Ik zoek een man...

Of nee, eigenlijk zoek ik zelfs meerdere mannen. Sorry voor het zo openlijk uiten van deze hartenkreet, maar ik kan het niet langer voor mijzelf houden. Mijn manlief weet er trouwens van, maar ik krijg hem niet verleid tot het vervullen van deze wens. Vandaar mijn jacht op mannen. Mannen die niet schuw zijn om in zingen uit te barsten, die niet bang zijn van een danspasje of twee en vooral mee wil schitteren op het podium. En die zin hebben om volgend jaar april de musical Ciske de Rat ten tonele te brengen.

Juist ik ben op zoek naar mannen voor mijn fantastische musicalvereniging BOeMs te Tilburg. We repeteren iedere donderdag van 20.00-23.00 uur. Tot aan de pauze (21.15 uur) zingen we de longen uit ons lijf en daarna swingen we de pan uit! Ik spreek uit ervaring als ik vertel dat ik me er iedere donderdag naar toe sleep vanwege een drukke baan en wervelende privé-leven, maar ook weer stuiterend na de repetitie naar huis rijd. Inmiddels ben ik al 13 jaar lid van deze mooie vereniging en ik kan het je aanraden. Het is thuiskomen in een groep vol theaterdieren die in het dagelijks leven allemaal een baan hebben. Een zalige uitlaatklep, oké, vooruit dan, een ietwat uit de hand gelopen hobby. Om het jaar staan we met vijf voorstellingen in de grote zaal van de Stadsschouwburg van Tilburg. Wie wil nu niet zo'n podiumervaring?

Naast zingende en dansende mannen, zijn we ook op zoek naar personen die niet perse op de bühne hoeven te staan, maar wel een uitdaging zien in een bestuursfunctie bij deze vereniging.

Mocht je je aangesproken voelen door een van de twee rollen bij BOeMs, dan kun je je melden bij mail@boems.nl. Op 18 april aanstaande vinden de audities plaats voor de nieuwe leden! Tot dan?

Groots en meeslepend wil ik leven?

Afgelopen maand zijn er zoveel hoogte- én dieptepunten de revue gepasseerd, dat het voelt alsof ik in één maand een jaar ouder ben geworden. Want afstuderen, een concert geven, repeteren voor een fantastische rol, het ontslag van 17 dierbare collega's en de aanschaf van een nieuwe auto (in Duitsland uiteraard) gaat je niet in de koude kleren zitten. En dan vergeet ik nog te melden dat de maand december voor mij startte met een bijzondere dag over Appreciative Inquiry met Ron Fry (de grondlegger van AI), die ik zelf organiseerde. Maar daarover in een later blog meer.

Ik geniet nu van een paar dagen vrij en voel me langzaam aan weer een beetje 'mijn oorspronkelijke leeftijd' worden. Even tijd nemen om stil te staan bij de bijzondere momenten van deze bewogen maand. Want wat ben ik trots dat ik in anderhalf jaar mijn studie CIGO mooi heb weten af te ronden. Het heeft me een hoop waardevolle informatie opgeleverd en mijn blik op de wereld veranderd. Vanuit een waarderend perspectief ziet het leven er een stuk fraaier en veelbelovender uit. En dat kan ik wel gebruiken nu we afscheid moeten nemen van 17 collega's. Het waarderende perspectief neemt het verdriet van verplicht afscheid absoluut niet weg, maar helpt me wel vertrouwen te hebben in de toekomst.

In deze pittige tijd op het werk, vind ik in mijn rol van de nieuwe musical van Boems (Prinses op de erwt) ondanks alle drukte vooral fijne afleiding. Na een avondje in de huid kruipen van mijn alterego stuiter ik van de energie en kan ik er weer tegen aan. Nog een paar maandjes en dan voeren we onze spetterende uitvoering op in de stadsschouwburg van Tilburg. Zeker de moeite waard en mocht ik je inmiddels overtuigd hebben, dan kun je kaarten bestellen via deze link.

Tot die tijd beloofd het niet minder druk te worden, maar ga ik wel proberen een iets betere balans te vinden in het hooghouden van alle ballen.

De recensie

Ik heb het overleefd! Alhoewel het strotje zo nu en dan tegen sputterde, heb ik tot en met de allerlaatste noot nog uit kunnen zingen! De zondag was een ware uitputtingslag: twee voorstellingen, afbreken van het decor (tsja, we blijven toch amateurs) en de ontlading op de after-party in, hoe toepasselijk, de feestboot 'de albatros' in de piushaven. Ik weet niet waar we de energie vandaan haalden, maar tot half vijf zijn we enorm uit ons dak gegaan. Een waardige afsluiting van een week overleven, adrenaline-kick, ibuprofen en codeïne, dikke tranen, staande ovaties, pancake op het gezicht en vele giebelbuien.

Het is wel weer even wennen dat ik nu geen applaus krijg zodra ik mijn strot open doe. Het zwarte gat zal zich zo wel aandienen. Maar voordat het zover is, ga ik nog even nagenieten van alle leuke foto's en de mooie recensie.
En ik ga mijn man een dikke knuffel geven; hij heeft het thuisfront draaiende weten te houden, terwijl ik een week heb mogen bivakeren in de schouwburg om mijn uit de hand gelopen hobby te mogen uitoefenen. Mijn vent is top!

