Twittersoap

En zo word je plots uitgemaakt voor 'digital migrant'. Aangezien het van Richard van der Blom kwam, voelde het als een compliment! Als ik na 1990 was geboren dan zou ik een digital native zijn geweest, maar aangezien ik dat niet geloofwaardig kan verkondigen, houd ik het graag op de 'digital migrant'. Dat betekent dat ik me (onderdelen van) de digitalisering eigen heb gemaakt.

Mijn man is iets minder blij met deze classificatie, of vooral de consequenties ervan. Ik ben in zijn beleving vergroeid met mijn iPhone, maar ik zie nog voldoende 'ergere gevallen'. Tuurlijk check ik op een locatie even in bij Foursquare in de hoop een burgemeesterschap te verdienen. En screen ik de laatste twitterberichtjes, mailtjes en als het even kan Facebook. Maar ik ben er nog niet dusdanig in doorgeschoten dat ik uren op social media doorbreng. Vooralsnog alleen als ik echt even iets kwijt moet aan de mensheid.

Volgens mijn collega zou ik me juist nog meer op twitter moeten bevinden en kan het geen kwaad als ik voor Sinterklaas of kerst wat extra volgers op Twitter zou vragen. Hij wijst me tactisch erop dat de nood aan de man is: ik schijn slechts een bescheiden aantal volgers te hebben 'voor mijn functie'.
Dus mensen, bij deze een oproep. Ik beloof u niet te belasten met tweets over mijn koffiegebruik of toiletbezoeken, maar zal mijn best doen u te verblijden met louter interessante wetenswaardigheidjes. En in het ergste geval verkondig ik zo nu en dan een mening of een klein grapje.

In de tussentijd geniet ik gewoon verder van de handigheidjes van social media en dan in het bijzonder Twitter. Niet alleen het informatieve gehalte (voor mijn werk) maar ook de Twittersoap. Neem nou Sylvia Witteman. Ze vindt een heleboel dingen. Evenals 4 miljoen andere twitteraars in Nederland. En die vinden ook weer een heleboel van elkaar. Hilarisch. En de reinste soap. Want dan zijn er weer volgers die, bijvoorbeeld een Sylvia W. gaan ontvolgen omdat ze te veel bullshit uit zou kramen. Ze doet er zelf overigens ook de nodige moeite voor om volgers te stimuleren haar te ontvolgen door oproepen voor flauwe moppen te plaatsen. Afgezien dat ik de helft van de tijd smakelijk moet lachen om die 140 tekens van haar per keer, werkt het nóg stimulerender om haar te blijven volgen. Schijnbaar zegt ze dingen die op het randje zijn en maakt ze zich druk om zaken waarvan ik me niet had gerealiseerd dat je je daar druk om kon maken. Heerlijk relativerend voor de momenten dat ik weer eens denk dat ík complex ben.

Maar de belangrijkste reden om haar te blijven volgen, is omdat ze regelmatig een brede grijns op mijn gezicht weet te toveren. Ideaal voor gestolen momentjes, ik verheug me iedere keer weer als ik ergens moet wachten.

Hij ruikt de stal

Het dak van mijn Audi A2 was aan vervanging toe. Tenminste, dat vond mijn pa. Ik was al blij met de hoeveelheid opening die het dak bood, maar mijn vader en het voltallige Audi A2-forum wist me te vertellen dat het achterste gedeelte ook nog open kon. En als ik het binnen de garantietijd van 10 (!!!) jaar zou laten doen, dan wilde Audi dat graag vergoeden. Schijnbaar heeft er een foutje in de productie van de A2 gezeten waardoor de varianten van voor 2005 dit mankementje hebben. De reparatie van het euvel kost ongeveer 2.000 euro, zeer relevant om door de Audi te laten vergoeden!

