When the going gets tough, the tough get going

Wat een snoepreisje had kúnnen zijn, is uiteindelijk uitgemond in een reis met hoge pieken en diepe dalen: dat krijg je als je met easyJet vliegt... De korte versie van het verhaal is dat we na 4 uur vertraging geconfronteerd werden met een annulering van de vlucht doordat een personeelslid een aanvaring had gehad met een niet nader te specificeren voorwerp. Dankzij mijn niet te ontwijken buik mocht ik als eerste gebruik maken van het hotel dat voor de overbrugging van de nacht ter beschikking werd gesteld. Na slechts een luttele anderhalf uur extra vertraging (vanwege het defrosten van de vleugels - nee, dit verzin ik niet), ben ik de volgende dag dan toch eindelijk in het prachtige zon- én sneeuwovergoten Praag aangekomen. Het is mijn eer te na easyJet nog meer kostbare blogruimte in te laten nemen, maar voor een treffend reisverslag verwijs ik jullie door naar het blog van mijn collega Theo Hendriks.

Door het bovenstaande reisschema, waren mijn twee collega's afgehaakt. Maar ik kon het niet verkroppen me klein te laten krijgen door zoiets sufs als een vliegtuig dat niet wil vertrekken. En maar goed ook, want het was het getrubbel meer dan waard. De European Excellence Awards is de Europese tegenhanger van de Effie awards en die rol hebben ze met verve opgepakt. Na het heerlijke Oscar-gevoel op de rode loper werd ik overrompeld door de pracht van de locatie. Het Oscar-gevoel bleef aangewakkerd door de manier waarop alle genomineerden werden aangekondigd door een heerlijke basstem.

En toen was het de beurt aan de categorie van mijn collega's...de zenuwen gierden door mijn lijf! Bij het uitspreken van onze naam na de legendarische 'And the winner is....' kon ik een kreet echt niet meer onderdrukken. Wauw, wat was ik trots op mijn collega's! En wat had ik graag hun overwinning live gedeeld!

Aangezien er 58 prijzen te vergeven waren, was er geen ruimte voor speeches. Met een gerust hart waggelde ik dus naar voren om de prachtige award in ontvangst te nemen. De hostess had mij echter uitverkoren tot een van de vijf personen die ze die avond om een persoonlijke quote zou vragen. En die van mij moest het antwoord zijn op 'What do you consider inspiring leadership in these difficult times?'. Ze had net zo goed kunnen vragen naar mijn ideeën over de wereldvrede...
Gelukkig ging mijn improvisatie-luikje open en ratelde ik 'Well, it's all about believing, promissing what you believe and live up to it. If you can make that happen, you're authentic!'. Ze leek zeer content met het antwoord en bedankte me voor mijn tocht naar het podium.


Ik zweefde terug naar mijn tafel en na verschillende felicitaties wachtte ik met spanning mijn categorie 'Benelux' af. Hoe euforisch het eerdere gevoel op die avond was, zo'n domper was de constatering dat onze prachtige campagne Mijn tijd voor de zorg helaas niet tot de winnaars behoorde. Het blijft een bijzondere prestatie om uit meer dan 1100 inzendingen te behoren tot de genomineerden, maar ik had de campagne graag een extra succesje gegund.

Hoe dan ook, ik blik terug op een memorabele avond en een flitsbezoekje aan Praag. Maar bovenal op het stoere feit dat ik ten overstaan van al die prominente Europese communicatiebureau's Bex* communicatie heb mogen vertegenwoordigen! Volgend jaar weer, maar dan niet met easyJet!

And the nominees are....

'Heb je een galajurk waar je nog in past?'. Normaal zou die vraag nogal wat vraagtekens oproepen, maar met mijn groeiende buik kon ik 'm deels wel plaatsen. Maar in het dagelijkse leven zijn mijn mannelijke collega's niet snel geïnteresseerd in mijn garderobe, dus enige toelichting op de vraag was toch wel vereist.

'Nou, we willen graag dat je naar de prijsuitreiking gaat van de European Excellence Awards in Praag en de prijs voor beste campagne in België, Nederland en Luxemborg in ontvangst gaat nemen!'. De betreffende collega is wellicht wat opportunistisch voor wat betreft de overtuiging dat we de prijs daadwerkelijk gaan binnen halen, maar het feit dat mijn campagne genomineerd is overweldigend nieuws!


De bustour van de realiteitscampagne Mijn tijd voor de zorg is genomineerd!!! Onze droombus is werkelijkheid geworden en heeft niet alleen prachtige gesprekken, bijzondere intervisiemomenten en energie opgeleverd, maar nu dus ook erkenning op het gebied van communicatie!
Ik ben apetrots en ben blij dat ik op 9 december bibberend op mijn stoeltje mag wachten tot onze naam wel of niet wordt uitgesproken op het moment suprème. Duim je mee?

