Waarom zijn al die mensen naakt?

Wij zijn koning en koningin Vakantie Vieren. In ons 17 jaar samen heb ik ons slechts op één mindere vakantie kunnen betrappen en dat was de reis naar Kroatië, ongeveer 10 jaar geleden . Bij het derde dorpje begreep ik dat alle dorpjes de kerk op het hoogste punt, in het midden hadden staan. En dat de dorpjes zich met name tekenden door ultieme rust. Nadat ik in één week mijn vierde boek uit had gelezen, bekroop me toch het gevoel dat het tripje bijzonder leuk voor bejaarden moest zijn.

Het hoogtepunt van die vakantie was 'die ene bijzonder camping'. Na vele vieze campingplaatsen bezocht te hebben en dat inmiddels meer dan beu te zijn, viel ons oog op een camping die al onze verwachtingen overtrof; mooi gelegen, ruime plaatsen, prachtig uitzicht. En SCHOON! Er was nog een plekkie vrij, dus daar hoefden we niet lang over na te denken.

Tentje opgezet, nog wat gelezen en toen voldaan in slaap gevallen. De volgende morgen deed ik niets vermoedend de tent weer open en keek recht op de tampeloeres (of ja, hoe zeg je zoiets netjes?)... het geslachtsdeel van een man. Ik dacht nog 'zo, die is vrij in zijn manier van omkleden'. Ik had daar al lang lopen hannessen met een handdoekje. Ik probeerde het beeld weer van mijn netvlies af te krijgen, maar toen ik wat langer keek en steeds meer mensen in hun nakende niksie zag bewegen, viel langzaam het kwartje.

Paniek en dus spoedberaad. Wat te doen? Snel onze spullen pakken. En dan weer naar een vieze camping? Of blijven? Maar moeten we dan ook naakt? Of met de kleren aan bij de tent blijven? Dat bleek al snel genoeg geen optie, want het weer was warm en het water lonkte voor een frisse duik. En dan? Onze schaamte trotseren?

Met al onze goede moed hebben we ons uiteindelijk onder de nakenden gemengd. Met kleren aan. Maar gek genoeg voelde ik me toen zo uitzonderlijk, alsof ík alsnog als enige in mijn nakie stond. Dan maar de vuurdoop en kleren uit. Van de tent naar het washokje was nog te overzien. Maar vanuit onze tent naar het water bleek toch een brug te ver. Uiteindelijk voelde we ons zo ongemakkelijk (een stel beachvolleyballende mannen op leeftijd laat tóch een bijzondere indruk achter) dat we ons boeltje hebben opgepakt en op zoek zijn gegaan naar een nieuwe camping. Een stuk smeriger, maar tóch voelde ik me er comfortabeler....

Uiteindelijk is het een vakantie geworden om nooit te vergeten.

Sail 2010

Daar waar stoere haantjes in maatpak transformeren tot jochies die bij het zien van al het pracht gaan twinkelen met de oogjes.



Zie hier het fantastische uitzicht vanuit ons stoere Bex*pand aan de Danzigerkade in Amsterdam.

The A-team rules!

Ter ere van vaderdag heb ik mijn vader getrakteerd op de film en een happie eten. Dat doen we een keer in de zoveel tijd en dat is een traditie om in ere te houden. De vorige keer was James Bond aan de beurt en zo'n film is echt op z'n leukst als mijn pa naast me zit. Hij schatert ongegeneerd om de stunts die James uithaalt en onderstreept zijn heldhaftige acties door ze nog eens aan mij toe te lichten. 'Moet je kijken, hij rijdt er dwars door heen. Hij geeft ze mooi het nakijken.'.

Ik keek al helemaal uit naar zijn commentaar op The A-team, temeer omdat we er vroeger ook met z'n tweeën naar keken (evenals naar de korte dramaserie 'Garden of Eden', die helaas nooit meer ergens vertoond is bij mijn weten, maar dat even ter zijde). Murdoch was altijd hilarisch, The face bleef charmant (terwijl hij toch echt niet mijn type is) en het was heerlijk als er weer een plan uitkwam zoals Hannibal dat gepland had.

