Vrouwenlogica en hoe het uiteindelijk toch nog goed kwam

Wat is ie mooi. En stoer! Lichtgroen met dikke witte banden. De mini onder de mama-fietsen: de Sparta Amazon Dynamic.
Klaar om bereden te worden, maar daarvoor moest nog wel even het zadel en het stuur verhoogd worden. Vanuit mijn naïviteit dacht ik nog dat de fiets wel een vrouwenlogica zou volgen, het is tenslotte een MAMA-fiets. Maar toen de bijgeleverde inbussleuteltjes niet matchten met de bijbehorende gaatjes, leek het me raadzaam de handleiding er even bij te pakken. Daar stonden weer onderdelen op de tekening die ik met geen mogelijkheid terug kon vinden op mijn fiets. Mama boos, want wat wilde ik het graag zelf kunnen.

Buurvrouw erbij gehaald, in eerste instantie om mijn nieuwe bicicletta te showen, maar later om mijn frustratie te delen over het feit dat ik niet eens capabel bleek om mijn fiets rijklaar te maken. Dankzij de buurman leek ik toch niet zo dom als ik dacht, want ook hij concludeerde dat de handleiding andere dingen toonde dan de werkelijkheid. Samen is het ons gelukt om alles in de juiste stand te krijgen en hop, daar ging ik.

Eerst naar mijn beste vriendin om bevestigd te worden in mijn nieuwe aankoop. Vervolgens, geïnspireerd door Peter van de Besselaar, zomaar wat rondgedwaald en voor mij nog onbekende plekjes van Tilburg aangedaan. Om uiteindelijk te concluderen dat ik vandaag, mede dankzij mijn nieuw vervoersmiddel, de ultieme vrije dag aan het beleven ben. De dag startte met een relaxed ontbijt met vrolijke kinderen en idem man, 't weer is mooier dan voorspeld, m'n lieve vriendin gezien en ik heb tijd genomen om doelloos rond te fietsen. Hoe luxe is dat!

Na twee weken vrij te zijn geweest (waarvan een aantal dagen ziek), is het me eindelijk gelukt! En als toefje op het toetje zojuist overspoeld door een geluksgolfje! Nice!

In de voetsporen van Derksen en Cruijff

Ik heb er natuurlijk de ballen verstand van, maar toch is het EK2012 zeer aan mij besteed. Het gehele jaar kan ik me geen milligram interesseren voor het balspel, maar zodra onze jongens spelen, verandert mijn bloed in de kleur oranje.

Ik kan er van genieten om te zien hoe voetballen rondom het EK of WK ons volk met elkaar verbindt. Samen in de kroeg kijken of thuis. En iedereen probeert met zijn commentaar in de voetsporen van Derksen of Cruijff te treden. Iedereen heeft het erover. Ook als je niet gekeken hebt, wordt er toch bij de slager een mening van je ontfutseld.
Het enige waar ik een beetje moeite mee heb is dat we bij de eerste de beste, of de tweede de beste nederlaag, direct de moed laten zakken. 'Ze' hebben dan slecht gespeeld en in no time distantieert heel Nederland zich van ons elftal.
Wel, ik heb nieuws voor u. Dat voelen die mannen! En aangezien ze zelf ook al niet zo thuis zijn in het mentaal overwinnen van tegenslagen, lijkt me dat nu net iets wat we van onze luie bank of barkruk kunnen bieden. Steun en zelfvertrouwen!

Ach wat zou ik graag een AI-tje doen met ons elftal. Een mini-sessie Appreciative Inquiry (waarderend onderzoeken) zou echt op z'n plek zijn. Kom aan, mannen. Stop met het kapot analyseren van alles wat niet goed ging, maar stel jezelf de vraag 'Wat uit het verleden heeft jullie zo ver gebracht als waar jullie nu zijn?'. De strijdlustigheid van Wesley? Het acceleratievermogen van Arjen of de inzet van Dirk, de fraaie passes van Afellay, het scorend vermogen van Robin, de nuchterheid van Maarten? De creativiteit van Rafael of het Willem-II verleden Joris? En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Herbeleef jullie succesfactoren door met elkaar succesmomenten te delen. En beeld je vervolgens in waar jullie nog meer toe in staat kunnen zijn in deze EK-tocht? Ga het daar maar eens over hebben in de kleedkamer.

