Vaarwel kanonnen en hallo theezakjes!

De hofleverancier van moedermelk stopt. Afgelopen zondag heeft Jans de laatste editie van de borst tot haar mogen nemen. Ze lurkte alles vrolijk weg, compleet niet bewust van mama's gevoelens van wroeging. Na 7 maanden is het natuurlijk mooi geweest, maar het besef van 'deze tijd komt nooit meer terug' maakte de laatste voeding toch bijzonder. Het is zo knus, zo'n wezentje hangend aan mijn tiet.

Nooit meer spruw, borstontstekingen, lekkende boobies, bijtende doorkomende tandjes of ander borstgeweld. Nooit meer ijskoude handjes in de nacht op mijn warme lijf of kieteltjes en knuffels voor de borst. Ik heb het allemaal met liefde ondergaan en zal de periode van 'live' voeden toch vooral met veel plezier herinneren.

Maar nu is het dus weer tijd voor mijn oude garderobe die nu als nieuw voelt. De Marlies Dekkertjes mogen uit het stof en de gemakkelijke voedingskleding is al gedoneerd aan andere pasgeboren mama's die zelf voeding geven.
Ik mag weer onbekommerd wijntjes drinken zonder uit te hoeven rekenen of het promillage van de melk op het moment van voeden acceptabel is.

Het is een gekke gewaarwording, maar vanaf nu behoort mijn lijf dus weer aan mij!

Bommetjes en eendjes voeren

Mijn schrikbeeld vakantie van 10 jaar geleden blijkt mijn droomvakantie van nu. We hebben ons twee weken overgeleverd aan een tijdsbesef van nul en aanschakelingen van hoogtepunten. Zoals Italiaans ijs eten en brood geven aan de eendjes, hun jonkies en de zwaan. Of Mies observeren wanneer ze vol concentratie steentjes in het meer gooit. Met als klapper het zwemmen in datzelfde meer opgeleukt met zo nu en dan een bommetje van papa of Mies. Iedere keer wanneer we weer naar het meer liepen, werd ik gegrepen door haar schoonheid. Ik heb zo lang zitten kijken dat ik uiteindelijk een vis uit het meer heb zien springen. Alsof ik een vallende ster zag!

Veertien dagen aaneengesloten quality time voor ons viertjes, maar ook voor mezelf. Zo nu en dan ging ik erop uit om de bergachtige omgeving te trotseren met hardlopen, terwijl Thijs op zijn beurt de omgeving verkende op zijn mountainbike. En eindelijk weer eens tijd om te lezen, geen korte artikeltjes maar heuse boeken (de geschiedenis van de liefde is echt een aanrader!). Wat nog het meeste kortsluiting in mijn hoofd veroorzaakte was het planningloos leven. Wat een genot!
Ditmaal zijn we niet vol goede voornemens naar huis gekomen ('vanaf nu ga ik weer iedere avond lezen', 'meer rust bewaren', 'meer tijd met elkaar doorbrengen'), maar we hebben wel de tuin aangepast zodat we er lekker kunnen zitten en zo nu en dan het vakantiegevoel kunnen herbeleven. Typisch gevalletje van niets voornemen maar gewoon doen!

Het tegenovergestelde van Gilles de la Tourette

Soms zijn er van die momenten. Dan wil de waarderende blik op het leven even niet opstarten. Bijvoorbeeld na een fikse verkoudheid waar geen einde aan lijkt te komen en drie borstontstekingen. Of toen de huisarts en manlief me in lieten zien dat ik toch gas terug moet nemen en mijn verlof moet benutten om tot rust te komen. Of wanneer ik me realiseer dat deze periode van onbegrensd en zorgeloos zorgen voor Jans eindig is. Of omdat ik gewoon even mijn draai niet kan vinden.

Die momenten gaan meestal gepaard met schuldgevoel dat ik toch echt geen recht van spreken heb. Ik blijk dan uitmuntend te zijn in mezelf nog verder naar beneden te praten.
Totdat Jans of Mies me opeens overvallen met hun 'zijn'.

