Wat Jans teweeg heeft gebracht

In het begin van de week Amerika was ik nog bang dat Jans en ik te veel overlast zouden bezorgen aan mijn mede-studenten, maar niets bleek minder waar. De angst zat in mijn hoofd en talrijke voorbeelden tonen dat Jans compleet geadopteerd is door de groep. Ik moest zelfs zo nu en dan moeite doen om tijd door te brengen met mijn dochter. Mijn zwangere collega-student ontpopte zich als een heuse moeder en bleek het heerlijk te vinden om 'live' te kunnen oefenen. En een andere medestudent besefte dankzij Jans dat ze toe was aan kinderen. Maar ook de mannen hadden een zwak voor Jans. Toen ze een dag bij de nanny was, kwamen drie van de heren verschrikt informeren waar ze was, want ze misten haar 'gepruttel'. Een van de heren ving op een onbewaakt moment zelfs een pietje uit Jans' haar neusje!
De studieweek stond niet alleen in het teken van college volgen, maar we hadden ook een bedrijfsbezoek aan Dealer Tire. Daar sprongen vier vrouwen spontaan op om Jans te mogen vasthouden. Bij de toespraak aan het einde van de rondleiding, bedankte een van de dames me zelfs dat ze haar heeft mogen vast houden. En de oprichter van het bedrijf (Walter J. Mueller, inmiddels 80 jaar) vond het nodig om $50 aan ons meisje te doneren. Hartverwarmend!

Dat Jans helemaal bij de groep hoorde, werd uiteindelijk onderstreept door de verrassing van mijn mede-studenten met een bijdrage voor een waardige opvolging van 'been there - done that - got the t-shirt' van Jans. Wat is het leven toch mooi!

David Cooperrider inspireert

Het lijkt allemaal zo gemakkelijk. Een AI-sessie met Kofi Annan of met de Daila Lama. Tenminste, die indruk krijg je wanneer David Cooperrider vertelt over de totstandkoming van deze sessies (vaak begon het met een telefoontje) en de sessie op zichzelf.
Tijdens zijn college voor onze studie CIGO, waarvoor ik naar de Case Western university in Cleveland ben afgereisd, heb ik regelmatig gedachten als 'Dit kan niet waar zijn'. Zo onwerkelijk lijken zijn succesverhalen. Na het gevoel van ongeloof volgt de frustratie: ik heb een paar jaar geleden opgegeven de wereld te veranderen en heb mijn ambitie verlegd naar mijn nabije omgeving. En deze man slaagt erin zijn eentje in om de wereld steeds een stukje mooier te maken! Hij doet het gewoon!
Vervolgens raak ik verzadigd van al het positivisme; het is even 'too much to handle'. Gelukkig eindig ik in inspiratie door zijn onverwoestbare geloof in mogelijkheden en zijn overtuiging van het combineren van sterktes en het goede in de mens.

Na zijn enerverende rede krijg ik de gelegenheid om twee vragen te stellen. Op de vraag naar tips voor ons, benadrukt hij om open te staan voor opdrachten die 'way out of your leage' lijken; ga maar in je stretch zitten. 'Someone has got to do it'. En stap erin met een learning mind.
Op de vraag naar zijn persoonlijke drijfveer krijg ik een imponerend antwoord. Tijdens zijn studie brengt hij een bezoek aan Hiroshima. Hij raakt emotioneel zo onder de indruk van wat hij ziet. De volgende vraag blijft in zijn hoofd terugkomen:

What in social sciences is as powerful in the positive way as the atomic bomb was in a negative way? Appreciative Inquiry has that capacity.

I rest my case.

Been there, done that, got the t-shirt part I

Na een reis zoals Jans en ik die hebben doorstaan, kunnen we de hele wereld aan! Schijnbaar ben je als vrouw met baby het prototype terrorist en onderga je dus een complete fouillering tot in het decolleté en een onterechte discussie over wel of geen visum. Tel daarbij op een flinke dosis turbulentie (de vloer beweegt nog steeds onder mijn voeten), bagage die niet aankomt (ach, het was maar de kinderwagen) en een sprintsessie tot aan de gate toe met baby in draagzak (met als gevolg dat de melk uit Jans direct 'return to sender' kwam), dan heb je een goede indruk van hoe het is verlopen.

