Been there, done that, got the t-shirt part I

Na een reis zoals Jans en ik die hebben doorstaan, kunnen we de hele wereld aan! Schijnbaar ben je als vrouw met baby het prototype terrorist en onderga je dus een complete fouillering tot in het decolleté en een onterechte discussie over wel of geen visum. Tel daarbij op een flinke dosis turbulentie (de vloer beweegt nog steeds onder mijn voeten), bagage die niet aankomt (ach, het was maar de kinderwagen) en een sprintsessie tot aan de gate toe met baby in draagzak (met als gevolg dat de melk uit Jans direct 'return to sender' kwam), dan heb je een goede indruk van hoe het is verlopen.

Daar waar de heenreis nog het meeste weg had van een slechte B-film, ben ik vanaf vandaag in een heuse Hollywoodfilm-film gestapt. Ten eerste bood het pittoreske hotel me een goed bed en briljante service, maar de film startte vooral bij de tocht naar de baseball-wedstrijd van de Indians. Ook al stelt de skyline van Cleveland niet veel voor; met een persoonlijke taxichauffeur op weg naar downtown voelde ik me toch top of the world samen met m'n 1 maand oude Jans. Bij aankomst in het stadion kwamen de kriebels in de buik tot volle groei: door de enthousiaste menigte en de tunes om het publiek aan te moedigen tot overmatig geluid. En dan de manier waarop iedere speler van de Indians werd aangekondigd met een eigen muziekje zodra ze een bal mochten slaan, met als toppunt de laatste pitcher (Chris Perez). Hij was de held en dat werd onderstreept door de Firestarter van de Prodigy.
Ik zal nooit wennen aan de overmatige proporties van al het eten en drank dat werd aangeboden (ijs, popcorn, pinda's, hotdogs, pretzels, nacho's, suikerspinnen en uiteraard hamburgers). De grootte van de porties blijken gelijk te staan aan het enthousiasme en vriendelijkheid waarmee we door de Amerikanen ontvangen worden. Alles is hier groots (zelfs de eekhoorntjes op het campusterrein)!

En Jans? Die blijkt goed te zijn in 'playing hard to get'.
En ze heeft haar eerste bijdrage aan 'been there - done that - got the t-shirt' al binnen. Dat belooft wat voor de rest van de week!

America here I come!

Het zit in het aard van het beestje; ook nu komen de muren weer op mij af. Ik heb alles al geprobeerd. Uiteraard schitter ik de laatste weken als new born huisvrouw; ik draai wasjes bij de vleet, doe de boodschappen, voed mijn dochtertje met liefde en eigen gemaakte melk en ben volledig losgeslagen op kookgebied. Thijs weet niet wat hem overkomt nu hij iedere avond een creatieve uitspatting op zijn bord krijgt gepresenteerd. Tussendoor neem ik diverse studieboeken tot me en heb ik ook alle afleveringen van Glee gekeken. Ja mensen, dit is een officiele coming-out; ik vind die serie echt fantastisch. De serie lijkt zoet omdat de personages ieder moment in een lied uit kunnen barsten, maar de humor is dusdanig scherp en bot dat het alles behalve zoet is. Vooral coach Sue Sylvester is hilarisch.


Maar goed, ik moet dus tussen de muren uit. Bij Mies verbreedde ik mijn horizon door met haar op de fiets naar de Beekse Bergen te gaan. Een hele onderneming, maar ik voelde me zo vrij als een vogeltje dankzij de Kidcar. Ditmaal ga ik nog een stapje verder; op 30 april as vertrek ik met Jansje naar Cleveland, Ohio. Inderdaad, de meest saaie stad in America. Maarja, daar ga ik colleges krijgen van een van de grondleggers van Appreciative_inquiry. Ofwel, de week waar ik gedurende mijn hele studie naar uit heb gekeken.

Toen ik eenmaal zwanger bleek, dacht ik deze week jammerlijk aan mij voorbij te moeten laten gaan. Maar dankzij de stimulans van de begeleiders en de studiegenoten om toch mee te gaan, heb ik het toch voor elkaar weten te krijgen. Natuurlijk vind ik het spannend, maar van de andere kant is het ook gewoon een kwestie van doen. De universiteit van Cleveland heeft voor mij een nanny geregeld die me bij kan staan en verschillende studiegenoten staan te trappelen om Jans in de armen te nemen. Jans zelf blijkt tot nu toe een bijzonder relaxed wezentje te zijn; ze wil voornamelijk slapen, knuffelen en eens in de zoveel tijd gevoed worden en voorzien van een schone luier. Nou, dat kan ik wel bieden! En op die manier toch niet het meest inspirerende onderdeel van de studie missen!
En Jans? Die kan na een maand levensvreugde al zeggen "America? Been there, done that, got the t-shirt!".