Briljante timing

Alles staat of valt met briljante timing: een goed geplaatste grap, een doeltreffende snik tijdens een dramatische scène of een flinke keelontsteking. Welke hoort niet in het rijtje thuis? Inderdaad de keelontsteking die op zaterdagavond, klokslag 19.00 uur door komt zetten, de dag voordat we de schouwburg van Tilburg in gaan.
Aan de vooravond van de week waar we een ruim een half jaar naar toe hebben geleefd, beslist mijn keel het bijltje erbij neer te leggen. Voor het gemak blijk ik jammer genoeg een virus te hebben. Ik had juist gehoopt (!) op een bacteriële ontsteking, want die kun je nog te lijf gaan met een antibiotica. Maar nee, ik krijg als medicijn 'uitzieken' mee van de huisarts. En laat ik daar nu net geen tijd voor hebben.

Daar dacht mijn lijf toch anders over. Dus maandagavond, de avond van de voorgenerale, lig ik rillend met koorts in bed. De première nadert met rasse schreden. Zal ik het gaan redden?

Dinsdag pak ik met goede moed de strijd tegen mijn keel weer op en 's avonds piep ik tijdens de generale repetitie, stijf van de adrenaline (want, oh wat is het toch heerlijk om in de schouwburg te mogen spelen), mijn hoge nootjes eruit. Zo, daar heeft het lijfje niet van terug!

Dat ik dinsdag wat overmoedig was, wordt woensdag pijnlijk duidelijk. Duizelig en snotterend kom ik de dag door. Met een bleek snoetje (onzichtbaar door alle pancake op mijn gezicht) sleep ik mezelf door de try-out met de gedachte dat ik morgen eindelijk vrij ben en dus kan gaan opladen.

En dan is het donderdag. De dag van de première. De nachtrust heeft mij goed gedaan en het idee om vanavond samen met de andere Boemskes ons cadeautje 'Titanic' aan de toeschouwers te mogen geven, stemt mij blij. Ook al piept en kraakt dit wijfie nu nog, vanavond zal het publiek mij en de rest van Boems vleugels geven.
Die zal ik hard nodig hebben op het zinkende schip!

And the oscar goes to...

Vandaag droeg ik mijn ziel onder mijn arm. De Boems-repetitie van gisteren heeft toch meer indruk op me gemaakt dan verwacht. Met name de dramatische scène blijft door mijn hoofd spoken. Het betreft de scène waar we in de reddingsboten moeten stappen, terwijl de mannen van de vrouwen en kinderen worden gescheiden en waarbij ik uiteindelijk letterlijk van mijn toekomstige man word weggetrokken. Ik voelde écht dat het menens was en stond na afloop van de scène nog na te trillen.

Wellicht heeft het te maken met de wetenschap dat dit allemaal daadwerkelijk is gebeurd of met het feit dat ik weker ben geworden na de geboorte van Mies. Het is tegenwoordig gebruikelijk dat ik al grien bij het zien van een page-reclame. Onlangs braken de waterdragers zelfs in de auto bij het horen van Ruud de Wild die in het kader van een of andere wensenactie een aantal koeienborstels cadeau gaf aan een boerin. Geen van beide waren zo blij als ik voor de betreffende koeien. Ik zag ze al helemaal blij huppelen in de wei.

Anyway... Niet dat ik me überhaupt zou kunnen meten aan grootheden als wijlen Heath Ledger, maar ik kan me voorstellen dat hij door een rol als 'The Joker' toch even van zijn padje raakt. In zijn geval met een tragische afloop, maar hoe doen andere échte sterren dat? Hoe blijven ze zich inleven en daarnaast toch een normaal leven leiden (voor zover je in Hollywood een normaal leven kunt leiden)?

Gaandeweg de repetities/draaidagen word je je rol. Bij de komische castings werd ik nóg stuiteriger, terwijl ik nu voelbaar transformeer in een toekomstige weduwe.
Dat zal de uitdaging worden voor deze musical; het luchtige en vrolijke karakter zo lang mogelijk bewaren in het stuk terwijl ik weet dat straks het schip gaat zinken en ik mijn hubbie to be ga verliezen.
Én de echtheid van de emotie beleven, terwijl je de dramatische scène al tachtig keer hebt gespeeld.

And the oscar goes to....

Titanic, de musical

Ik heb een zwaar uit de hand gelopen hobby. De afgelopen tien jaar speel, dans en zing ik bij Boems, de Tilburgse musicalvereniging. Al maanden zijn we aan het repeteren om uiteindelijk van 22 tot en met 25 april te kunnen schitteren in de stadsschouwburg van Tilburg; ditmaal met de musical Titanic. Een musical over hoop, grootheidwaanzin en uiteraard de fatale afloop waardoor het schip nog bekender is geworden dan alleen van zijn kolossale omvang.

En even voor de filmliefhebbers: de verhaallijn in de musical is compleet anders op het dramatische einde na.

Ik speel een heel kleine rol (Caroline); één keer niezen en je hebt me alweer gemist. Desalniettemin beleef ik uitermate veel plezier aan het hele gebeuren. In de afgelopen musicals ben ik meestal voor de komische rol gecast, maar ditmaal mag ik een aantal dramatische scènes voor mijn rekening nemen.

Vandaag hebben we gewerkt aan de scène bij de reddingsboten. Ik hoefde niet eens te spelen dat ik me angstig en verdrietig voelde; ik wás het gewoon. Door alle hectiek, het samenspel met de kinderen én mijn tegenspeler. De rillingen liepen over menig lijf en hier en daar biggelden zelfs al traantjes. En dan staan we nog niet eens in de schouwburg mét het orkest!

De musical is echter niet louter drama. De kracht van onze versie is de vrolijkheid en de hoopvolle sfeer die we heel lang erin weten te houden.
En mocht je niets met musicals hebben, dan is het decor alleen al een reden om te komen. De ontwerper en bouwers hebben er zo'n imponerend meesterwerk van weten te maken; ze hebben zichzelf overtroffen!