Creativiteit op de proef

Dankzij mijn favoriete blad Linda. ben ik op de app Room for thought gewezen. Éen keer per dag seint mijn 'verlengstuk' mij op een fotomoment. Elke dag één foto, op een willekeurig moment, 365 dagen lang. Om aan het einde van het jaar een prachtige collage op te leveren waarin je in één blik één jaar uit mijn leven kunt samenvatten.

Nu komen de seintjes meestal op een uiterst ongelegen moment, maar ik zou me eigenlijk moeten verplichten om dan tóch een kiekje te schieten. Ik heb al gemerkt dat ik 'm wel kan uitstellen, maar zodra de klok 's nachts 12 uur heeft geslagen, dan is het momentje van die dag ècht voorbij en er is geen mogelijkheid tot herkansing. Die bewuste dag is dan een zwart vlak in mijn o-zo-kleurige-bestaan. Je kunt je m'n stress voorstellen als ik om 23.45 uur nog geen ludiek moment heb weten vast te leggen van die dag...

Voordat je trouwens over mag gaan tot het vastleggen van je moment, telt de app samen met jou even tot tien. Die krijg je cadeau van de app om 'even niets te doen', maar zo jing-jang zit ik natuurlijk niet in elkaar. Mijn momenten bewegen namelijk nogal eens en de leuke houding die ik vast wilde leggen is na tien tellen compleet verbasterd tot iets niet-fotografeer-waardigs. Maar goed, oefening baart kunst. En ik heb nog 329 dagen om te oefenen.

Nieuwe garderobe

Het was hard nodig. Ik had tenslotte he-le-maal niets meer om aan te trekken. Ik betrapte mezelf op het aantrekken van zelfde combinaties, terwijl er nog zo veel meer kledij in mijn kast ervoor zorgde dat kleding terughangen geen pretje was. Dan maar weer naar de stad? Yep, maar niet alleen voor het shoppen, maar vooral ook voor inspiratie. Zelfs in bladen of online (bijvoorbeeld Tales Of Endearment) zie ik mijn eigen kleding terug in 'looks of the day'. Genoeg dus om mijn bestaande garderobe een tweede leven in te blazen.

En ja hoor, na een dag me als burgermeisje gedragen te hebben, heb ik weer een compleet nieuwe garderobe. Door als een heuse huismoeder mijn mooie kleding te repareren én voor het eerst sinds (tsja ik kan me de laatste keer eigenlijk niet herinneren, maar het moet minimaal drie jaar geleden zijn geweest) mijn schoenen te poetsen! Ik wist al dat ik mooie schoenen had, maar gepoetst zijn ze nóg mooier. En de activiteit werkt nog rustgevend ook!
Ik kan haast niet wachten tot ik al mijn verschillende combi's aan mag trekken.

Ik hoor je nu denken: 'Heeft ze dan geen schoenen meer nodig?'. Laten we nu vooral niet overdrijven en die vraag onder de categorie 'minder slim' parkeren. Tuurlijk heb ik nog iets op mijn wensenlijstje staan! Ik hoop nog ooit Manolo Blahniks of Jimmy Choo's aan mijn voeten te mogen prikken. Uiteraard alleen in de uitverkoop, want €700 voor een paar schoenen is natuurlijk zwaar over de top.... (vindt mijn man). Voorlopig doe ik het nog even met de, inmiddels weer glanzende, stappertjes die ik heb.

Antwerpen en haar helende werking

Rauw, stijlvol bourgondisch en cultuurrijk, dat is voor mij Antwerpen. En stad van de mode, mede dankzij Bikkemberg en Dries van Noten. Met als gevolg dat ik ben genezen van mijn gebrek aan kooplust, getuige de score van twee truitjes en 1 paar killershoes van Ash. Ik heb weer voldoende inspiratie opgedaan voor what-and-what-not-to-wear evenals suggesties voor stoere en klassieke combinaties. Blijkt dat mijn kledingkast grotendeels hergebruikt kan worden, tot mijn grote verbazing/opluchting! Maar gelukkig kun je nooit genoeg schoenen hebben.