Weker met de jaren?

Zijn het de hormonen of wellicht het feit dat ik sinds vandaag aan de andere kant van de 35 ben beland? En manlief me doodleuk toejuichde met "Op naar de 40!". Of is het toch het dubbele moederschap dat me een extra dosis weekheid cadeau heeft gedaan?
Wat het ook is, gisteren stond ik met waterige oogjes als een dolle te zwaaien naar luid toeterende vrachtwagens die in het kader van de Trucktour Tilburg voorbij denderden. Ik weet niet wie er blijer was: de inzittenden of ik aan de kant, stevig omstrengeld door Mies die het toeterende geweld toch wel spannend vond, maar ook zwaaide alsof haar leven ervan af hing.
En dan vanochtend: twee spelende eekhoorntjes in onze tuin bezorgden mij een brok in de keel. Maar het toppunt was toch wel de uitzending 'Nederland helpt Japan'. Het kan ook zijn dat ik het niet meer droog hield door het belachelijke diva optreden -wie kan de meest Mariah Carey-achtige riedels zo lelijk mogelijk ten gehore brengen- van de toppers. Weten ze zelf eigenlijk hoe erg ze niet kunnen zingen? Ik heb alleen Jeroen van de Boom op zuivere noten weten te betrappen! Anyway, ik was geraakt door het ieniemienie kleine mensmeisje dat, tussen de valse noten van de toppers door, iedereen bedankte voor de hulp die ze zouden gaan ontvangen. Ik was vast niet de enige die even moest slikken, toch?

May I proudly present: Jans van Bommel!

Ze is pas een week oud en nu valt er al een boekwerk te schrijven over haar eerste kennismaking met het leven buiten de baarmoeder. Over de lancering van 2,5 uur waarmee ze deze mooie wereld in is geslingerd.
Over hoe ze de eerste vier dagen als patientje heeft doorgebracht in het Moeder-Kindcentrum van het Elisabeth ziekenhuis, omdat ademhalen toch niet zo vanzelfsprekend leek als verwacht.
Over haar kennismaking met haar zus Mies die helemaal enthousiast is over de komst van haar nieuwe maatje (Mies kan maar niet stoppen met aaien en trappelt van plezier als Jans een tekentje van leven geeft).
Over de lachjes waarmee ze mij nu al veelvuldig mee pleziert en haar tevreden kraaitjes en grimasjes. Kortom, er is wederom een wondertje ter wereld gekomen en ik ben gezegend met twee fantastische dochtertjes en een wereldvent. I'm on the top of the world.

Wereld van uitersten

Drie weken geleden heb ik mijn cultuurhonger weer eens een boost gegeven door me twee avonden te tracteren op theater. De eerste avond heb ik kunnen genieten van La Cage aux Folles . Wellicht dat je het verhaal kent, want het is precies zoals in de film Birdcage (met Robin Williams en Gene Hackman). In de musical worden de rollen op hilarische wijze vertolkt door John van Eerd met Stanley Burleson als waardige tegenspeler. John van Eerd weet de juiste balans te vinden tussen serieus acteren en het luchtige van de klucht (ook een kunst!). Soms denk je dat ie aan het improviseren is en dan is ie voor mij echt op z'n best. Ook de dansers waren verbluffend. Ik heb één punt van kritiek: hét nummer van de show I am what I am duurde veeeeeel te kort.

De volgende avond heb ik me in compleet andere sferen begeven, namelijk in die van Toon Hermans. Alex Klaasen zette zeer intiem en respectvol deze grootheid neer. Ik moest alleen even wennen aan het publiek; daar waar ik de avond ervoor omringd was door 'roze', zat deze zaal vol met Toon-aanbidders met alle gevolgen van dien: er werd (net als vroeger) meegezongen met klassiekers als 'vierentwintig rozen' en de grappen werden door het publiek hardop herhaald en waar mogelijk al vooraf aangekondigd ("Oh, da's die van de duif is dood, haha!"). Het had echt iets aandoenlijks. Ze kwamen gewoon voor de herbeleving. En Alex leek soms wat moeite te hebben om er niet, al improviserend, op in te gaan. Hij heeft zich weten in te houden en ervoor gezorgd dat ik met een bijzonder vredig en lief gevoel naar huis ging, al hummend '24 rozen'....

