Wereld van uitersten

Drie weken geleden heb ik mijn cultuurhonger weer eens een boost gegeven door me twee avonden te tracteren op theater. De eerste avond heb ik kunnen genieten van La Cage aux Folles . Wellicht dat je het verhaal kent, want het is precies zoals in de film Birdcage (met Robin Williams en Gene Hackman). In de musical worden de rollen op hilarische wijze vertolkt door John van Eerd met Stanley Burleson als waardige tegenspeler. John van Eerd weet de juiste balans te vinden tussen serieus acteren en het luchtige van de klucht (ook een kunst!). Soms denk je dat ie aan het improviseren is en dan is ie voor mij echt op z'n best. Ook de dansers waren verbluffend. Ik heb één punt van kritiek: hét nummer van de show I am what I am duurde veeeeeel te kort.

De volgende avond heb ik me in compleet andere sferen begeven, namelijk in die van Toon Hermans. Alex Klaasen zette zeer intiem en respectvol deze grootheid neer. Ik moest alleen even wennen aan het publiek; daar waar ik de avond ervoor omringd was door 'roze', zat deze zaal vol met Toon-aanbidders met alle gevolgen van dien: er werd (net als vroeger) meegezongen met klassiekers als 'vierentwintig rozen' en de grappen werden door het publiek hardop herhaald en waar mogelijk al vooraf aangekondigd ("Oh, da's die van de duif is dood, haha!"). Het had echt iets aandoenlijks. Ze kwamen gewoon voor de herbeleving. En Alex leek soms wat moeite te hebben om er niet, al improviserend, op in te gaan. Hij heeft zich weten in te houden en ervoor gezorgd dat ik met een bijzonder vredig en lief gevoel naar huis ging, al hummend '24 rozen'....

Lijf, o heerlijk lijf

Ik begrijp het even niet meer. Ik doe er werkelijk alles aan om rust te nemen en naar mijn lijf te luisteren. Begin deze week ben ik officieel met zwangerschapsverlof gegaan en heb ik alles in het teken gesteld van complete overgave aan mijn lijf. Zo zijn we het verlof gestart met een weekendje weg om voor de laatste keer stil te staan bij het naderende einde van onze drie-eenheid. We hebben geslapen, gezwommen (Mies is een echte waterrat en springt bij voorkeur twintig keer achter elkaar in het diepe), lekker gegeten en vele ballenbakken van dichtbij gezien. We hebben genoten, maar het was wat moeilijk te verkroppen dat ik de meeste bezigheden liggend dan wel van de zijlijn moest aanschouwen aangezien mijn lijf had besloten ermee op te houden.
Ik had verwacht dat na het indalen van de kleine, de bekken weer wat stabieler zouden worden. Maar lopen blijft een brug te ver (laat staan zwemmen). Ook ademen lijkt minder vanzelfsprekend aangezien de buik zich op dit moment in optimale staat heeft gebracht. Menig vuurspuwende draak zal jaloers zijn op mijn brandende maagzuur, ik heb spierpijn alsof ik zojuist een marathon heb gelopen (tenminste zo voelt de tocht naar de bakker op de hoek) en slapen behoort al helemaal niet meer tot de mogelijkheden. Voor het keren in bed zijn we nu in afwachting van een takelwagen; tot die tijd is Thijs bereid me zo nu en dan een flinke zet te geven. Ik voel geregeld dat ik verhoging heb, maar zodra ik mijn koorts probeer op te meten, blijk ik een temperatuur van rond de 35,6 te hebben. Dat kan twee dingen betekenen: of de thermometer is kapot of ik transformeer geleidelijk in een walvis. En wie had ook alweer het stuitje verzonnen? Met welke functie is dit stompje voorzien anders dan het leveren van flinke pijnscheuten? En dan zullen we het maar niet hebben over de onrustige (ofwel van binnen jeukende) benen die zo nu en dan worden voorzien van een acute kramp.

Toch even schakelen als je eerste zwangerschap zó voorspoedig verliep dat ik twee weken voor de bevalling nog doodleuk mijn solo (met dans!) heb weten te vertolken tijdens het concert in de Interpolistuin van Tilburg. Ik heb mijn ambitie om morgenavond de kroeg in te duiken als hoogzwangere aerobicinstructrice maar laten varen. Volgend jaar is er weer een carnaval.

