Zorg is booming business

'Marktwerking maakt zorg tot interim paradijs' kopte SKIPR vorige week donderdag. Bijna een op de tien interim-managers is werkzaam in de gezondheidszorg. Daarmee is de zorg de sector die de meeste interim-managers telt. Volgens SKIPR te danken aan de behoefte aan specifieke project- en programmamanagers. Dit vanwege scherpere eisen van de wetgever aan de risicobeheersing n.a.v. de invoering van de basisverzekering.

Ik denk echter dat er nog een ander belangrijk argument is, namelijk: de zorg is booming business. De place to be. Daar gebeurt het. Vanuit mijn grote voorliefde voor verandertrajecten, is de zorg het walhalla voor een vakgek zoals ik. Maar ook als verandermanagement niet je ding is, is de zorg een bijzondere branche om voor te mogen werken. Binnen ons bureau biedt de ene na de andere collega zich aan voor mijn zorgklanten. 'Want daar worden zoveel mooie opdrachten gedaan' en 'Kun je ook nog eens iets voor de maatschappij betekenen'. En ook collega-bureau's hebben gemerkt dat je in de zorg moet zijn.

Hoog tijd dat de zorgmedewerkers zelf dat ook in de smiezen gaan krijgen en zich er ook naar gaan gedragen. Dat wil zeggen uit gaan dragen dat het een dynamische branche is om voor te werken. Niet alleen op directie-, beleids- of specialistenniveau, maar ook op het niveau van 'handen aan het bed'. Dat is niet alleen maar zwaar, onderbetaald en vies werk. Maar juist een branche waar je uitgedaagd wordt creatief te zijn, een waardevolle dienst te bieden, zelfredzaamheid van de klant te waarborgen, maar ook 'n beleving bieden van 'in goede handen zijn' en dat alles ook nog eens met leuke collega's.

Zodra dit beeld naar buiten wordt gebracht, zal de zorg voor anderen, die eerst de zorg als minder voor de hand liggende nieuwe werkgever zagen, aantrekkelijker worden.
Afgezien van de oplossing voor de arbeidsmarktproblematiek, denk ik dat het tevens een tegengeluid biedt voor de overflexibele en Calimero-achtige houding van het huidige personeel. Er komt een nieuwe wetgeving die het werk bijna onmogelijk maakt en toch ziet de zorgmedewerker weer kans om het in te passen en het vele werk in nog minder tijd en met minder materiaal te kunnen volbrengen. Het kan dus wél, denkt de politiek en de volgende beperkende maatregel staat alweer op de agenda.

Door het toevoegen van nieuw bloed aan de vaste kern zorgmedewerkers kan er een ideale samenwerking ontstaan. Het zittende personeel biedt het warme bad voor de nieuwelingen en kunnen de kneepjes van het vak leren. Maar de nieuwe kunnen zorgen voor een andere blik op zaken door alleen al de vraag te stellen 'Waarom doen we dit zo'. Een antwoord als 'Zo doen we dat al jaren' is dan niet meer toereikend. De oude garde leert op een nieuwe manier naar het bestaande werk te kijken.

Er komt weer een gezonde balans in de zorg bij de medewerkers, met behoud van flexibiliteit en met toevoeging van veranderbereidheid en assertiviteit. Fijn voor de zorgmedewerker én voor de klant!

Campagne-moe

Als ik door de stad fiets wordt de ene na de andere campagne-uiting over mij uigestrooid: de solidariteitscampagne 'Sluit HIV uit', de sire-campagne voor aardige mensen, de lokale campagnes voor brandveiligheid, de sire-campagne 'Onbewust asociaal' en ga zo maar door.

Stuk voor stuk mooi vormgegeven campagnes met briljante slogans die je dwingen tot nadenken over relevante vraagstukken. Maar dan? Als je je gedachten erover hebt laten gaan, ga je je dan anders gedragen? Ben je vriendelijker op straat? Sta je meer open voor mensen met HIV? Gooi je minder troep weg op straat of bel je niet als je bij de kassa staat? Hebben ze echt effect? 'Campagnes gezond leven leveren weinig op' kopte het AD vorige week. Terwijl de onbewust asociaal campagne effect lijkt te hebben gehad.

Als de medemens moet worden gestimuleerd tot ander gedrag, is een campagne dan hét antwoord? En wat maakt een campagne succesvol? Ik besef dat wervingscampagnes of campagnes die je aanzetten tot het doen van een actie (zoals de 'doe het licht uit'-actie op zaterdag 27 maart door het Wereld Natuur Fonds) meetbaar succes op kunnen leveren. Zodra je echter gedragsverandering nastreeft, wordt het een stuk lastiger. Ik weet uit ervaring bij klanten dat je op korte termijn een gedachtenverandering teweeg kunt brengen die mogelijkerwijs leidt tot een gedragsverandering. Maar zodra de campagne voorbij is, vervallen we allemaal weer in ons oude gedrag. Ik zie nog dagelijks autobestuurders sigaretten uit het raam gooien en in de trein bemerk ik geregeld onbewust asociaal gedrag dat ik regelmatig verdenk van een flinke bewustheid.

Volgens mij is de slagingskans van een campagne afhankelijk van het 'what's in it for me'-gehalte. En dan vooral op korte termijn. Zodra je begrijpt wat je acties voor (voelbare) consequenties hebben voor jezelf in de nabije toekomst, ben je meer bereid je gedrag te veranderen (Psychologie magazine, juni 2008, p.92). De slagingskans wordt ook bevorderd door het blijven herhalen van de boodschap. En last but not least lijkt het me ook handig om verwachtingen helder te maken; niet alleen laten zien hoe het niet moet (hoe hilarisch die situaties dan ook zijn), maar ook tonen wat het gewenste mogelijke gedrag is en wat dat gedrag teweeg kan brengen. In die zin geeft de website www.pasopaardig.nl al een aardig voorbeeld.