Waar nesteldrang al niet goed voor is

Ik kan het haast niet geloven, maar DE mijlpaal is bereikt. De verbouwing is afgerond. Papa heeft gisteren nog wat vakwerk afgeleverd door de plinten, kozijnen en deuren te schilderen en daarmee zijn de belangrijkste afrondende werkzaamheden gedaan. Uiteraard zijn nog er een paar open eindjes, maar van dusdanige aard dat het mijn nesteldrang niet in de weg zit. En deze klussen behoeven geen aandacht van bouwvakkers, keukenboeren dan wel loodgieters, dus dat is ook een opluchting.
Al die mannen (oh, correctie, en één dame) hebben prachtige dingen gemaakt. Maar ze bezitten ook de gave om tegelijkertijd iets anders stuk achter te laten. Zo hebben de keukenspecialisten de wasbak gerepareerd en de afzuigkap opgehangen. Vervolgens geeft de quooker echter alleen nog lauw water, werkt de ontsteker van het gasfornuis niet meer en moet het plafond opnieuw gestuct worden... Ander voorbeeldje is de loodgieter; hij heeft de verwarming omgevormd tot een echte orkestmeester. Precies op het moment dat we willen gaan slapen, geeft de verwarming een concert waar je een staande ovatie voor zou kunnen geven. Allemaal luxe problemen, maar met een tijdbommetje in je buik is dat allemaal een stuk minder gemakkelijk te relativeren.

Ik ben in ieder geval blij dat alle mannen die niet meer in mijn huis rond hoeven te banjeren voorlopig wegblijven en ik kan toewerken naar de komst van ons toekomstige wereldburgertje. Maar niet voordat we met trots aanstaande zondag aan iedereen ons kasteeltje hebben geshowed. Het was al een fantastisch huis toen we het kochten, maar door de verbouwing is het uitgegroeid tot een echt paleisje. Ook mét tikkende verwarming!

Lang leve het tweede trimester

Het blijft een bijzonder gevoel als je blaas als trampoline wordt gebruikt. We hebben zojuist met succes het tweede trimester afgerond en we kunnen stellen dat dat een bijzonder aangename periode is geweest. Ik mag, gezien de omvang van mijn buik, met recht in meervoud spreken. De onwetende medemens meent dat ik op het punt van bevallen sta, terwijl ik toch nog echt 11 weken heb te gaan tot aan de lanceringsdatum van de nieuwe wereldbewoner.

De omgeving is veelvuldig bezig met aftellen en begint al over overdracht en andere afsluitende bezigheden. Maar ik mag nog 7 weken werken! Dat is bijna twee maanden! Misschien dat mijn waggel niet de meest vooruitstrevende indruk achterlaat, maar met de hersenen is niets mis! Ik beken zo nu en dan afgeleid te zijn door mijn bewegende buik; ik heb regelmatig het gevoel dat mijn baarmoeder van binnenuit geherdecoreerd wordt en dat de placenta zo nu en dan wordt verschoven om een andere positie in de inrichting in te nemen. Maar het is vooral gezellig zo'n bewegend wezentje. Zo nu en dan strijden we om wie de ruimte in mag nemen en heb me er met plezier bij neergelegd dat ik dan altijd aan het kortste eind trek.

Nog 11 weken touwtrekken en overal met z'n tweetjes naartoe. Het kan me niet lang genoeg duren!

When the going gets tough, the tough get going

Wat een snoepreisje had kúnnen zijn, is uiteindelijk uitgemond in een reis met hoge pieken en diepe dalen: dat krijg je als je met easyJet vliegt... De korte versie van het verhaal is dat we na 4 uur vertraging geconfronteerd werden met een annulering van de vlucht doordat een personeelslid een aanvaring had gehad met een niet nader te specificeren voorwerp. Dankzij mijn niet te ontwijken buik mocht ik als eerste gebruik maken van het hotel dat voor de overbrugging van de nacht ter beschikking werd gesteld. Na slechts een luttele anderhalf uur extra vertraging (vanwege het defrosten van de vleugels - nee, dit verzin ik niet), ben ik de volgende dag dan toch eindelijk in het prachtige zon- én sneeuwovergoten Praag aangekomen. Het is mijn eer te na easyJet nog meer kostbare blogruimte in te laten nemen, maar voor een treffend reisverslag verwijs ik jullie door naar het blog van mijn collega Theo Hendriks.

