Dit was het jaar 2012

Amper bekomen van alle top2000, 3fm-request en andere lijstjes, voel ik ineens de behoefte om mijn hoogtepunten van het jaar 2012 nog even vast te leggen, voordat ik me vol overgave in het nieuwe jaar ga storten.

En of het een mooi jaar was!

Wereld Appreciative Inquiry Congres (WAIC) in Ghent met David Cooperrider

Heerlijke rol in de musical Once Upon A Mattress met Boems

Nieuwe baan als Hoofd Marketing en communicatie bij het TweeSteden ziekenhuis

40-jarig verrassingshuwelijksfeest van mijn lieve mama en papa bij ons in de tuin

Zalige vakantie in de Dordogne

Mijn beste vriendin gaat trouwen met Mies als bruidsmeisje en ik mag getuige zijn!

Groots en meeslepend wil ik leven?

Afgelopen maand zijn er zoveel hoogte- én dieptepunten de revue gepasseerd, dat het voelt alsof ik in één maand een jaar ouder ben geworden. Want afstuderen, een concert geven, repeteren voor een fantastische rol, het ontslag van 17 dierbare collega's en de aanschaf van een nieuwe auto (in Duitsland uiteraard) gaat je niet in de koude kleren zitten. En dan vergeet ik nog te melden dat de maand december voor mij startte met een bijzondere dag over Appreciative Inquiry met Ron Fry (de grondlegger van AI), die ik zelf organiseerde. Maar daarover in een later blog meer.

Ik geniet nu van een paar dagen vrij en voel me langzaam aan weer een beetje 'mijn oorspronkelijke leeftijd' worden. Even tijd nemen om stil te staan bij de bijzondere momenten van deze bewogen maand. Want wat ben ik trots dat ik in anderhalf jaar mijn studie CIGO mooi heb weten af te ronden. Het heeft me een hoop waardevolle informatie opgeleverd en mijn blik op de wereld veranderd. Vanuit een waarderend perspectief ziet het leven er een stuk fraaier en veelbelovender uit. En dat kan ik wel gebruiken nu we afscheid moeten nemen van 17 collega's. Het waarderende perspectief neemt het verdriet van verplicht afscheid absoluut niet weg, maar helpt me wel vertrouwen te hebben in de toekomst.

In deze pittige tijd op het werk, vind ik in mijn rol van de nieuwe musical van Boems (Prinses op de erwt) ondanks alle drukte vooral fijne afleiding. Na een avondje in de huid kruipen van mijn alterego stuiter ik van de energie en kan ik er weer tegen aan. Nog een paar maandjes en dan voeren we onze spetterende uitvoering op in de stadsschouwburg van Tilburg. Zeker de moeite waard en mocht ik je inmiddels overtuigd hebben, dan kun je kaarten bestellen via deze link.

Tot die tijd beloofd het niet minder druk te worden, maar ga ik wel proberen een iets betere balans te vinden in het hooghouden van alle ballen.

David Cooperrider inspireert

Het lijkt allemaal zo gemakkelijk. Een AI-sessie met Kofi Annan of met de Daila Lama. Tenminste, die indruk krijg je wanneer David Cooperrider vertelt over de totstandkoming van deze sessies (vaak begon het met een telefoontje) en de sessie op zichzelf.
Tijdens zijn college voor onze studie CIGO, waarvoor ik naar de Case Western university in Cleveland ben afgereisd, heb ik regelmatig gedachten als 'Dit kan niet waar zijn'. Zo onwerkelijk lijken zijn succesverhalen. Na het gevoel van ongeloof volgt de frustratie: ik heb een paar jaar geleden opgegeven de wereld te veranderen en heb mijn ambitie verlegd naar mijn nabije omgeving. En deze man slaagt erin zijn eentje in om de wereld steeds een stukje mooier te maken! Hij doet het gewoon!
Vervolgens raak ik verzadigd van al het positivisme; het is even 'too much to handle'. Gelukkig eindig ik in inspiratie door zijn onverwoestbare geloof in mogelijkheden en zijn overtuiging van het combineren van sterktes en het goede in de mens.