Nog een laatste tip voor onze mannen: speel de bal niet waar hij is, maar waar je hem naar toe wil hebben. Visualiseer hoe je de bal allemachtig achtentachtig prachtig naar elkaar toespeelt en vervolgens in het net van de tegenstander knalt! En heb vooral veel plezier aanstaande zondag; ik ga alvast genieten van jullie overwinning!

In het afgelopen half jaar heb ik een nieuwe gave ontwikkeld. Ik bleek in staat om elke virus of bacterie die rondzwierf op te pikken. Het begon met een avondje belabberd in bed te duiken met een aspirientje. Maar naarmate Jans haar ontwaaktijd bleef vervroegen, werden de virusjes steeds meer 'voor gevorderden'. In januari heb ik voor het eerst ervaren wat een echte griep is. Daar hebben we nog een voedselvergifitigingetje overheen gegooid en om het af te toppen ben ik twee maanden vergezeld door een virus op mijn evenwichtsorgaan. Toen ik eindelijk weer eens recht kon lopen, ontplofte mijn tong van de onstekingen en besloot mijn stem twee weken voor de productie er even tussenuit te knijpen.

Intelligent als ik ben, heb ik dit alles (al na een half jaar!) opgepikt als een signaal van weinig weerstand.
Joh!
En oke, een roep om meer balans! Maarja, hoe doe je dat als je ook ambitie hebt? Nou, daar wist het TweeSteden ziekenhuis in Tilburg (mijn woonplaats!) wel een antwoord op te geven! Ik word per juli Hoofd marketing en communicatie bij dit mooie ziekenhuis.


Ik had de intentie om nog jaren bij het leukste communicatieadviesbureau van Nederland te blijven werken en vertrek dan ook met pijn in mijn hart bij Bex*. Maar deze stap biedt mij de ruimte om 4x9 te werken (en dus meer tijd met mijn dametjes), mijn kindjes op de fiets naar het kinderdagverblijf te brengen om vervolgens 10 minuten later me in mijn uitdagende baan in de meest spannende wereld van de zorg te duiken. Hoe mooi kan het leven zijn!

En de kleur blijft rood

Het einde van een tijdperk is een feit. Op 26 november heeft mijn mini een nieuw onderkomen gekregen bij lieve mensen. Ook al doet afscheid nemen pijn, ik ben blij dat mijn mini is opgepikt door twee jonge gasten die er met net zo veel plezier in gaan rijden als ik heb gedaan.

Tot dan toe voelde de mini als een verlengstuk van mijn persoonlijkheid. Vrienden en verre bekenden wisten of ik wel of niet ergens aanwezig was gezien het hoge opvalgehalte van de bolide. Maar tijden veranderen en deze dame is toe aan een nieuw vervoersmiddel. Een vijfdeurs welteverstaan! En genoeg laadruimte zodat ik niet meer de keuze hoef te maken wie van mijn twee meisjes moet gaan lopen aangezien de mini alleen ruimte bood aan óf de buggy óf de kinderwagen. Mies trok vooralsnog altijd aan het kortste eind aangezien de loopkwaliteiten van Jans nog onderontwikkeld zijn.

Maar dat is nu allemaal verleden tijd. Sinds gisteren ben ik de officiële eigenaar van mijn prachtige tweedehands Audi A2. In de kleur rood uiteraard. In de week dat ik mijn mini verkocht had ik vier fraaie grijze A2's op het oog, maar die zijn in diezelfde week stuk voor stuk voor mijn neus weggekaapt. Na een nieuwe zoektocht op internet vond mijn vader deze. Schijnbaar stond dit rode wagentje op mij te wachten.

Mijn vader heeft mij overtuigd van alle voordelen van deze wagen en dankzij hem ben ik over de grens gaan kijken (mijn mini kwam ook uit Duitsland) en heb ik de RDW&Douane getrotseerd (mijn hemel, wat zijn die goed in het verheerlijken van bureaucratie). Gisteren heb ik eindelijk het kenteken doorgekregen en direct laten vastleggen in zo'n mooie gele plaat die nu de wagen siert. Mies wilde uiteraard direct een testrit maken en ook zij is wild enthousiast. Eind goed, al goed!

Daaaaaag stress

Oh wat zaaaaaaaaalig! Ik heb voor het eerst sinds tijden twee avonden achter elkaar televisie gekeken. Dat krijg je als je niet iedere avond meer hoeft te studeren. Echt een verademing om die druk van de studie niet meer te voelen.