Jans verdenk ik er zelfs van het tegenovergestelde van Gilles de la Tourette te hebben. Zij lacht vanaf het moment dat zij opstaat totdat ze gaat slapen. Zodra ik mijn koppie in de buurt van haar gezichtsveld begeef, ontstaat er een stralende lach op haar gezicht. Ze komt soms niet aan drinken toe omdat ze zo druk bezig is met lachen afgewisseld met een conversatie waarvan ik gek genoeg alles versta. Haar gebrabbel spreekt boekdelen.


Toen ik weer een van mijn mindere momentjes voelde aankomen, ben ik naast Jans gaan liggen. Het effect was bijna magisch: ik voelde me letterlijk opladen, als een batterijtje dat steeds voller met energie komt te zitten. Onvoorstelbaar wat een effect zo'n klein wezentje nu al heeft!

Mundial: een impressie

Wat Jans teweeg heeft gebracht

In het begin van de week Amerika was ik nog bang dat Jans en ik te veel overlast zouden bezorgen aan mijn mede-studenten, maar niets bleek minder waar. De angst zat in mijn hoofd en talrijke voorbeelden tonen dat Jans compleet geadopteerd is door de groep. Ik moest zelfs zo nu en dan moeite doen om tijd door te brengen met mijn dochter. Mijn zwangere collega-student ontpopte zich als een heuse moeder en bleek het heerlijk te vinden om 'live' te kunnen oefenen. En een andere medestudent besefte dankzij Jans dat ze toe was aan kinderen. Maar ook de mannen hadden een zwak voor Jans. Toen ze een dag bij de nanny was, kwamen drie van de heren verschrikt informeren waar ze was, want ze misten haar 'gepruttel'. Een van de heren ving op een onbewaakt moment zelfs een pietje uit Jans' haar neusje!
De studieweek stond niet alleen in het teken van college volgen, maar we hadden ook een bedrijfsbezoek aan Dealer Tire. Daar sprongen vier vrouwen spontaan op om Jans te mogen vasthouden. Bij de toespraak aan het einde van de rondleiding, bedankte een van de dames me zelfs dat ze haar heeft mogen vast houden. En de oprichter van het bedrijf (Walter J. Mueller, inmiddels 80 jaar) vond het nodig om $50 aan ons meisje te doneren. Hartverwarmend!

Dat Jans helemaal bij de groep hoorde, werd uiteindelijk onderstreept door de verrassing van mijn mede-studenten met een bijdrage voor een waardige opvolging van 'been there - done that - got the t-shirt' van Jans. Wat is het leven toch mooi!

Been there, done that, got the t-shirt part I

Na een reis zoals Jans en ik die hebben doorstaan, kunnen we de hele wereld aan! Schijnbaar ben je als vrouw met baby het prototype terrorist en onderga je dus een complete fouillering tot in het decolleté en een onterechte discussie over wel of geen visum. Tel daarbij op een flinke dosis turbulentie (de vloer beweegt nog steeds onder mijn voeten), bagage die niet aankomt (ach, het was maar de kinderwagen) en een sprintsessie tot aan de gate toe met baby in draagzak (met als gevolg dat de melk uit Jans direct 'return to sender' kwam), dan heb je een goede indruk van hoe het is verlopen.

Daar waar de heenreis nog het meeste weg had van een slechte B-film, ben ik vanaf vandaag in een heuse Hollywoodfilm-film gestapt. Ten eerste bood het pittoreske hotel me een goed bed en briljante service, maar de film startte vooral bij de tocht naar de baseball-wedstrijd van de Indians. Ook al stelt de skyline van Cleveland niet veel voor; met een persoonlijke taxichauffeur op weg naar downtown voelde ik me toch top of the world samen met m'n 1 maand oude Jans. Bij aankomst in het stadion kwamen de kriebels in de buik tot volle groei: door de enthousiaste menigte en de tunes om het publiek aan te moedigen tot overmatig geluid. En dan de manier waarop iedere speler van de Indians werd aangekondigd met een eigen muziekje zodra ze een bal mochten slaan, met als toppunt de laatste pitcher (Chris Perez). Hij was de held en dat werd onderstreept door de Firestarter van de Prodigy.
Ik zal nooit wennen aan de overmatige proporties van al het eten en drank dat werd aangeboden (ijs, popcorn, pinda's, hotdogs, pretzels, nacho's, suikerspinnen en uiteraard hamburgers). De grootte van de porties blijken gelijk te staan aan het enthousiasme en vriendelijkheid waarmee we door de Amerikanen ontvangen worden. Alles is hier groots (zelfs de eekhoorntjes op het campusterrein)!