Het is een bijzonder riskante onderneming om van zo'n serie een film te maken, maar ik kan al direct verklappen dat Joe Carnahan daar bijzonder wel in is geslaagd. De karakters zijn met veel respect in ere gehouden; Bradley Cooper is een 'face' waar ik dan wel weer voor zou kunnen vallen, BA krijgt op een prettige manier wat meer diepgang en Liam Neeson zet een waardige Hannibal neer. Ik hield mijn hart vast voor de vertolking van Murdoch, maar ook daar heb ik smakelijk om moeten lachen.
Het plot ontwikkelde zich op een vlotte manier en het team zette met bijzondere methoden wederom een strak plan neer. Nostalgie!

Nu maar hopen dat er volgend jaar rondom vaderdag weer een papa-waardige serie op een eervolle manier in film wordt verpakt. Suggesties?

Laatste correctie: Bex* is my middle name

Leuk, zo'n projectleiderschap over een huis, maar ook fijn om te merken dat ik op het werk ook niet stil heb gezeten. Ik ben gevraagd partner te worden van Bex*!

Zwaar gevleid en bijzonder blij; want vanaf nu ben ik nadrukkelijker betrokken in de koersbepaling van Bex. Dat betekent dat ik alleen nog maar luister naar de naam Marieke van Bommel-Bekker-Bex*. Hè, wat bekt dat toch lekker.

Correctie: Texen is my middle name

Waar ik een maand geleden nog koningin behang afhalen was, blijk ik ook verdienstelijk te kunnen texen. Zeker met de tijdsdruk, opgevoerd door te laat geleverde kozijnen. Het werd een sport om in een onmogelijke tijdspanne toch tig muurtjes van het kleverige spul te voorzien: eerst voorlijmen, dan laag één en vervolgens als finishing touch een tweede. Met dank aan veel hulp, hebben we het hele huis kunnen voorzien van stralende witheid. Net zoals Des Bouvrie het betaamt. Op de kelder na; deze is opgeleukt in de kleur aubergine.
In de kamer van Mies heb ik het behangetje van het vorige huis weten te hergebruiken. En het komt ook nog eens veel beter tot z'n recht. Eerst sliep Mies er recht onder, waardoor de vogeltjes toch een beetje vervormden tot een grote kleurrijke blurr. Maar nu kan Mies het tafereel in vol ornaat aanschouwen. Met effect, want ze blijft er onverstoorbaar, dag in dag uit, naar wijzen. En aaien. Alsof ze het iedere dag weer voor het eerst ziet.

Inmiddels zijn we afgelopen zaterdag verhuisd en het voelde direct alsof we er al jaren wonen. Alleen de onuitgepakte verhuisdozen verklappen dat we er pas net in zijn getrokken.
Het lek in de nieuw geplaatste badkamer is het volgende om onze tanden in vast te bijten...

De muggenfluisteraar

24 muggenbulten. VIERENTWINTIG! 18 verkregen via het 'wat-hebben-we-het-toch-getroffen-met-het-weer'-vriendenweekend en de overige 6 ontvangen van onze huis-tuin-en-keukenmuggen. Vroeger (...) jeukten de bulten één à twee dagen en dan was het klaar, maar de muggenbult van tegenwoordig is goed voor ruim anderhalve week krabben.

En dat allemaal terwijl we toch heel wat muggen naar de muggenhemel hebben gezonden. Thijs en ik zijn het ideale muggen-killing-team. Mijn oren zijn zo scherp afgesteld dat ik een mug al van verre aan hoor komen zoemen. Op het moment suprème ontvangt Thijs de code om het licht aan te flitsen en de mug vervolgens nog platter dan voorheen te slaan. En dan niet ordinair met vlakke hand op de mooie witte muur.... Nee, er wordt geklapt; de mug wordt tussen de twee handen in het nauw gedreven. Zelfs al mist Thijs de mug (wat slechts sporadisch voorkomt), dan nog valt de mug in die gevallen flauw van de oorverdovende klap.