Gisteren heb ik genoten van de film Bridesmaides. Ik ging voor een licht verteerbare vrouwenfilm, maar kreeg veel meer! Het verhaal is niet eens zo bijzonder, maar de personages hebben allemaal een steekje los en zijn toch realistisch. Veel grappen zijn een tikkie pijnlijk met een vleugje bot (ofwel neigend naar Britse humor). En een aantal passages zijn echt hilarisch. Ik heb in mijn bedje nog smakelijk na moeten lachen. Heerlijk als je grappen kunt recyclen; ik hoefde maar aan een fragment te denken om weer een giebelbui op te voelen borrelen.

Het laatste stukje spanning dat nog in mij verschool na de afgelopen hectische weken, heb ik definitief weten weg te schateren.

Groots en meeslepend wil ik leven?

Afgelopen maand zijn er zoveel hoogte- én dieptepunten de revue gepasseerd, dat het voelt alsof ik in één maand een jaar ouder ben geworden. Want afstuderen, een concert geven, repeteren voor een fantastische rol, het ontslag van 17 dierbare collega's en de aanschaf van een nieuwe auto (in Duitsland uiteraard) gaat je niet in de koude kleren zitten. En dan vergeet ik nog te melden dat de maand december voor mij startte met een bijzondere dag over Appreciative Inquiry met Ron Fry (de grondlegger van AI), die ik zelf organiseerde. Maar daarover in een later blog meer.

Ik geniet nu van een paar dagen vrij en voel me langzaam aan weer een beetje 'mijn oorspronkelijke leeftijd' worden. Even tijd nemen om stil te staan bij de bijzondere momenten van deze bewogen maand. Want wat ben ik trots dat ik in anderhalf jaar mijn studie CIGO mooi heb weten af te ronden. Het heeft me een hoop waardevolle informatie opgeleverd en mijn blik op de wereld veranderd. Vanuit een waarderend perspectief ziet het leven er een stuk fraaier en veelbelovender uit. En dat kan ik wel gebruiken nu we afscheid moeten nemen van 17 collega's. Het waarderende perspectief neemt het verdriet van verplicht afscheid absoluut niet weg, maar helpt me wel vertrouwen te hebben in de toekomst.

In deze pittige tijd op het werk, vind ik in mijn rol van de nieuwe musical van Boems (Prinses op de erwt) ondanks alle drukte vooral fijne afleiding. Na een avondje in de huid kruipen van mijn alterego stuiter ik van de energie en kan ik er weer tegen aan. Nog een paar maandjes en dan voeren we onze spetterende uitvoering op in de stadsschouwburg van Tilburg. Zeker de moeite waard en mocht ik je inmiddels overtuigd hebben, dan kun je kaarten bestellen via deze link.

Tot die tijd beloofd het niet minder druk te worden, maar ga ik wel proberen een iets betere balans te vinden in het hooghouden van alle ballen.

Vaarwel kanonnen en hallo theezakjes!

De hofleverancier van moedermelk stopt. Afgelopen zondag heeft Jans de laatste editie van de borst tot haar mogen nemen. Ze lurkte alles vrolijk weg, compleet niet bewust van mama's gevoelens van wroeging. Na 7 maanden is het natuurlijk mooi geweest, maar het besef van 'deze tijd komt nooit meer terug' maakte de laatste voeding toch bijzonder. Het is zo knus, zo'n wezentje hangend aan mijn tiet.

Nooit meer spruw, borstontstekingen, lekkende boobies, bijtende doorkomende tandjes of ander borstgeweld. Nooit meer ijskoude handjes in de nacht op mijn warme lijf of kieteltjes en knuffels voor de borst. Ik heb het allemaal met liefde ondergaan en zal de periode van 'live' voeden toch vooral met veel plezier herinneren.

Maar nu is het dus weer tijd voor mijn oude garderobe die nu als nieuw voelt. De Marlies Dekkertjes mogen uit het stof en de gemakkelijke voedingskleding is al gedoneerd aan andere pasgeboren mama's die zelf voeding geven.
Ik mag weer onbekommerd wijntjes drinken zonder uit te hoeven rekenen of het promillage van de melk op het moment van voeden acceptabel is.

Het is een gekke gewaarwording, maar vanaf nu behoort mijn lijf dus weer aan mij!