Been there, done that, got the t-shirt

Wat brengt vrouwen ertoe om vrijwillig naar Almere af te reizen om vervolgens, gewapend met boodschappentrolley's, hutje mutje een drukke winkelstraat na te bootsen? Het zal nooit mijn hobby worden, maar bij de mierenhoop die de Libelle zomerweek heet, lijkt het de normaalste zaak van de wereld.

Met grote verbazing heb ik gekeken naar alle vrouwen (ik heb welgeteld drie mannen gezien, afgezien van de spaarzame mannen achter de kraampjes). Hoe ze in rijen staan voor de kraampjes van de Kwantum, Miss Etam en nagelverzorgings- of andere schoonheidsproducten. Of hoe je je in kunt schrijven voor workshops als het versieren van een gelukshoefijzer, kralenarmband of een jachttrofee. Bij deze laatste sessie word je uitgedaagd een koeienkop van papier-maché te versieren met papier, poëzieplaatjes en sigarenbandjes.

Dan is er ook nog de mogelijkheid om je door een Leco-look-a-like te laten restylen tot een variant op Leontien of om je de tarot kaarten te laten lezen.
Maar er komen ook artiesten als Claudia de Breij, Stevie Ann en Trijntje Oosterhuis. En is er de mogelijkheid om politieke debatten aan te gaan met de verschillende lijsttrekkers. En het CDA probeert je stem te winnen door het uitreiken van een lipgloss.

Vanuit mijn werk voor de realiteitscampagne Mijn tijd voor de zorg werd ik als VIP ontvangen en werd ik verwend met een heerlijk lunch en een verrassend inspirerende toespraak van de hoofdredacteur van de Libelle, Franska Stuy. Zij vertelde over de creativiteit die benodigd was voor het maken van dit tijdschrift. En ik realiseerde me dat ik de vindingrijkheid van dit blad flink heb onderschat. En dat het erg knap is als je ruim 2,5 miljoen lezers wekelijks weet te boeien.
De kracht zit 'm denk ik in het identificatiegehalte. Je kunt je voorstellen dat ook jij de betreffende ingezonden brief had kunnen schrijven, dan wel in de fotoreportage had kunnen staan, dan wel zo creatief kunt zijn dat je het direct kunt toepassen in een workshop tijdens de Libelle zomerweek.

Waarom het mij dan niet aanspreekt? Ik behoor (nog?) niet tot de doelgroep.

Ps. Over de herkenbaarheid van de fotoreportages heeft Brigitte Kaandorp nog een briljante sketch (leuk vanaf 0.40 min)

Artikel in Adformatie ea hoogtepunten

Vandaag is het 12 mei, de verjaardag van Florence Nightingale, en de Internationale Dag van de Verpleging. Over de hele wereld is er op deze dag bijzondere aandacht voor de bijdrage van verpleegkundigen, verzorgenden en mantelzorgers in de gezondheidszorg. Zo ook vanuit de realiteitscampagne 'Mijn tijd voor de zorg'.

Het was wellicht al duidelijk dat deze campagne mijn inspiratiebron is geweest voor het starten van mijn blog en inmiddels kan ik mededelen dat ik enorm trots ben op deze campagne én (nog belangrijker) de zes BZ-ers (Bekende Zorgmedewerkers) die wekelijks trouw hun dagboek/blog bijhouden.

Daarnaast hebben al een aantal bekende BN-ers (Bekende Nederlanders), zoals Jet Berkhout, Loesje, Ria Bremer en Antonie Kamerling (over twee weken) hun steun betuigd aan de campagne via een gastblog (en er volgen nog meer). En de campagne-uitingen in de Elsevier en de Libelle zijn prachtig geworden.

Maar de klap op de vuurpijl is toch wel de actie van vandaag (12 mei), op allerlei gebouwen in 12 plaatsen in het land, om 12 uur, minimaal 12 minuten, geveldoeken met daarop de tekst ‘Wij bedanken iedereen die tijd maakt voor de zorg’ te onthullen. Voor Cindy, één van de BZ-ers was dat nog niet voldoende. Nee, zij onthulde het doek van de Euromast om vervolgens haar grenzen te verleggen door van diezelfde mast te abseilen! Ze kwam daardoor onder meer in het radioprogramma van Ruud de Wild terecht. Stoer! Dat zijn echt de momenten waardoor je je nog wat extra in wil zetten, net zo 120% als de BZ-ers.

Aan dit lijstje van mooie mijlpalen kan het volgende artikel in de Adformatie worden toegevoegd: 'De zorg schudt de bedden op'.

Wat kan werk toch ontzettend leuk zijn!