Gezien mijn baan-switch zal mijn wagentje me vooral in en rondom de stad vervoeren en wat leuker dan dat met een open dakje te kunnen doen? Na veelvuldig en ietwat dwingend verzoek van pa ging ik dus overstag. Maar er zat een klein addertje onder het gras. Geen enkele Audi-garage in Nederland was namelijk capabel om de reparatie uit te voeren. En zelfs de gemiddelde Audi-garage in Duitsland vond de reparatie een te grote uitdaging. Alle tips leidden naar Autohaus Rinner in Bad Tolz. 835,5 km vanaf Tilburg!

So be it! We maken er gewoon een vakantie-uitje van tijdens mijn maandje in-between-jobs. Pa blij, ik blij. En daar doen we het toch allemaal voor? Om half 8 stonden we bij de garage. Autohaus Rinner had meegedacht in ons vakantiegevoel en bood ons een Audi Q3 TFSI Quattro aan zodat we een dagje Garmisch Partenkirchen aan de Zugspitze konden bezoeken. De stad was minder wervelend dan verwacht zonder sneeuw en apres-ski etablissementen, maar het gezelschap was gezellig, het eten goed en de weg ernaar toe verbluffend over de B13.

Na ons dagje uit, stond mijn rode bolide met nieuw dak op ons te wachten. En dan is het toch een rare gewaarwording als een rekening van 2.000 euro daadwerkelijk niet betaald hoeft te worden. Het leek even alsof mijn vader alle mensen van de garage wilde gaan knuffelen, zo blij was hij met hetgeen ze hadden gedaan. Nadat we ze met een hartelijke handdruk hadden bedankt, stond ons nog slechts 9 uur reizen voor de boeg.

Pa en ik wisselden elkaar met rijden af, maar omdat mijn buikgriep (die ik een dag had weten te onderdrukken) weer in volle overgave aanwezig was, mocht ik de laatste drie uur slapen. Bij het ontwaken, 200 km voor Nederland, bleek ik in een sportwagen te zitten. Tenminste zo voelde de snelheid die we vlogen. Mijn altijd zo keurig-aan-de-regels-houdende vader riep 'Hij ruikt de stal'. Ik rook nog even niets, maar was vooral blij dat we soms wegwerkzaamheden tegen kwamen, waardoor hij zich wel aan de snelheid moest houden. Want mijn vader weet precies welke snelheden en bijbehorende sancties er te vergeven zijn.

Uiteindelijk zijn we veilig aangekomen en kan ik terugblikken op twee leuke dagen met een boel ervaringen. En deze mag met recht toegevoegd worden aan het rijtje mooie auto-anekdotes met pa.

Vrouwenlogica en hoe het uiteindelijk toch nog goed kwam

Wat is ie mooi. En stoer! Lichtgroen met dikke witte banden. De mini onder de mama-fietsen: de Sparta Amazon Dynamic.
Klaar om bereden te worden, maar daarvoor moest nog wel even het zadel en het stuur verhoogd worden. Vanuit mijn naïviteit dacht ik nog dat de fiets wel een vrouwenlogica zou volgen, het is tenslotte een MAMA-fiets. Maar toen de bijgeleverde inbussleuteltjes niet matchten met de bijbehorende gaatjes, leek het me raadzaam de handleiding er even bij te pakken. Daar stonden weer onderdelen op de tekening die ik met geen mogelijkheid terug kon vinden op mijn fiets. Mama boos, want wat wilde ik het graag zelf kunnen.

Buurvrouw erbij gehaald, in eerste instantie om mijn nieuwe bicicletta te showen, maar later om mijn frustratie te delen over het feit dat ik niet eens capabel bleek om mijn fiets rijklaar te maken. Dankzij de buurman leek ik toch niet zo dom als ik dacht, want ook hij concludeerde dat de handleiding andere dingen toonde dan de werkelijkheid. Samen is het ons gelukt om alles in de juiste stand te krijgen en hop, daar ging ik.

