Lijf, o heerlijk lijf

Ik begrijp het even niet meer. Ik doe er werkelijk alles aan om rust te nemen en naar mijn lijf te luisteren. Begin deze week ben ik officieel met zwangerschapsverlof gegaan en heb ik alles in het teken gesteld van complete overgave aan mijn lijf. Zo zijn we het verlof gestart met een weekendje weg om voor de laatste keer stil te staan bij het naderende einde van onze drie-eenheid. We hebben geslapen, gezwommen (Mies is een echte waterrat en springt bij voorkeur twintig keer achter elkaar in het diepe), lekker gegeten en vele ballenbakken van dichtbij gezien. We hebben genoten, maar het was wat moeilijk te verkroppen dat ik de meeste bezigheden liggend dan wel van de zijlijn moest aanschouwen aangezien mijn lijf had besloten ermee op te houden.
Ik had verwacht dat na het indalen van de kleine, de bekken weer wat stabieler zouden worden. Maar lopen blijft een brug te ver (laat staan zwemmen). Ook ademen lijkt minder vanzelfsprekend aangezien de buik zich op dit moment in optimale staat heeft gebracht. Menig vuurspuwende draak zal jaloers zijn op mijn brandende maagzuur, ik heb spierpijn alsof ik zojuist een marathon heb gelopen (tenminste zo voelt de tocht naar de bakker op de hoek) en slapen behoort al helemaal niet meer tot de mogelijkheden. Voor het keren in bed zijn we nu in afwachting van een takelwagen; tot die tijd is Thijs bereid me zo nu en dan een flinke zet te geven. Ik voel geregeld dat ik verhoging heb, maar zodra ik mijn koorts probeer op te meten, blijk ik een temperatuur van rond de 35,6 te hebben. Dat kan twee dingen betekenen: of de thermometer is kapot of ik transformeer geleidelijk in een walvis. En wie had ook alweer het stuitje verzonnen? Met welke functie is dit stompje voorzien anders dan het leveren van flinke pijnscheuten? En dan zullen we het maar niet hebben over de onrustige (ofwel van binnen jeukende) benen die zo nu en dan worden voorzien van een acute kramp.

Toch even schakelen als je eerste zwangerschap zó voorspoedig verliep dat ik twee weken voor de bevalling nog doodleuk mijn solo (met dans!) heb weten te vertolken tijdens het concert in de Interpolistuin van Tilburg. Ik heb mijn ambitie om morgenavond de kroeg in te duiken als hoogzwangere aerobicinstructrice maar laten varen. Volgend jaar is er weer een carnaval.

En toch hoop ik dat mijn tweede spruit nog even blijft zitten. Het doet me deugd te merken dat nummer twee niet onder doet kwa bewegelijkheid voor Mies en ik weet nu al dat ik de buik enorm ga missen. Het is zo magisch om een wezentje in je buik te mogen voelen groeien. Rest me niets anders dan door te gaan met rusten, me zowel lichamelijk als mentaal over te geven aan alle signalen en hopen dat tegen de tijd van de bevalling ik weer op kracht ben. En in de tussentijd te genieten van mijn prachtige buik.

Lang leve het tweede trimester

Het blijft een bijzonder gevoel als je blaas als trampoline wordt gebruikt. We hebben zojuist met succes het tweede trimester afgerond en we kunnen stellen dat dat een bijzonder aangename periode is geweest. Ik mag, gezien de omvang van mijn buik, met recht in meervoud spreken. De onwetende medemens meent dat ik op het punt van bevallen sta, terwijl ik toch nog echt 11 weken heb te gaan tot aan de lanceringsdatum van de nieuwe wereldbewoner.

De omgeving is veelvuldig bezig met aftellen en begint al over overdracht en andere afsluitende bezigheden. Maar ik mag nog 7 weken werken! Dat is bijna twee maanden! Misschien dat mijn waggel niet de meest vooruitstrevende indruk achterlaat, maar met de hersenen is niets mis! Ik beken zo nu en dan afgeleid te zijn door mijn bewegende buik; ik heb regelmatig het gevoel dat mijn baarmoeder van binnenuit geherdecoreerd wordt en dat de placenta zo nu en dan wordt verschoven om een andere positie in de inrichting in te nemen. Maar het is vooral gezellig zo'n bewegend wezentje. Zo nu en dan strijden we om wie de ruimte in mag nemen en heb me er met plezier bij neergelegd dat ik dan altijd aan het kortste eind trek.

Nog 11 weken touwtrekken en overal met z'n tweetjes naartoe. Het kan me niet lang genoeg duren!

Plaatselijke omvangtoename gesignaleerd

Ik zie ze kijken.... 'Is ze nou aangekomen of....'.
Sommigen 'voelden' het al aan of 'zagen het in mijn blik'.
Nou, voor degene die nog twijfelen aan mijn hoeveelheid taartconsumptie: mijn omvang is plaatselijk aan het toenemen vanwege het heugelijke feit dat ik een broertje dan wel zusje voor Mies aan het kneden ben!

Mijn evenwicht is compleet zoek; menig deur of stilstaande muur heb ik al weten te raken. Zo nu en dan word ik overvallen door acute moeheid. En een spontane grienbui is mij ook niet meer vreemd (ik kan me tenminste niet voorstellen dat de finale van Hollands got talent ècht zo emotioneel was als dat ik 'm ervaren heb). Oh ja, en je kunt me inhuren voor het zoeken naar truffels. Mijn reukorgaan heeft zich dusdanig ontwikkeld dat geen enkel geurtje mijn neus ontglipt.

Maar gelukkig ben ik al een paar weken niet meer misselijk. En bovenal ben ik bijzonder blij met wat er in mijn buik zit. Eind maart 2011 zal (als alles zo goed blijft gaan) spruit nummer twee zich aandienen.