Daar waar de heenreis nog het meeste weg had van een slechte B-film, ben ik vanaf vandaag in een heuse Hollywoodfilm-film gestapt. Ten eerste bood het pittoreske hotel me een goed bed en briljante service, maar de film startte vooral bij de tocht naar de baseball-wedstrijd van de Indians. Ook al stelt de skyline van Cleveland niet veel voor; met een persoonlijke taxichauffeur op weg naar downtown voelde ik me toch top of the world samen met m'n 1 maand oude Jans. Bij aankomst in het stadion kwamen de kriebels in de buik tot volle groei: door de enthousiaste menigte en de tunes om het publiek aan te moedigen tot overmatig geluid. En dan de manier waarop iedere speler van de Indians werd aangekondigd met een eigen muziekje zodra ze een bal mochten slaan, met als toppunt de laatste pitcher (Chris Perez). Hij was de held en dat werd onderstreept door de Firestarter van de Prodigy.
Ik zal nooit wennen aan de overmatige proporties van al het eten en drank dat werd aangeboden (ijs, popcorn, pinda's, hotdogs, pretzels, nacho's, suikerspinnen en uiteraard hamburgers). De grootte van de porties blijken gelijk te staan aan het enthousiasme en vriendelijkheid waarmee we door de Amerikanen ontvangen worden. Alles is hier groots (zelfs de eekhoorntjes op het campusterrein)!

En Jans? Die blijkt goed te zijn in 'playing hard to get'.
En ze heeft haar eerste bijdrage aan 'been there - done that - got the t-shirt' al binnen. Dat belooft wat voor de rest van de week!

America here I come!

Het zit in het aard van het beestje; ook nu komen de muren weer op mij af. Ik heb alles al geprobeerd. Uiteraard schitter ik de laatste weken als new born huisvrouw; ik draai wasjes bij de vleet, doe de boodschappen, voed mijn dochtertje met liefde en eigen gemaakte melk en ben volledig losgeslagen op kookgebied. Thijs weet niet wat hem overkomt nu hij iedere avond een creatieve uitspatting op zijn bord krijgt gepresenteerd. Tussendoor neem ik diverse studieboeken tot me en heb ik ook alle afleveringen van Glee gekeken. Ja mensen, dit is een officiele coming-out; ik vind die serie echt fantastisch. De serie lijkt zoet omdat de personages ieder moment in een lied uit kunnen barsten, maar de humor is dusdanig scherp en bot dat het alles behalve zoet is. Vooral coach Sue Sylvester is hilarisch.


Maar goed, ik moet dus tussen de muren uit. Bij Mies verbreedde ik mijn horizon door met haar op de fiets naar de Beekse Bergen te gaan. Een hele onderneming, maar ik voelde me zo vrij als een vogeltje dankzij de Kidcar. Ditmaal ga ik nog een stapje verder; op 30 april as vertrek ik met Jansje naar Cleveland, Ohio. Inderdaad, de meest saaie stad in America. Maarja, daar ga ik colleges krijgen van een van de grondleggers van Appreciative_inquiry. Ofwel, de week waar ik gedurende mijn hele studie naar uit heb gekeken.

Toen ik eenmaal zwanger bleek, dacht ik deze week jammerlijk aan mij voorbij te moeten laten gaan. Maar dankzij de stimulans van de begeleiders en de studiegenoten om toch mee te gaan, heb ik het toch voor elkaar weten te krijgen. Natuurlijk vind ik het spannend, maar van de andere kant is het ook gewoon een kwestie van doen. De universiteit van Cleveland heeft voor mij een nanny geregeld die me bij kan staan en verschillende studiegenoten staan te trappelen om Jans in de armen te nemen. Jans zelf blijkt tot nu toe een bijzonder relaxed wezentje te zijn; ze wil voornamelijk slapen, knuffelen en eens in de zoveel tijd gevoed worden en voorzien van een schone luier. Nou, dat kan ik wel bieden! En op die manier toch niet het meest inspirerende onderdeel van de studie missen!
En Jans? Die kan na een maand levensvreugde al zeggen "America? Been there, done that, got the t-shirt!".

Terug naar de collegebanken...

Normaal volg je colleges, bereid je de theorie voor om die vervolgens door een professor herkauwd of genuanceerd te zien om uiteindelijk je hoeveelheid kennis te testen bij een tentamen. Niks mis mee en op die manier heb ik twee studies weten af te ronden. Deze beelden berusten echter niet meer op de werkelijkheid. In ieder geval niet bij de studie die ik op dit moment mag volgen: Consulting in groups and organisations (CIGO) aan de Universiteit van Leuven.

Eerdere blogs verwezen al naar de cultuurkloof (Belgen-Nederlanders) waar ik in ben beland, maar deze is inmiddels aangevuld met de vereiste frustraties rondom groepsprocessen. Dat behoeft wat meer toelichting. Bij deze studie staat ervaringsgericht leren centraal. Dat betekent dat we eerst groepsprocessen doormaken live met onze groep, om daarna in de boeken te achterhalen wat wij zojuist hebben ervaren. Dit vanuit de overtuiging dat de theorie, gesteund door de ervaring, beter beklijft en dat het je een betere adviseur maakt, aangezien je de processen aan den lijven hebt ondervonden.

