Dat hebben zulke jongens toch niet nodig?

De mannen van Draadstaal hebben een theaterprogramma 'Avondjurk' gemaakt. Op tv schitteren ze met hilarische sketches en dat deden ze in het theater nog een dunnetjes over. Maar tussendoor gaan ze zingen! Dat bezorgde me flink wat kortsluiting in het hoofd. Alhoewel het soms jammerlijk tegen de toon aan zat, kun je horen dat de heren een goede stem hebben. Echter door de tweestemmigheid en de 'liedjes'-liedjes had het een groot déjà vu gehalte met Acda&deMunnik of Veldhuis&Kemper.

Door hun naam alleen al zat de zaal bomvol en werd alles wat ze deden geslikt als zoete koek. De staande ovatie die onmiddellijk tot stand kwam, loog er niet om. Alleen Thijs en ik leken moeite te hebben met de wat magere teksten, met het feit dat de briljante sketches te kort duurden en te snel werden opgevolgd door alwéér een nummer en de veelvuldige herhalingen van coupletten. Dat was vooral van kracht bij het laatste nummer 'Verrukkelijke Leven': één couplet dat zo'n 36 keer de revue passeerde.

Ik zit nog steeds te wachten op de coming out dat het laatste lied een parodie is op alle clichés in cabaretland. Maar helaas, die zal er wel niet meer komen...

Ps. Wat ik dan wél weer geinig vind, is dat ze via Twitter het nummer 'Zou zo graag' tot een nummer 1 hit hebben gemaakt. Op zaterdag 17 april verzorgen Jeroen van Koningsbrugge en Dennis van de Ven een eenmalig Twitterconcert in Paradiso. Daarmee wordt een oude belofte ingelost. Kopers van de single ‘Zou Zo Graag’ werden beloond met een vrijkaart door de kassabon op te sturen. Het is voor het eerst in Nederland dat er een speciaal concert wordt georganiseerd voor de volgers op Twitter.

Tilburg kiest ook Marieke

Ik voel me helemaal vereerd! Door heel Tilburg staan borden verspreid met daarop de tekst 'Tilburg kiest ook Marieke'. Het is natuurlijk super om te merken dat m'n blog zoveel support krijgt (ik kan het gek genoeg niet terughalen uit mijn google analytics rapporten), maar dit overtreft al mijn verwachtingen.

De grap is dat ook de PvdA en de SP de boodschap claimt, maar dat lijkt mij te berusten op een misverstand. De posters zijn uiteraard niet van toepassing op iedereen die toevallig Marieke heet!

Zwak voor vrachtwagens

Ik ben vanochtend weer eens betoeterd in mijn mini. Door een vrachtwagen. Uiteraard knipperde ik als antwoord even met m'n lichtjes.
Ik kan daar zo blij van worden. Ik heb namelijk een grote zwak voor vrachtwagens. Al jaren koester ik de wens om eens in een vrachtwagen mee te reizen. Die wens werd alleen maar groter na het zien van roadtrains in Australië. Als je die een tegen kwam, dan kon je maar beter even aan de kant wachten. Anders was de kans dat je weggeblazen werd, wel heel erg groot.

Het lijkt me zo machtig om vanuit die positie de weg te trotseren, hoog boven de rest van het gepeupel. Seinen uitwisselen met andere vrachtwagenchauffeurs bij het inhalen. Ik ben dan ook vereerd wanneer een vrachtwagen mij een aantal knipperlichten gunt, als ik 'm ertussen laat. Dan voel ik me helemaal incrowd.

Ik moet er toch maar eens werk van gaan maken.... Wie heeft er een roadtrain en wil mij wel een lift geven?

Van achter de maan

"Sorry, maar wát zei je daarnet?"

"Dat ik op dat gebied een beetje van achter de maan ben."

"Van achter de maan?"

"Ehm.... ja?"

"Jaja. Klinkt logisch, maar die uitdrukking ken ik toch echt niet. Waarschijnlijk weer zo'n typische Marieke uitspraak...".

Zie hier de eerste aanzet van een lange lijst 'Marieke Vocabulair'...:

Marieke vs. Computer: 1-0

Hoeveel bezoekers zou mijn blog nou hebben? Na een maandje in de lucht te zijn, begint mijn nieuwsgierigheid te groeien. Google Analytics belooft antwoord. Ik hoef het alleen maar even te installeren. Nou ben ik op dit gebied redelijk van achter de maan, maar toch wilde ik de installatie wel aangaan. De instructies lijken allemaal redelijk logisch. Uiteindelijk beland ik bij de volgende opdracht:

Kopieer het codefragment naar elke webpagina die u wilt bijhouden en plaats de code direct vóór de tag body.

Simpel, toch?