Lijf, o heerlijk lijf

Ik begrijp het even niet meer. Ik doe er werkelijk alles aan om rust te nemen en naar mijn lijf te luisteren. Begin deze week ben ik officieel met zwangerschapsverlof gegaan en heb ik alles in het teken gesteld van complete overgave aan mijn lijf. Zo zijn we het verlof gestart met een weekendje weg om voor de laatste keer stil te staan bij het naderende einde van onze drie-eenheid. We hebben geslapen, gezwommen (Mies is een echte waterrat en springt bij voorkeur twintig keer achter elkaar in het diepe), lekker gegeten en vele ballenbakken van dichtbij gezien. We hebben genoten, maar het was wat moeilijk te verkroppen dat ik de meeste bezigheden liggend dan wel van de zijlijn moest aanschouwen aangezien mijn lijf had besloten ermee op te houden.
Ik had verwacht dat na het indalen van de kleine, de bekken weer wat stabieler zouden worden. Maar lopen blijft een brug te ver (laat staan zwemmen). Ook ademen lijkt minder vanzelfsprekend aangezien de buik zich op dit moment in optimale staat heeft gebracht. Menig vuurspuwende draak zal jaloers zijn op mijn brandende maagzuur, ik heb spierpijn alsof ik zojuist een marathon heb gelopen (tenminste zo voelt de tocht naar de bakker op de hoek) en slapen behoort al helemaal niet meer tot de mogelijkheden. Voor het keren in bed zijn we nu in afwachting van een takelwagen; tot die tijd is Thijs bereid me zo nu en dan een flinke zet te geven. Ik voel geregeld dat ik verhoging heb, maar zodra ik mijn koorts probeer op te meten, blijk ik een temperatuur van rond de 35,6 te hebben. Dat kan twee dingen betekenen: of de thermometer is kapot of ik transformeer geleidelijk in een walvis. En wie had ook alweer het stuitje verzonnen? Met welke functie is dit stompje voorzien anders dan het leveren van flinke pijnscheuten? En dan zullen we het maar niet hebben over de onrustige (ofwel van binnen jeukende) benen die zo nu en dan worden voorzien van een acute kramp.

Toch even schakelen als je eerste zwangerschap zó voorspoedig verliep dat ik twee weken voor de bevalling nog doodleuk mijn solo (met dans!) heb weten te vertolken tijdens het concert in de Interpolistuin van Tilburg. Ik heb mijn ambitie om morgenavond de kroeg in te duiken als hoogzwangere aerobicinstructrice maar laten varen. Volgend jaar is er weer een carnaval.

En toch hoop ik dat mijn tweede spruit nog even blijft zitten. Het doet me deugd te merken dat nummer twee niet onder doet kwa bewegelijkheid voor Mies en ik weet nu al dat ik de buik enorm ga missen. Het is zo magisch om een wezentje in je buik te mogen voelen groeien. Rest me niets anders dan door te gaan met rusten, me zowel lichamelijk als mentaal over te geven aan alle signalen en hopen dat tegen de tijd van de bevalling ik weer op kracht ben. En in de tussentijd te genieten van mijn prachtige buik.

Ugg-mania

Manlief heeft me verwend. Met Uggs. Na zijn trip naar America kwam hij thuis met zijn gebruikelijke presentjes zoals de de frappucino's van Starbucks en de In Style zodat ik me volledig op mijn Amerikaans kon vergapen aan de laatste trends onder het genot van een lekker bakkie (een vrouw is soms zo eenvoudig gelukkig te maken). Maar als klap op de vuurpijl werd ik ook nog eens verblijd met Uggs. Hoewel ik mij al jaren geleden had voorgenomen om me nooit aan deze lelijke trend over te geven (ze heten niet voor niets Uggs afkomstig van het woord 'Ugly'), is het onvermijdelijke toch gebeurd. Ik ben helemaal verkocht. Ik heb nog nooit zo fijne laarzen gehad; ik heb eindelijk een doorbloeding waardoor ik voortaan warme handen en voeten heb en het tijdperk van zweetvoeten blijk ik ook achter me gelaten te hebben. Een vriend wees me erop dat ik met blote voeten in deze stappers moest schuiven en sindsdien is er een leven vóór en een leven ná de Ugg. Ik wil mijn grijze pluizige, bijzonder zachte voetvertroetelaars noooooit meer uitdoen....