Door het bovenstaande reisschema, waren mijn twee collega's afgehaakt. Maar ik kon het niet verkroppen me klein te laten krijgen door zoiets sufs als een vliegtuig dat niet wil vertrekken. En maar goed ook, want het was het getrubbel meer dan waard. De European Excellence Awards is de Europese tegenhanger van de Effie awards en die rol hebben ze met verve opgepakt. Na het heerlijke Oscar-gevoel op de rode loper werd ik overrompeld door de pracht van de locatie. Het Oscar-gevoel bleef aangewakkerd door de manier waarop alle genomineerden werden aangekondigd door een heerlijke basstem.

En toen was het de beurt aan de categorie van mijn collega's...de zenuwen gierden door mijn lijf! Bij het uitspreken van onze naam na de legendarische 'And the winner is....' kon ik een kreet echt niet meer onderdrukken. Wauw, wat was ik trots op mijn collega's! En wat had ik graag hun overwinning live gedeeld!

Aangezien er 58 prijzen te vergeven waren, was er geen ruimte voor speeches. Met een gerust hart waggelde ik dus naar voren om de prachtige award in ontvangst te nemen. De hostess had mij echter uitverkoren tot een van de vijf personen die ze die avond om een persoonlijke quote zou vragen. En die van mij moest het antwoord zijn op 'What do you consider inspiring leadership in these difficult times?'. Ze had net zo goed kunnen vragen naar mijn ideeën over de wereldvrede...
Gelukkig ging mijn improvisatie-luikje open en ratelde ik 'Well, it's all about believing, promissing what you believe and live up to it. If you can make that happen, you're authentic!'. Ze leek zeer content met het antwoord en bedankte me voor mijn tocht naar het podium.


Ik zweefde terug naar mijn tafel en na verschillende felicitaties wachtte ik met spanning mijn categorie 'Benelux' af. Hoe euforisch het eerdere gevoel op die avond was, zo'n domper was de constatering dat onze prachtige campagne Mijn tijd voor de zorg helaas niet tot de winnaars behoorde. Het blijft een bijzondere prestatie om uit meer dan 1100 inzendingen te behoren tot de genomineerden, maar ik had de campagne graag een extra succesje gegund.

Hoe dan ook, ik blik terug op een memorabele avond en een flitsbezoekje aan Praag. Maar bovenal op het stoere feit dat ik ten overstaan van al die prominente Europese communicatiebureau's Bex* communicatie heb mogen vertegenwoordigen! Volgend jaar weer, maar dan niet met easyJet!

And the nominees are....

'Heb je een galajurk waar je nog in past?'. Normaal zou die vraag nogal wat vraagtekens oproepen, maar met mijn groeiende buik kon ik 'm deels wel plaatsen. Maar in het dagelijkse leven zijn mijn mannelijke collega's niet snel geïnteresseerd in mijn garderobe, dus enige toelichting op de vraag was toch wel vereist.

'Nou, we willen graag dat je naar de prijsuitreiking gaat van de European Excellence Awards in Praag en de prijs voor beste campagne in België, Nederland en Luxemborg in ontvangst gaat nemen!'. De betreffende collega is wellicht wat opportunistisch voor wat betreft de overtuiging dat we de prijs daadwerkelijk gaan binnen halen, maar het feit dat mijn campagne genomineerd is overweldigend nieuws!


De bustour van de realiteitscampagne Mijn tijd voor de zorg is genomineerd!!! Onze droombus is werkelijkheid geworden en heeft niet alleen prachtige gesprekken, bijzondere intervisiemomenten en energie opgeleverd, maar nu dus ook erkenning op het gebied van communicatie!
Ik ben apetrots en ben blij dat ik op 9 december bibberend op mijn stoeltje mag wachten tot onze naam wel of niet wordt uitgesproken op het moment suprème. Duim je mee?

Mini cooper: dé ideale gezinsauto

'Kom je ons even ophalen?' vroeg ik Thijs, toen ik hoorde dat hij op weg naar huis én in de buurt was. Ik was weer eens flink uit mijn dak gegaan op het gebied van handige HEMA-spulletjes en had ook nog een paar leuke kleedjes in de uitverkoop voor Mies op de kop weten te tikken.

We hebben ons allebei niet gerealiseerd dat Thijs in mijn fabuleuze knalrode bolide reed en dat dat dus wat consequenties met zich meebracht rondom het vervoeren van Mies, Thijs, mijzelf, de kinderwagen, de laptop e.a. werkgerelateerde spullen van Thijs én mijn zojuist gescoorde aankopen.

Maar mijn mini is niet voor een gat te vangen! Mijn inlaadcapaciteiten hebben zich bijzonder creatief ontwikkeld. Afgezien van het feit dat ik met mijn neus tegen de voorruit geklemd zat, bleek waar een wil is ook een weg te zijn. Het past best en bij deze heb ik mijn mini-cooper tot de ideale gezinswagen bestempeld! Ook geschikt voor het vervoeren van super lieve oma's...