Niet als je geen idee hebt waar je de tag body kunt vinden. Dit moet haast wel iets HTML-erigs zijn, dus ik besluit (na enig onderzoek op online helpdesken) eens te kijken bij 'Beeld', onder de optie 'Bron'. Ik vond dat tamelijk ingenieus van mijzelf en tot mijn grote blijdschap zag ik genoeg codes, evenals de inmiddels beruchte body. Maar hoeveel ik ook knip en plak, de trackingcode doet geen enkele moeite om te blijven kleven.

Drie koppen thee, twaalf krachttermen, twee vierkante ogen en zeven online helpdesken verder krijg ik de verlossende hint:
- ga naar Indeling;
- kies het tabblad HTML bewerken;
- zie daar een heleboel HTML-codes;
- en plak de betreffende code onder body, bijna helemaal onderaan.

Inmiddels ben ik de trotse installateur van mijn eigen Google Analytics en heb het eerste rapportje al gedraaid! Na deze overwinning op mijn pc verkondig ik alle blogspotters onder ons: voor al uw vragen op het gebied van online bewegen -> Marieke van Bommel staat u bij met raad en daad!

Hardlopen

Vanochtend voor het eerst sinds eeuwen weer gaan hardlopen. Bijgestaan door de muzikale uitspattingen van Mika, John Mayer en Lily Allen stap ik een heerlijke nieuwe wereld in. Het Leypark is op plaatsen nog verradelijk glad. Het zonnetje schijnt waterig en doet het ijzel schitteren. Drie joggende mannen hijgen in koor 'Mogge' en wisselden een verstandsblik met me uit waardoor ik me in een klap weer helemaal bij de jog-wereld voel horen. Terwijl ik er toch zo lang uit ben geweest.

Het leuke van vroeg gaan hardlopen is dat je de wereld, inclusief de beesten, ziet ontwaken. Ik passeer een zwaan die nog in een diepe slaap is. Hier en daar wordt een hondje uitgelaten en schiet een konijntje verschrikt weg, verrast door al deze vroege gasten. Even verderop waggelen twaalf eendjes alsof hun leven ervan af hangt. Volgens mij waren ze net de drukke weg overgestoken en realiseerden ze zich nog niet dat ze al aan de overkant waren.

En als klap op de vuurpijl word ik betoeterd! De chauffeur van het busje geeft me 'two thumbs up'. Vanaf dat moment kan ik mezelf bijna niet meer bijhouden, zo snel ga ik.
Ik kijk al uit naar morgen, dan mag ik weer. Nu maar hopen dat het busje weer langsrijdt.

Marktwerking in de zorg is zó 2009

De discussie rondom marktwerking is niet interessant. Je ziet iedereen een mening hebben, vooral over of je überhaupt wel of niet van marktwerking kunt spreken. Of het geïnitieerd of juist wordt tegengewerkt door de overheid. Of de zorg efficiënter dan wel klantgerichter kan. Bij deze discussies wordt in uitersten en ultiemen gesproken; als we het zó doen, dan wordt alles beter. En we gebruiken termen als efficiëntie; termen die onrijmbaar lijken met deze emotiegestuurde branche.

Ik vind het veel interessanter om te praten over de nieuwe blik op de zorg, ingegeven door de veranderde maatschappij. "Als de wereld verandert, veranderen de regels. En als je vast blijft houden aan de regels van gisteren om het spel vandaag te spelen, zit je vast." (uit Tribes van Seth Godin).
Goed, de regels zijn dus veranderd. Hoe daarmee om te gaan als je helemaal niet zit te wachten op veranderingen?
Ten eerste: de regels liggen nog niet vast. Sterker nog: je hebt er inspraak in! Zowel als medewerker in de zorg, als klant, als familie van de klant, als mantelzorger en als vrijwilliger. Dan heb je al zowat de hele maatschappij te pakken.

Mij is ooit verweten naïef te zijn. Ik noem het liever onbevangen. Dat gezegd hebbende, ben ik ervan overtuigd dat we uiteindelijk allemaal hetzelfde willen. Zelfs de politiek. Maar we spreken nog niet allemaal dezelfde taal en zijn slecht in het afstemmen van verwachtingen. Over wat je als klant te wachten staat bij een bezoek aan het ziekenhuis of een opname in een verzorgingshuis, wat de rol van de familie en de mantelzorgers zou kunnen zijn. Over hoe je stukje bij beetje je zorgzame werkwijze (zoals je die al jaren hanteert) kunt omzetten in een manier die de zelfredzaamheid van de klant nog meer stimuleert. Over hoe je een lastig gesprek kunt omslaan in een positief en constructief gesprek.

Dit zou een plek moeten krijgen in de zorgopleidingen, in het intakegesprek met de klant bij de betreffende zorgorganisaties, in de coaching van je zorgmedewerkers, op de scholen (zodat je van jongs af aan zicht hebt op wat er in de zorg speelt), in de afstemming tussen de klant-familie-mantelzorgers en zorgverleners, in de politieke debatten, in de afstemming tussen de zorgorganisatie en de pers.

En hierbij staat één vraag steeds centraal: 'Wat is ons gezamenlijk doel voor de zorg'?
Wat is jouw antwoord daarop?