Allemaal leuk en aardig. Maar niet in de wetenschap dat een stap naar een volgend groepsproces wordt voorafgegaan door een noodzakelijke dosis frustratie. En daar zit ik nu dus midden in. Frustratie over het feit dat velen uit de groep nog niet toe zijn aan het geven van feedback, terwijl ik daar zo'n honger naar heb (en ik het ook super spannend vind om feedback te ontvangen). Frustratie over het feit dat ik normaal, in mijn dagelijkse professionele wereld, geen enkel probleem heb met opbouwend kritisch te zijn. Terwijl ik nu de groepsdoelen voorop stel ten koste van die van mijzelf en me dus indam! Frustrerend om te voelen wat de groep met mij doet en te merken dat mijn ongeduld op z'n scherpst op de proef wordt gesteld door het tempo van de groep. Waar ik nota bene zelf onderdeel van ben!

Het houdt me staande te weten dat het een noodzakelijk onderdeel is van groepsprocessen en dat we dus dichtbij een volgende stap voorwaards zijn. Verder weet ik de moed erin te houden omdat ik er uiteindelijk heel veel aan zal hebben, maar wat dat voor mij precies zal inhouden blijft vooralsnog onduidelijk. To be continued....

Half-belg-schap biedt geen garantie!

Zo. De eerste week studie zit erop. Het leek even alsof ik in de hemel was beland: op iedere hoek stonden bakjes met allerhande variaties van cote-d’ors. Afgezien van al het leerzame dat we tot ons hebben genomen, heb ik ook weer extra voeding gekregen voor de vriendelijke cultuurbotsingen met onze Zuiderburen. En moet ik wederom constateren dat mijn half-belg-schap geen garantie is voor het op een lijn zitten met de Vlamingen.

Ik had al geconstateerd dat ze veel gebruik maken van Engelse woorden. Zo werd 'challengen' te pas en te onpas gebruikt voor uitdagen en werd 'one-to-one' briljant vertaald naar ‘een-twee-een’.

Ook aan hun bescheidenheid ben ik nog niet helemaal gewend: ze blijven zich verontschuldigen voor het niezen, alsof deze natuurlijke reactie compleet 'not done' is. En ze praten heeeeeeeel zacht. Dat doet me wel op het puntje van de stoel zitten omdat ik toch graag wil horen wat ze zeggen, maar helemaal praktisch is het niet...

Ik kijk alweer uit naar de volgende bijeenkomst; kijken wat het voor kennis biedt over groepsprocessen én de België-Nederland verhouding. Zeker en vast.

Zelfs hun toetsenbord is anders!

Ben weer aan de studie. Na tien jaar collegebankvrij te zijn geweest, mag ik weer een flinke dosis zelfontwikkeling opdoen. Vorige week hebben we de kennismaking gehad met de medestudenten en dat bleek een ware cultuurschok. Ik ga mijn opleiding niet in Nederland volgen, maar aan de Universiteit van Leuven. Dat betekent dat ik met twee Nederlanders en 11 Belgen ondergedompeld ga worden in de wereld van Appreciative Inquiry.

Ik heb er enorm veel zin in, maar heb me verbaasd over de voorzichtigheid van onze landburen. Het duurt vele momenten voordat iemand het woord durft te nemen, terwijl in Nederland de meesten in de tussentijd al hun zegje hadden gedaan. Voor mij eigenlijk wel goed om weer eens wat gas terug te nemen... En het veelvuldige gebruik van engelse termen heeft me nog het meest verwonderd, zeker omdat hun taaltje al zo prachtig is! Kijken wat de komende week voor cultuurbespiegelingen oplevert. Vandaag start namelijk de eerste week in de Ardennen.


We zitten midden in de natuur en ben vanochtend al gewekt door een koe en kon daardoor getuige zijn van een prachtige zonsopgang. Voordat ik kon beginnen aan deze intensieve week, wilde ik mijn gedachten nog even kwijt in een blog. Terwijl ik typte, verbaasde ik me over de achteruitgang van mijn typvaardigheden.
Blijkt gewoon het hele toetsenbord anders opgebouwd te zijn. De Z zit waar de W zou moeten zitten, de M is een rijtje naar boven geschoven en tot overmaat van ramp zit de Q op de plek van de A! Ik blijk een veelgebruiker van de A te zijn....