Eerst naar mijn beste vriendin om bevestigd te worden in mijn nieuwe aankoop. Vervolgens, geïnspireerd door Peter van de Besselaar, zomaar wat rondgedwaald en voor mij nog onbekende plekjes van Tilburg aangedaan. Om uiteindelijk te concluderen dat ik vandaag, mede dankzij mijn nieuw vervoersmiddel, de ultieme vrije dag aan het beleven ben. De dag startte met een relaxed ontbijt met vrolijke kinderen en idem man, 't weer is mooier dan voorspeld, m'n lieve vriendin gezien en ik heb tijd genomen om doelloos rond te fietsen. Hoe luxe is dat!

Na twee weken vrij te zijn geweest (waarvan een aantal dagen ziek), is het me eindelijk gelukt! En als toefje op het toetje zojuist overspoeld door een geluksgolfje! Nice!

In de voetsporen van Derksen en Cruijff

Ik heb er natuurlijk de ballen verstand van, maar toch is het EK2012 zeer aan mij besteed. Het gehele jaar kan ik me geen milligram interesseren voor het balspel, maar zodra onze jongens spelen, verandert mijn bloed in de kleur oranje.

Ik kan er van genieten om te zien hoe voetballen rondom het EK of WK ons volk met elkaar verbindt. Samen in de kroeg kijken of thuis. En iedereen probeert met zijn commentaar in de voetsporen van Derksen of Cruijff te treden. Iedereen heeft het erover. Ook als je niet gekeken hebt, wordt er toch bij de slager een mening van je ontfutseld.
Het enige waar ik een beetje moeite mee heb is dat we bij de eerste de beste, of de tweede de beste nederlaag, direct de moed laten zakken. 'Ze' hebben dan slecht gespeeld en in no time distantieert heel Nederland zich van ons elftal.
Wel, ik heb nieuws voor u. Dat voelen die mannen! En aangezien ze zelf ook al niet zo thuis zijn in het mentaal overwinnen van tegenslagen, lijkt me dat nu net iets wat we van onze luie bank of barkruk kunnen bieden. Steun en zelfvertrouwen!

Ach wat zou ik graag een AI-tje doen met ons elftal. Een mini-sessie Appreciative Inquiry (waarderend onderzoeken) zou echt op z'n plek zijn. Kom aan, mannen. Stop met het kapot analyseren van alles wat niet goed ging, maar stel jezelf de vraag 'Wat uit het verleden heeft jullie zo ver gebracht als waar jullie nu zijn?'. De strijdlustigheid van Wesley? Het acceleratievermogen van Arjen of de inzet van Dirk, de fraaie passes van Afellay, het scorend vermogen van Robin, de nuchterheid van Maarten? De creativiteit van Rafael of het Willem-II verleden Joris? En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Herbeleef jullie succesfactoren door met elkaar succesmomenten te delen. En beeld je vervolgens in waar jullie nog meer toe in staat kunnen zijn in deze EK-tocht? Ga het daar maar eens over hebben in de kleedkamer.

Nog een laatste tip voor onze mannen: speel de bal niet waar hij is, maar waar je hem naar toe wil hebben. Visualiseer hoe je de bal allemachtig achtentachtig prachtig naar elkaar toespeelt en vervolgens in het net van de tegenstander knalt! En heb vooral veel plezier aanstaande zondag; ik ga alvast genieten van jullie overwinning!

In het afgelopen half jaar heb ik een nieuwe gave ontwikkeld. Ik bleek in staat om elke virus of bacterie die rondzwierf op te pikken. Het begon met een avondje belabberd in bed te duiken met een aspirientje. Maar naarmate Jans haar ontwaaktijd bleef vervroegen, werden de virusjes steeds meer 'voor gevorderden'. In januari heb ik voor het eerst ervaren wat een echte griep is. Daar hebben we nog een voedselvergifitigingetje overheen gegooid en om het af te toppen ben ik twee maanden vergezeld door een virus op mijn evenwichtsorgaan. Toen ik eindelijk weer eens recht kon lopen, ontplofte mijn tong van de onstekingen en besloot mijn stem twee weken voor de productie er even tussenuit te knijpen.

