opgeleverd en mijn blik op de wereld veranderd. Vanuit een waarderend perspectief ziet het leven er een stuk fraaier en veelbelovender uit. En dat kan ik wel gebruiken nu we afscheid moeten nemen van 17 collega's. Het waarderende perspectief neemt het verdriet van verplicht afscheid absoluut niet weg, maar helpt me wel vertrouwen te hebben in de toekomst.

In deze pittige tijd op het werk, vind ik in mijn rol van de nieuwe musical van Boems (Prinses op de erwt) ondanks alle drukte vooral fijne afleiding. Na een avondje in de huid kruipen van mijn alterego stuiter ik van de energie en kan ik er weer tegen aan. Nog een paar maandjes en dan voeren we onze spetterende uitvoering op in de stadsschouwburg van Tilburg. Zeker de moeite waard en mocht ik je inmiddels overtuigd hebben, dan kun je kaarten bestellen via deze link.

Tot die tijd beloofd het niet minder druk te worden, maar ga ik wel proberen een iets betere balans te vinden in het hooghouden van alle ballen.