Politiek: partijtje drogredenatie voor gevorderden

Als Bob van den Bos eenmaal op dreef is, dan vertelt hij alsof hij citeert uit een spannend jongensboek. Afgelopen woensdag was ik er getuige van tijdens een inspirerende sessie bij Bex* over groepsdenken. Bob is politicoloog, oud lid van de Eerste en Tweede Kamer en fractievoorzitter in het Europees Parlement voor D66. Hij wist dus wel een paar waargebeurde voorvallen uit de politiek aan te halen en ons inzichten te bieden op het gebied van groepsdenken.

Bottom line is dat in de politiek alles één groot getouwtrek is van persoonlijke agenda's dat zich typeert door drogredenatie, het uitschakelen van dissonanten, blikvernauwing, consensusdrang en zelfoverschatting. Echter vindt dit niet alleen plaats in Den Haag: overal wordt politiek bedreven. Op zich is dat niet zo'n vernieuwend inzicht, maar het is wel handig om voor bovenstaande symptomen te blijven waken. En te doorbreken door advocaten van de duivel te blijven betrekken in de besluitvorming, écht te luisteren naar de verschillende invalshoeken, momenten in te bouwen voor alternatieven én besluitvaardig te blijven.
Het lijkt me bere-interessant om hier eens een boompje over op te zetten bij raden van bestuur in de zorg. Wellicht dat zij er baat bij hebben om dit intern (bijvoorbeeld bij medische specialisten) én extern naar de klant en de politiek toe, te doorbreken.

Wat me nog het meeste raakte in zijn hele verhaal, was het antwoord op mijn vraag of hij nog vertrouwen had in de politiek. Hij antwoordde daarop bevestigend en zei 'ik ben een realistische idealist. En een stuk minder naïef dan vroeger'. Ik vond dat heerlijk om te horen, aangezien ik al regelmatig beticht ben van idealisme. En er is dus nog hoop voor mij; het naïviteitgehalte neemt af met de jaren! Kwestie van levenservaring en geduld.

Terug naar de collegebanken...

Normaal volg je colleges, bereid je de theorie voor om die vervolgens door een professor herkauwd of genuanceerd te zien om uiteindelijk je hoeveelheid kennis te testen bij een tentamen. Niks mis mee en op die manier heb ik twee studies weten af te ronden. Deze beelden berusten echter niet meer op de werkelijkheid. In ieder geval niet bij de studie die ik op dit moment mag volgen: Consulting in groups and organisations (CIGO) aan de Universiteit van Leuven.

Eerdere blogs verwezen al naar de cultuurkloof (Belgen-Nederlanders) waar ik in ben beland, maar deze is inmiddels aangevuld met de vereiste frustraties rondom groepsprocessen. Dat behoeft wat meer toelichting. Bij deze studie staat ervaringsgericht leren centraal. Dat betekent dat we eerst groepsprocessen doormaken live met onze groep, om daarna in de boeken te achterhalen wat wij zojuist hebben ervaren. Dit vanuit de overtuiging dat de theorie, gesteund door de ervaring, beter beklijft en dat het je een betere adviseur maakt, aangezien je de processen aan den lijven hebt ondervonden.

Allemaal leuk en aardig. Maar niet in de wetenschap dat een stap naar een volgend groepsproces wordt voorafgegaan door een noodzakelijke dosis frustratie. En daar zit ik nu dus midden in. Frustratie over het feit dat velen uit de groep nog niet toe zijn aan het geven van feedback, terwijl ik daar zo'n honger naar heb (en ik het ook super spannend vind om feedback te ontvangen). Frustratie over het feit dat ik normaal, in mijn dagelijkse professionele wereld, geen enkel probleem heb met opbouwend kritisch te zijn. Terwijl ik nu de groepsdoelen voorop stel ten koste van die van mijzelf en me dus indam! Frustrerend om te voelen wat de groep met mij doet en te merken dat mijn ongeduld op z'n scherpst op de proef wordt gesteld door het tempo van de groep. Waar ik nota bene zelf onderdeel van ben!

Het houdt me staande te weten dat het een noodzakelijk onderdeel is van groepsprocessen en dat we dus dichtbij een volgende stap voorwaards zijn. Verder weet ik de moed erin te houden omdat ik er uiteindelijk heel veel aan zal hebben, maar wat dat voor mij precies zal inhouden blijft vooralsnog onduidelijk. To be continued....