Naast een shopparadijs biedt Antwerpen ook cultuur en een prachtig uitzicht vanaf het nieuwe museum MAS.

En daar rijd je natuurlijk naartoe op een van de fantastische fietsjes die op vrijwel ieder hoek van de straat te huur zijn. Een telefoongesprekje geeft je toegang tot een fiets voor een dag (3 euro) of voor een week (7 euro). Daardoor krijg je helemaal het idee dat je inwoner bent van deze prachtige stad.

Zo'n dag shoppen en cultuur snuiven maak je compleet door oesters te gaan eten bij Fiskebar. Ze hebben daar heerlijke visgerechten geserveerd door trendy vriendelijk personeel.

Thijs en ik hadden twee daagjes voor onszelf te besteden in deze fijne stad, maar we hebben nu alweer een programma voor de eerstvolgende keer. Op Antwerpen raken we nooit uitgekeken.

Het aftellen is begonnen

Nog twee en een halve week en dan mag ik weer aan de slag. Na vijf en een halve maand thuis te zijn geweest. Tot vorige week voelde ik me daarin uitermate nuttig: ik voedde Jansje zo'n zeven keer per dag, kookte met hart en ziel, regelde de consultatiebezoeken, de aanmelding van Mies voor school en zorgde ervoor dat het huis op orde was. En ik heb ervan genoten.

Maar sinds afgelopen maandag is mijn zorg-drive met factor 80 afgenomen: Jans is naar het kinderdagverblijf. Uiteraard tap ik de voedingen nog steeds af, blijf ik met liefde koken en alle zaakjes regelen, maar het voelt anders. Sinds ruim twee jaar heb ik opeens 100% tijd voor mijzelf! Ik mag de hele dag zelf bepalen wat ik doe en vooral wanneer. Da's even wennen om alleen te zijn, zonder zo'n vreugdebronnetje om je heen.


Gisteren ben ik vooral bezig geweest met het overwinnen van mijn schuldgevoel veroorzaakt door deze luxe. Om vervolgens me op tijdschriften, recepten, boeken en hardlopen te storten. Heeeeeeerlijk. En wat een ideale voorbereiding om straks weer te gaan werken. De rust roept zin in werken op! Enerzijds vanwege mijn eeuwige behoefte om me nuttig te voelen, maar ook om onder mijn dierbare collega's te zijn, mijn brein uit te dagen en me op te dirken.

Maar eerst nog even genieten van mijn vrijheid, samen met manlief en onze meisjes.

Het tegenovergestelde van Gilles de la Tourette

Soms zijn er van die momenten. Dan wil de waarderende blik op het leven even niet opstarten. Bijvoorbeeld na een fikse verkoudheid waar geen einde aan lijkt te komen en drie borstontstekingen. Of toen de huisarts en manlief me in lieten zien dat ik toch gas terug moet nemen en mijn verlof moet benutten om tot rust te komen. Of wanneer ik me realiseer dat deze periode van onbegrensd en zorgeloos zorgen voor Jans eindig is. Of omdat ik gewoon even mijn draai niet kan vinden.

Die momenten gaan meestal gepaard met schuldgevoel dat ik toch echt geen recht van spreken heb. Ik blijk dan uitmuntend te zijn in mezelf nog verder naar beneden te praten.
Totdat Jans of Mies me opeens overvallen met hun 'zijn'.

Jans verdenk ik er zelfs van het tegenovergestelde van Gilles de la Tourette te hebben. Zij lacht vanaf het moment dat zij opstaat totdat ze gaat slapen. Zodra ik mijn koppie in de buurt van haar gezichtsveld begeef, ontstaat er een stralende lach op haar gezicht. Ze komt soms niet aan drinken toe omdat ze zo druk bezig is met lachen afgewisseld met een conversatie waarvan ik gek genoeg alles versta. Haar gebrabbel spreekt boekdelen.


Toen ik weer een van mijn mindere momentjes voelde aankomen, ben ik naast Jans gaan liggen. Het effect was bijna magisch: ik voelde me letterlijk opladen, als een batterijtje dat steeds voller met energie komt te zitten. Onvoorstelbaar wat een effect zo'n klein wezentje nu al heeft!