En Jans? Die blijkt goed te zijn in 'playing hard to get'.
En ze heeft haar eerste bijdrage aan 'been there - done that - got the t-shirt' al binnen. Dat belooft wat voor de rest van de week!

America here I come!

Het zit in het aard van het beestje; ook nu komen de muren weer op mij af. Ik heb alles al geprobeerd. Uiteraard schitter ik de laatste weken als new born huisvrouw; ik draai wasjes bij de vleet, doe de boodschappen, voed mijn dochtertje met liefde en eigen gemaakte melk en ben volledig losgeslagen op kookgebied. Thijs weet niet wat hem overkomt nu hij iedere avond een creatieve uitspatting op zijn bord krijgt gepresenteerd. Tussendoor neem ik diverse studieboeken tot me en heb ik ook alle afleveringen van Glee gekeken. Ja mensen, dit is een officiele coming-out; ik vind die serie echt fantastisch. De serie lijkt zoet omdat de personages ieder moment in een lied uit kunnen barsten, maar de humor is dusdanig scherp en bot dat het alles behalve zoet is. Vooral coach Sue Sylvester is hilarisch.


Maar goed, ik moet dus tussen de muren uit. Bij Mies verbreedde ik mijn horizon door met haar op de fiets naar de Beekse Bergen te gaan. Een hele onderneming, maar ik voelde me zo vrij als een vogeltje dankzij de Kidcar. Ditmaal ga ik nog een stapje verder; op 30 april as vertrek ik met Jansje naar Cleveland, Ohio. Inderdaad, de meest saaie stad in America. Maarja, daar ga ik colleges krijgen van een van de grondleggers van Appreciative_inquiry. Ofwel, de week waar ik gedurende mijn hele studie naar uit heb gekeken.

Toen ik eenmaal zwanger bleek, dacht ik deze week jammerlijk aan mij voorbij te moeten laten gaan. Maar dankzij de stimulans van de begeleiders en de studiegenoten om toch mee te gaan, heb ik het toch voor elkaar weten te krijgen. Natuurlijk vind ik het spannend, maar van de andere kant is het ook gewoon een kwestie van doen. De universiteit van Cleveland heeft voor mij een nanny geregeld die me bij kan staan en verschillende studiegenoten staan te trappelen om Jans in de armen te nemen. Jans zelf blijkt tot nu toe een bijzonder relaxed wezentje te zijn; ze wil voornamelijk slapen, knuffelen en eens in de zoveel tijd gevoed worden en voorzien van een schone luier. Nou, dat kan ik wel bieden! En op die manier toch niet het meest inspirerende onderdeel van de studie missen!
En Jans? Die kan na een maand levensvreugde al zeggen "America? Been there, done that, got the t-shirt!".

May I proudly present: Jans van Bommel!

Ze is pas een week oud en nu valt er al een boekwerk te schrijven over haar eerste kennismaking met het leven buiten de baarmoeder. Over de lancering van 2,5 uur waarmee ze deze mooie wereld in is geslingerd.
Over hoe ze de eerste vier dagen als patientje heeft doorgebracht in het Moeder-Kindcentrum van het Elisabeth ziekenhuis, omdat ademhalen toch niet zo vanzelfsprekend leek als verwacht.
Over haar kennismaking met haar zus Mies die helemaal enthousiast is over de komst van haar nieuwe maatje (Mies kan maar niet stoppen met aaien en trappelt van plezier als Jans een tekentje van leven geeft).
Over de lachjes waarmee ze mij nu al veelvuldig mee pleziert en haar tevreden kraaitjes en grimasjes. Kortom, er is wederom een wondertje ter wereld gekomen en ik ben gezegend met twee fantastische dochtertjes en een wereldvent. I'm on the top of the world.