Kortom, het ideale team als gevolg van jarenlange samenwerking. We zijn ook in te huren. Het enige nadeel is dat de mug over het algemeen het beste 's avonds wordt gevangen.... en dat betekent dus dat we ook zullen moeten overnachten. Maar mét garantie op een mug-vrije nacht!

Zorg is booming business

'Marktwerking maakt zorg tot interim paradijs' kopte SKIPR vorige week donderdag. Bijna een op de tien interim-managers is werkzaam in de gezondheidszorg. Daarmee is de zorg de sector die de meeste interim-managers telt. Volgens SKIPR te danken aan de behoefte aan specifieke project- en programmamanagers. Dit vanwege scherpere eisen van de wetgever aan de risicobeheersing n.a.v. de invoering van de basisverzekering.

Ik denk echter dat er nog een ander belangrijk argument is, namelijk: de zorg is booming business. De place to be. Daar gebeurt het. Vanuit mijn grote voorliefde voor verandertrajecten, is de zorg het walhalla voor een vakgek zoals ik. Maar ook als verandermanagement niet je ding is, is de zorg een bijzondere branche om voor te mogen werken. Binnen ons bureau biedt de ene na de andere collega zich aan voor mijn zorgklanten. 'Want daar worden zoveel mooie opdrachten gedaan' en 'Kun je ook nog eens iets voor de maatschappij betekenen'. En ook collega-bureau's hebben gemerkt dat je in de zorg moet zijn.

Hoog tijd dat de zorgmedewerkers zelf dat ook in de smiezen gaan krijgen en zich er ook naar gaan gedragen. Dat wil zeggen uit gaan dragen dat het een dynamische branche is om voor te werken. Niet alleen op directie-, beleids- of specialistenniveau, maar ook op het niveau van 'handen aan het bed'. Dat is niet alleen maar zwaar, onderbetaald en vies werk. Maar juist een branche waar je uitgedaagd wordt creatief te zijn, een waardevolle dienst te bieden, zelfredzaamheid van de klant te waarborgen, maar ook 'n beleving bieden van 'in goede handen zijn' en dat alles ook nog eens met leuke collega's.

Zodra dit beeld naar buiten wordt gebracht, zal de zorg voor anderen, die eerst de zorg als minder voor de hand liggende nieuwe werkgever zagen, aantrekkelijker worden.
Afgezien van de oplossing voor de arbeidsmarktproblematiek, denk ik dat het tevens een tegengeluid biedt voor de overflexibele en Calimero-achtige houding van het huidige personeel. Er komt een nieuwe wetgeving die het werk bijna onmogelijk maakt en toch ziet de zorgmedewerker weer kans om het in te passen en het vele werk in nog minder tijd en met minder materiaal te kunnen volbrengen. Het kan dus wél, denkt de politiek en de volgende beperkende maatregel staat alweer op de agenda.

Door het toevoegen van nieuw bloed aan de vaste kern zorgmedewerkers kan er een ideale samenwerking ontstaan. Het zittende personeel biedt het warme bad voor de nieuwelingen en kunnen de kneepjes van het vak leren. Maar de nieuwe kunnen zorgen voor een andere blik op zaken door alleen al de vraag te stellen 'Waarom doen we dit zo'. Een antwoord als 'Zo doen we dat al jaren' is dan niet meer toereikend. De oude garde leert op een nieuwe manier naar het bestaande werk te kijken.

Er komt weer een gezonde balans in de zorg bij de medewerkers, met behoud van flexibiliteit en met toevoeging van veranderbereidheid en assertiviteit. Fijn voor de zorgmedewerker én voor de klant!