Intelligent als ik ben, heb ik dit alles (al na een half jaar!) opgepikt als een signaal van weinig weerstand.
Joh!
En oke, een roep om meer balans! Maarja, hoe doe je dat als je ook ambitie hebt? Nou, daar wist het TweeSteden ziekenhuis in Tilburg (mijn woonplaats!) wel een antwoord op te geven! Ik word per juli Hoofd marketing en communicatie bij dit mooie ziekenhuis.


Ik had de intentie om nog jaren bij het leukste communicatieadviesbureau van Nederland te blijven werken en vertrek dan ook met pijn in mijn hart bij Bex*. Maar deze stap biedt mij de ruimte om 4x9 te werken (en dus meer tijd met mijn dametjes), mijn kindjes op de fiets naar het kinderdagverblijf te brengen om vervolgens 10 minuten later me in mijn uitdagende baan in de meest spannende wereld van de zorg te duiken. Hoe mooi kan het leven zijn!

En de kleur blijft rood

Het einde van een tijdperk is een feit. Op 26 november heeft mijn mini een nieuw onderkomen gekregen bij lieve mensen. Ook al doet afscheid nemen pijn, ik ben blij dat mijn mini is opgepikt door twee jonge gasten die er met net zo veel plezier in gaan rijden als ik heb gedaan.

Tot dan toe voelde de mini als een verlengstuk van mijn persoonlijkheid. Vrienden en verre bekenden wisten of ik wel of niet ergens aanwezig was gezien het hoge opvalgehalte van de bolide. Maar tijden veranderen en deze dame is toe aan een nieuw vervoersmiddel. Een vijfdeurs welteverstaan! En genoeg laadruimte zodat ik niet meer de keuze hoef te maken wie van mijn twee meisjes moet gaan lopen aangezien de mini alleen ruimte bood aan óf de buggy óf de kinderwagen. Mies trok vooralsnog altijd aan het kortste eind aangezien de loopkwaliteiten van Jans nog onderontwikkeld zijn.

Maar dat is nu allemaal verleden tijd. Sinds gisteren ben ik de officiële eigenaar van mijn prachtige tweedehands Audi A2. In de kleur rood uiteraard. In de week dat ik mijn mini verkocht had ik vier fraaie grijze A2's op het oog, maar die zijn in diezelfde week stuk voor stuk voor mijn neus weggekaapt. Na een nieuwe zoektocht op internet vond mijn vader deze. Schijnbaar stond dit rode wagentje op mij te wachten.

Mijn vader heeft mij overtuigd van alle voordelen van deze wagen en dankzij hem ben ik over de grens gaan kijken (mijn mini kwam ook uit Duitsland) en heb ik de RDW&Douane getrotseerd (mijn hemel, wat zijn die goed in het verheerlijken van bureaucratie). Gisteren heb ik eindelijk het kenteken doorgekregen en direct laten vastleggen in zo'n mooie gele plaat die nu de wagen siert. Mies wilde uiteraard direct een testrit maken en ook zij is wild enthousiast. Eind goed, al goed!

Daaaaaag stress

Oh wat zaaaaaaaaalig! Ik heb voor het eerst sinds tijden twee avonden achter elkaar televisie gekeken. Dat krijg je als je niet iedere avond meer hoeft te studeren. Echt een verademing om die druk van de studie niet meer te voelen.

Gisteren heb ik genoten van de film Bridesmaides. Ik ging voor een licht verteerbare vrouwenfilm, maar kreeg veel meer! Het verhaal is niet eens zo bijzonder, maar de personages hebben allemaal een steekje los en zijn toch realistisch. Veel grappen zijn een tikkie pijnlijk met een vleugje bot (ofwel neigend naar Britse humor). En een aantal passages zijn echt hilarisch. Ik heb in mijn bedje nog smakelijk na moeten lachen. Heerlijk als je grappen kunt recyclen; ik hoefde maar aan een fragment te denken om weer een giebelbui op te voelen borrelen.

Het laatste stukje spanning dat nog in mij verschool na de afgelopen hectische weken, heb ik definitief weten weg te schateren.