Na zijn enerverende rede krijg ik de gelegenheid om twee vragen te stellen. Op de vraag naar tips voor ons, benadrukt hij om open te staan voor opdrachten die 'way out of your leage' lijken; ga maar in je stretch zitten. 'Someone has got to do it'. En stap erin met een learning mind.
Op de vraag naar zijn persoonlijke drijfveer krijg ik een imponerend antwoord. Tijdens zijn studie brengt hij een bezoek aan Hiroshima. Hij raakt emotioneel zo onder de indruk van wat hij ziet. De volgende vraag blijft in zijn hoofd terugkomen:

What in social sciences is as powerful in the positive way as the atomic bomb was in a negative way? Appreciative Inquiry has that capacity.

I rest my case.

America here I come!

Het zit in het aard van het beestje; ook nu komen de muren weer op mij af. Ik heb alles al geprobeerd. Uiteraard schitter ik de laatste weken als new born huisvrouw; ik draai wasjes bij de vleet, doe de boodschappen, voed mijn dochtertje met liefde en eigen gemaakte melk en ben volledig losgeslagen op kookgebied. Thijs weet niet wat hem overkomt nu hij iedere avond een creatieve uitspatting op zijn bord krijgt gepresenteerd. Tussendoor neem ik diverse studieboeken tot me en heb ik ook alle afleveringen van Glee gekeken. Ja mensen, dit is een officiele coming-out; ik vind die serie echt fantastisch. De serie lijkt zoet omdat de personages ieder moment in een lied uit kunnen barsten, maar de humor is dusdanig scherp en bot dat het alles behalve zoet is. Vooral coach Sue Sylvester is hilarisch.


Maar goed, ik moet dus tussen de muren uit. Bij Mies verbreedde ik mijn horizon door met haar op de fiets naar de Beekse Bergen te gaan. Een hele onderneming, maar ik voelde me zo vrij als een vogeltje dankzij de Kidcar. Ditmaal ga ik nog een stapje verder; op 30 april as vertrek ik met Jansje naar Cleveland, Ohio. Inderdaad, de meest saaie stad in America. Maarja, daar ga ik colleges krijgen van een van de grondleggers van Appreciative_inquiry. Ofwel, de week waar ik gedurende mijn hele studie naar uit heb gekeken.

Toen ik eenmaal zwanger bleek, dacht ik deze week jammerlijk aan mij voorbij te moeten laten gaan. Maar dankzij de stimulans van de begeleiders en de studiegenoten om toch mee te gaan, heb ik het toch voor elkaar weten te krijgen. Natuurlijk vind ik het spannend, maar van de andere kant is het ook gewoon een kwestie van doen. De universiteit van Cleveland heeft voor mij een nanny geregeld die me bij kan staan en verschillende studiegenoten staan te trappelen om Jans in de armen te nemen. Jans zelf blijkt tot nu toe een bijzonder relaxed wezentje te zijn; ze wil voornamelijk slapen, knuffelen en eens in de zoveel tijd gevoed worden en voorzien van een schone luier. Nou, dat kan ik wel bieden! En op die manier toch niet het meest inspirerende onderdeel van de studie missen!
En Jans? Die kan na een maand levensvreugde al zeggen "America? Been there, done that, got the t-shirt!".

Half-belg-schap biedt geen garantie!

Zo. De eerste week studie zit erop. Het leek even alsof ik in de hemel was beland: op iedere hoek stonden bakjes met allerhande variaties van cote-d’ors. Afgezien van al het leerzame dat we tot ons hebben genomen, heb ik ook weer extra voeding gekregen voor de vriendelijke cultuurbotsingen met onze Zuiderburen. En moet ik wederom constateren dat mijn half-belg-schap geen garantie is voor het op een lijn zitten met de Vlamingen.

Ik had al geconstateerd dat ze veel gebruik maken van Engelse woorden. Zo werd 'challengen' te pas en te onpas gebruikt voor uitdagen en werd 'one-to-one' briljant vertaald naar ‘een-twee-een’.

Ook aan hun bescheidenheid ben ik nog niet helemaal gewend: ze blijven zich verontschuldigen voor het niezen, alsof deze natuurlijke reactie compleet 'not done' is. En ze praten heeeeeeeel zacht. Dat doet me wel op het puntje van de stoel zitten omdat ik toch graag wil horen wat ze zeggen, maar helemaal praktisch is het niet...

Ik kijk alweer uit naar de volgende bijeenkomst; kijken wat het voor kennis biedt over groepsprocessen én de België-Nederland verhouding. Zeker en vast.