Politiek: partijtje drogredenatie voor gevorderden

Als Bob van den Bos eenmaal op dreef is, dan vertelt hij alsof hij citeert uit een spannend jongensboek. Afgelopen woensdag was ik er getuige van tijdens een inspirerende sessie bij Bex* over groepsdenken. Bob is politicoloog, oud lid van de Eerste en Tweede Kamer en fractievoorzitter in het Europees Parlement voor D66. Hij wist dus wel een paar waargebeurde voorvallen uit de politiek aan te halen en ons inzichten te bieden op het gebied van groepsdenken.

Bottom line is dat in de politiek alles één groot getouwtrek is van persoonlijke agenda's dat zich typeert door drogredenatie, het uitschakelen van dissonanten, blikvernauwing, consensusdrang en zelfoverschatting. Echter vindt dit niet alleen plaats in Den Haag: overal wordt politiek bedreven. Op zich is dat niet zo'n vernieuwend inzicht, maar het is wel handig om voor bovenstaande symptomen te blijven waken. En te doorbreken door advocaten van de duivel te blijven betrekken in de besluitvorming, écht te luisteren naar de verschillende invalshoeken, momenten in te bouwen voor alternatieven én besluitvaardig te blijven.
Het lijkt me bere-interessant om hier eens een boompje over op te zetten bij raden van bestuur in de zorg. Wellicht dat zij er baat bij hebben om dit intern (bijvoorbeeld bij medische specialisten) én extern naar de klant en de politiek toe, te doorbreken.

Wat me nog het meeste raakte in zijn hele verhaal, was het antwoord op mijn vraag of hij nog vertrouwen had in de politiek. Hij antwoordde daarop bevestigend en zei 'ik ben een realistische idealist. En een stuk minder naïef dan vroeger'. Ik vond dat heerlijk om te horen, aangezien ik al regelmatig beticht ben van idealisme. En er is dus nog hoop voor mij; het naïviteitgehalte neemt af met de jaren! Kwestie van levenservaring en geduld.

Wat drijft vrouwen?

Ondanks dat ik tot dezelfde categorie behoor, kan ik ons nog steeds niet doorgronden. Vandaar dat ik me uitermate aangesproken voelde door de workshop 'I'm every woman' van Sanoma uitgevers. In 1 dagdeel worden we ondergedompeld in de kritische factoren die bepalend zijn voor effectieve communicatie concepten voor de doelgroep vrouwen.

En ik snap ons inmiddels een stuk beter! In de loop der jaren heb ik me omringd met redelijk gelijkgezinden; vrienden, familie en collega's in ongeveer dezelfde levensfase, met gelijksoortige interesses in muziek en concerten, met reislust en ambities (zakelijk én privé) enzovoorts. Uiteraard heeft iedereen zijn unieke uitspatting (we zijn niet op alle gebieden gelijk en zeker geen kopietjes van elkaar), maar toch op veel gebieden gelijk gestemd. Met als gevolg dat ik mijn vriendinnen en mezelf als voorbeeld neem, wanneer ik het over vrouwen heb. In de naïeve veronderstelling dat iedere vrouw hetzelfde denkt als ik. Hoog tijd dus om de vrouwelijke horizon weer eens te verbreden.

En me erbij neerleggen dat wij overeenkomsten vertonen, dat we zo nu en dan in een hokje te stoppen zijn (aaaarch!!!) en wel eens voorspelbaar gedrag vertonen.
En dat terwijl ik zo graag uniek wilde zijn...

Toch schept het een band om overeenkomsten te hebben met andere vrouwen. Zo beleefde ik een klein vreugdemomentje toen we tijdens de koffie constateerden dat ons aller natte droom bleek te zijn: één minuut gratis winkelen. En dan natuurlijk niet in een onbekende AH waarvan je niet weet waar alles staat, zoals de wasmiddelen! Want daar zouden we met z'n allen direct naar toe sprinten. Dat stond bij iedereen als een paal boven water!

Skon fotoke

Een bron boordevol inspiratie: http://www.psfk.com/