En toch hoop ik dat mijn tweede spruit nog even blijft zitten. Het doet me deugd te merken dat nummer twee niet onder doet kwa bewegelijkheid voor Mies en ik weet nu al dat ik de buik enorm ga missen. Het is zo magisch om een wezentje in je buik te mogen voelen groeien. Rest me niets anders dan door te gaan met rusten, me zowel lichamelijk als mentaal over te geven aan alle signalen en hopen dat tegen de tijd van de bevalling ik weer op kracht ben. En in de tussentijd te genieten van mijn prachtige buik.

Ugg-mania

Manlief heeft me verwend. Met Uggs. Na zijn trip naar America kwam hij thuis met zijn gebruikelijke presentjes zoals de de frappucino's van Starbucks en de In Style zodat ik me volledig op mijn Amerikaans kon vergapen aan de laatste trends onder het genot van een lekker bakkie (een vrouw is soms zo eenvoudig gelukkig te maken). Maar als klap op de vuurpijl werd ik ook nog eens verblijd met Uggs. Hoewel ik mij al jaren geleden had voorgenomen om me nooit aan deze lelijke trend over te geven (ze heten niet voor niets Uggs afkomstig van het woord 'Ugly'), is het onvermijdelijke toch gebeurd. Ik ben helemaal verkocht. Ik heb nog nooit zo fijne laarzen gehad; ik heb eindelijk een doorbloeding waardoor ik voortaan warme handen en voeten heb en het tijdperk van zweetvoeten blijk ik ook achter me gelaten te hebben. Een vriend wees me erop dat ik met blote voeten in deze stappers moest schuiven en sindsdien is er een leven vóór en een leven ná de Ugg. Ik wil mijn grijze pluizige, bijzonder zachte voetvertroetelaars noooooit meer uitdoen....

Zoooooooooo 2011

Bye bye blackberry and hellooooooooooooooooooooooooo IPhone. Bex* heeft ons verblijd met de Iphone nummero 4 en daarmee is de gadget-gevoeligheid in mij aangewakkerd. De blackberry was al prima, maar ik wórd me toch blij van deze prachtige telefoon en alle bijkomende Apps.

Gisteren hebben we een korte introductie gekregen van alle online trends door drie collega vakgekken (Hans Wagner, Ruud Kessels en Robert Hexspoor), waarbij ook een aantal Apps werden getoond. Ik heb regelmatig met verbijstering geluisterd naar wat er allemaal mogelijk is; soms beangstigend hoe je je privacy te grabbel kunt gooien, maar ook leuk om te zien wat je er allemaal voor terug krijgt. Zo kun je bij Foursquare aangeven waar je vaak te vinden bent, met als hoogst haalbare doel 'burgemeester' te worden en mooie aanbiedingen of gratis producten te ontvangen. Met Layar voeg je een extra blik aan je wereld toe; als je met je telefoon richt op je locatie zie je relevante informatie over de omgeving. Handig als je ergens naar op zoek bent of wil weten waar in jouw favoriete buurt huizen te koop staan en ga zo maar door.

Allemaal leuk om me in te verdiepen, maar ook een verademing dat het ding uit kan en ik gewoon even mijn anonieme ik kan zijn. En dus alle fantastische nieuwe zienswijzen en niet-te-missen aanbiedingen aan mij voorbij laat gaan. Als ik maar regelmatig de balans weet te behouden tussen on-en-offline, dan is het allemaal een stuk minder beangstigend en zie ik zeker de meerwaarde van alle nieuwe technologie.

Zeker als mijn favoriete band allertijde: Radiohead weer eens het voorbeeld geeft. Ze waren bijzonder vooruitstrevend door de lancering van hun vorige album In Rainbows (prachtig!!!!) via de eigen website als download te laten plaatsvinden waarvan de klanten zelf de prijs mochten bepalen. Het achtste album, The King of Limbs, zal een digitale release krijgen op 19 februari 2011. Ditmaal met de mogelijkheid om bij de fysieke uitvoering kunstwerkjes bijgeleverd te krijgen. Ik kijk er al helemaal naar uit. Band naar mijn hart!

Mocht je nog leuke Apps weten, laat dan vooral een reactie achter. Er is zojuist een wereld voor me open gegaan en ben vooralsnog niet van plan me daarvan te ontkoppelen!

Welkom in de wondere wereld van de twee-tepeligen

Vanaf nu ga ik zenderloos door het leven. Voor de leken onder de lezers zal deze term geen belletje doen rinkelen, maar voor mijn mede-musical-fanaten zal dit een donderslag bij heldere hemel zijn. Normaal kreeg ik bij mijn soundcheck de vraag of ik mijn eigen zender mee had genomen en of ie al aan stond. Hij was ook zo in het zicht, zo midden op mijn decoletette. Ik sprak dan ook liever van mijn puntje op de i, afhankelijk van welke positie mijn geveltje werd bekeken. Want anders leek het gewoon op een uitroepteken(tje).

Anyway, het bultje wilde ook wel luisteren naar de naam 'derde tepel', net zoals Chandler uit Friends. Oh, wat voelde ik mij begrepen na die uitzending. Blijkt dat Chandler en ik niet de enige op deze planeet zijn in het bezit van het bijzondere bultje; ook Lilly Allen heeft er een en showt 'm zonder gene.

Ondanks de talrijke verborgen krachten volgens Chandler, heb ik het nu dus toch maar laten verwijderen. Onder mijn hormonale uitspattingen tijdens de zwangerschappen bleef het maar groeien en vond de chirurg dat er een tijd is van komen en een tijd van gaan. Dat laatste tijdperk is nu dus aangebroken en ik moet eerlijk bekennen dat ik het dingetje nu al een beetje mis. Ik was er toch mee vergroeid. Dan maar op zoek naar een nieuw handelsmerkje in de musicalscene...

Waar nesteldrang al niet goed voor is

Ik kan het haast niet geloven, maar DE mijlpaal is bereikt. De verbouwing is afgerond. Papa heeft gisteren nog wat vakwerk afgeleverd door de plinten, kozijnen en deuren te schilderen en daarmee zijn de belangrijkste afrondende werkzaamheden gedaan. Uiteraard zijn nog er een paar open eindjes, maar van dusdanige aard dat het mijn nesteldrang niet in de weg zit. En deze klussen behoeven geen aandacht van bouwvakkers, keukenboeren dan wel loodgieters, dus dat is ook een opluchting.
Al die mannen (oh, correctie, en één dame) hebben prachtige dingen gemaakt. Maar ze bezitten ook de gave om tegelijkertijd iets anders stuk achter te laten. Zo hebben de keukenspecialisten de wasbak gerepareerd en de afzuigkap opgehangen. Vervolgens geeft de quooker echter alleen nog lauw water, werkt de ontsteker van het gasfornuis niet meer en moet het plafond opnieuw gestuct worden... Ander voorbeeldje is de loodgieter; hij heeft de verwarming omgevormd tot een echte orkestmeester. Precies op het moment dat we willen gaan slapen, geeft de verwarming een concert waar je een staande ovatie voor zou kunnen geven. Allemaal luxe problemen, maar met een tijdbommetje in je buik is dat allemaal een stuk minder gemakkelijk te relativeren.

Ik ben in ieder geval blij dat alle mannen die niet meer in mijn huis rond hoeven te banjeren voorlopig wegblijven en ik kan toewerken naar de komst van ons toekomstige wereldburgertje. Maar niet voordat we met trots aanstaande zondag aan iedereen ons kasteeltje hebben geshowed. Het was al een fantastisch huis toen we het kochten, maar door de verbouwing is het uitgegroeid tot een echt paleisje. Ook mét tikkende verwarming!

Lang leve het tweede trimester

Het blijft een bijzonder gevoel als je blaas als trampoline wordt gebruikt. We hebben zojuist met succes het tweede trimester afgerond en we kunnen stellen dat dat een bijzonder aangename periode is geweest. Ik mag, gezien de omvang van mijn buik, met recht in meervoud spreken. De onwetende medemens meent dat ik op het punt van bevallen sta, terwijl ik toch nog echt 11 weken heb te gaan tot aan de lanceringsdatum van de nieuwe wereldbewoner.

De omgeving is veelvuldig bezig met aftellen en begint al over overdracht en andere afsluitende bezigheden. Maar ik mag nog 7 weken werken! Dat is bijna twee maanden! Misschien dat mijn waggel niet de meest vooruitstrevende indruk achterlaat, maar met de hersenen is niets mis! Ik beken zo nu en dan afgeleid te zijn door mijn bewegende buik; ik heb regelmatig het gevoel dat mijn baarmoeder van binnenuit geherdecoreerd wordt en dat de placenta zo nu en dan wordt verschoven om een andere positie in de inrichting in te nemen. Maar het is vooral gezellig zo'n bewegend wezentje. Zo nu en dan strijden we om wie de ruimte in mag nemen en heb me er met plezier bij neergelegd dat ik dan altijd aan het kortste eind trek.

Nog 11 weken touwtrekken en overal met z'n tweetjes naartoe. Het kan me niet lang genoeg duren!